Βρε μακακα λαέ, σου κλεψανε το μισθό, σου κλέψανε τη σύνταξη, δεν έχεις να φας, δεν έχεις να ζεσταθείς, δεν έχεις φάρμακα, δεν έχεις ιατρική και νοσοκομειακή περίθαλψη, δεν έχεις παιδεία, δεν έχεις ασφάλεια, αυτοκτονείς καθημερινά, κλείνεις τα μαγαζιά σου, χάνεις τη δουλειά σου, τους παρέδωσες το αυτοκίνητο σου, έχασες κάθε εθνική και προσωπική αξιοπρέπεια, σου κλεψανε τα όνειρα, σου στέρησαν από τα χείλη το χαμόγελο, σου μετέτρεψαν τα παιδιά σου σε φορολογητέο εισόδημα, σου στέρησαν την ελπίδα, σε δακτυλοσκοπούν καθημερινά, σου βγάλανε τα θηλυκά σου στην πορνεία για να επιβιώσεις… τι περιμένεις ακόμη, για να ξεσηκωθείς;
Οι περισσότεροι από δαύτους, αποτελούν μια «χούντα» που γράφουν στα παλαιά των υποδημάτων τους, δικαιοσύνη, και σύνταγμα.
Έχεις στ’ αλήθεια ακόμη τη δύναμη και το κουράγιο από αυτά τα τέρατα, από αυτούς τους πουλημένους, που σε φέρανε σε όλα αυτά τα χάλια, να ελπίζεις; Μα δεν κατάλαβες ακόμη, πως οι περισσότεροι από αυτούς, έχουν το κεφάλι τους στο ντορβά; Δεν κατάλαβες ακόμη, πως τους περισσότερους από δαύτους, αν πάψουν να κυβερνούν, τους περιμένει η φυλακή, και πως πρώτο τους μέλημα είναι, να μην πέσουν; Να μην χάσουν την ασυλία, που τους προσφέρει ο θώκος; Τι περιμένεις; Γιατί δεν ξεσηκώνεσαι, να τους πετάξεις στη θάλασσα; Ε! γιατί;
Δεν βλέπεις πως κάθε πρόβατο που μένει έξω από το μαντρί το τρώει ο λύκος; Δεν βλέπεις πως όποιος από αυτά τα καθίκια ξεμείνει έξω από τη βουλή, πέφτει στην τσιμπίδα του εισαγγελέα; Εχθές ο Άκης, σήμερα ο Παπακωσταντίνου. Αύριο όταν βρεθούν οι σημερινοί στο περιθώριο, θα λογοδοτήσουν για τα εγκλήματα που κάνανε, - και συνεχίζουν να κάνουν – σε βάρος του λαού και της χώρας.
Εσύ που κόφτεσε για την κάθαρση, τι περιμένεις; Να την κάνουν εκείνοι που σε κυβερνούν σήμερα; Μα οι περισσότεροι από δαύτους, αποτελούν την κόπρο, που όταν πάνε φυλακή, θα επέλθει η κάθαρση. Εκείνοι το βλέπουν πως παίζουν τα κεφάλια τους, έτσι και πέσουν, εσύ δεν το βλέπεις;
Οι άνθρωποι αυτοί ακόμη κι αν μετάνιωσαν για ότι εγκλήματα έχουν κάνει σε βάρος του λαού και της χώρας, τώρα δεν μπορούν να κάνουν πίσω. Έχουν υποχρεώσεις με τις υπογραφές που φαρδιά πλατιά έχουν βάλει.
Στο σημείο που μας φέρανε, για το λαό, είναι σα στημένες λεμονόκουπες. Για να αλλάξει κάτι, οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να φύγουν το ταχύτερο. Πρέπει να έρθουν καινούργιοι άνθρωποι, χωρίς βαρίδια, χωρίς αγκυλώσεις, χωρίς υποχρεώσεις ποτέ και πουθενά.
Η χώρα πρέπει – επιβάλλεται – να κάνει ένα καινούριο ξεκίνημα. Μια καινούρια αρχή, με καινούριους ανθρώπους, που θα πούνε φτου κι από την αρχή. Όσο μεμψιμοιρούμε, όσο ήμαστε μαζοχιστικά δεμένοι με το σάπιο μας παρελθόν, κανένας δεν πρόκειται να μας σώσει. Περισσότερο όμως δεν πρόκειται να μας σώσουν, εκείνοι που μας φέρανε σ’ αυτά τα χάλια.
Ξεσηκώσου λοιπόν, εδώ που μας φέρανε, τίποτα δεν έχουμε να χάσουμε. Τι περιμένουμε λοιπόν; Να καταλήξουμε πρώτα όλοι στα συσσίτια και μετά; Τότε αλίμονο μας.
Τελευταία πανηγυρίζουν πως τάχα μας έσωσαν, με τα όντως πολλά δις, που πρόσθεσαν στο ήδη δυσβάστακτο χρέος μας, ενώ στην ουσία μας έσπρωξαν περισσότερο προς την άβυσσο. Το μόνο που επέτυχαν είναι μια μικρή παράταση στο τέλος που τους περιμένει.
Κώστας π. Μανιάς
