Την εξουσία, στην σύγχρονη δυτική «δημοκρατία», την παραχωρεί ο λαός στο Κράτος προκειμένου να αποφευχθούν οι εμφύλιες συγκρούσεις στο εσωτερικό της χώρας, μεταξύ ανταγωνιστικών συμφερόντων. Η παραχώρηση της εξουσίας γίνεται από τον λαό, έπειτα από συμφωνία μεταξύ των μελών του για τον τρόπο που αυτή η εξουσία θα ασκηθεί. Η συμφωνία για τον τρόπο που θα ασκηθεί η εξουσία, σφραγίζεται με ένα «συμβόλαιο». Το «συμβόλαιο» αυτό είναι το Σύνταγμα.
Ωστόσο, η προσωπική μας συναίνεση στους όρους του συμβολαίου δεν είναι προϊόν της ελεύθερης βούλησής μα. Αν ήταν έτσι θα έπρεπε κάποια στιγμή στην ενήλικη ζωή μας να καλούμαστε να νομιμοποιήσουμε και τυπικά αυτήν την εξουσία. Όμως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Το «συμβόλαιο» με το οποίο παραχωρούμε στο Κράτος την άσκηση της εξουσίας, το «υπογράφουμε» με την στιγμή της γέννησή μας, εν αγνοία μας και χωρίς την θέλησή μας. Η γέννησή μας και μόνο ενεργοποιεί την υποταγή μας σε αυτό. Το «συμβόλαιο» της υποταγής μας, απαιτεί πλήρη υπακοή σε πράγματα για τα οποία ποτέ δεν ρωτηθήκαμε. Σε πράγματα που ποτέ δεν συμφωνήσαμε. Που ποτέ δεν υπογράψαμε.
Η αλλαγή, ωστόσο, του Συντάγματος δεν είναι στο χέρι μας. Αν και αλλάζει ανά τακτά χρονικά διαστήματα, εμείς δεν συμμετέχουμε στη διαδικασία . Η μη συμμετοχή μας έχει πάλι προβλεφθεί στο Σύνταγμα. Έτσι όταν αυτό αλλάζει, εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για αυτό. Πάλι κανείς δεν ζητά την έγκρισή μας. Όμως και πάλι, χωρίς την θέλησή μας, η υποταγή μας ενεργοποιείται.
Το «συμβολαίο υποταγής» αντί να κατοχυρώνει την ανεξαρτησία και την ελευθερία μίας κοινωνίας, κατοχυρώνει την υποταγή της και την υποδούλωσή της. Τέτοιο είναι το Σύνταγμα του Ελληνικού Κράτους σήμερα. Για να συγκαλυφθεί η αλήθεια αυτή, το σύστημα έχει φροντίσει ώστε η ορθή ερμηνεία του Συντάγματος να ανατεθεί σε ένα σώμα ειδικών Νομικών, Πολιτειολόγων και Συνταγματολόγων. Αυτοί μόνο γνωρίζουν πώς να ερμηνεύουν σωστά το Σύνταγμα. Έτσι τουλάχιστον μας έχουν μάθει.
Με το ισχύον Σύνταγμα, η εξουσία του λαού που πηγάζει από την λαϊκή κυριαρχία, μετατοπίζεται στα χέρια των πολιτικών ολοκληρωτικά και αμετάκλητα. Για αυτόν τον λόγο δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η πολιτική και οικονομική υποτέλεια του λαού στο πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι απόρροια του Συντάγματος. Το Σύνταγμα αποτελεί την ανώτερη νομική και θεσμική κατοχύρωση αυτής της υποτέλειας.
Η πολιτική ελευθερία λοιπόν περνάει μέσα από την ρήξη με το ισχύον Σύνταγμα το οποίο νομιμοποιεί την υποτέλεια του ελληνικού λαού στους εξουσιαστές του. Η υποτέλεια του λαού γίνεται ολοένα και πιο δεσποτική τα τελευταία χρόνια με αφορμή την κρίση που ξέσπασε στην Ελλάδα. Μια κρίση που δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά κυρίως πολιτική αφού είναι οι πολιτικές επιλογές που οδήγησαν σε αυτήν την οικονομική κατάσταση. Όταν λέμε ότι έχουμε κρίση πολιτική, πρέπει να κρίνουμε τους πολιτικούς και το πολιτικό σύστημα. Είναι ανώφελο να θέλουμε να ξεπεράσουμε την κρίση, χωρίς να κρίνουμε το ίδιο το πολιτικό πρόσωπο που μας οδήγησε σε αυτήν και το πολιτικό σύστημα που έχουμε τώρα που η κρίση ήρθε στην επιφάνεια. Για να αντιμετωπίσουμε την κρίση πρέπει το πολιτικό προσωπικό και το πολιτικό σύστημα να κριθούν από τον λαό.
Μανώλης Σκαρσούλης
