Πόσοι ΣΥΡΙZΑ υπάρχουν; Τουλάχιστον δύο. Ο ένας είναι το μεγάλο κόμμα που πήρε 27% στις εκλογές και το ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης - πράγμα που σημαίνει ότι ενδέχεται να αναλάβει και τη διακυβέρνηση της χώρας -. Ο άλλος είναι ένα μικρό κόμμα με αριστερίστικες εμμονές που επιμένει ότι όποιος γουστάρει μπορεί να καταλαμβάνει ένα κτίριο που δεν του ανήκει ή να την αράζει μέσα σε ένα Πανεπιστήμιο και να πουλάει «μπιχλιμπίδια», να ετοιμάζει πυρομαχικά ή ακόμη και σκονάκια για τον κάθε εξαρτημένο. Και σε όλα αυτά να μη μπορεί κανείς να το εμποδίσει.
Ο ένας ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα που αν κυβερνήσει θα έχει την ευθύνη για την εφαρμογή του νόμου και ο άλλος, το κόμμα που καλύπτει κάθε παραβίαση του Νόμου. Σύμφωνα με το δεύτερο κόμμα, η επέμβαση της Αστυνομία στην ΑΣΟΕ θεωρείται έγκλημα, αλλά η χρησιμοποίηση του ιδρύματος ως ορμητηρίου για ποικίλες - παράνομες - δραστηριότητες είναι κοινωνικό δικαίωμα. Η καταγραφή από τα αστυνομία των υλικών στη Βίλα Αμαλία θεωρείται κατασκευή ενοχοποιητικών στοιχείων, ενώ η συσσώρευση συστατικών μις βόμβας μολότοφ αξιέπαινη πράξη ανακύκλωσης.
Ένα κόμμα, δύο πρόσωπα. Αυτό δουλεύει σαν δόκτωρ Τζένκιλ και μίστερ Χάιντ. Π.χ. οι κάμερες στο δρόμο θεωρούνται μηχανισμοί παρακολούθησης των πολιτών και δεν πρέπει να λειτουργούν, σύμφωνα με τον ένα ΣΥΡΙΖΑ, αλλά οι αρχές είναι υπόλογες γιατί δεν λειτούργησαν ώστε να εντοπιστούν οι ακροδεξιοί που την έπεσαν στο Στρατούλη, σύμφωνα με τον άλλο. Σπάνια συναντά κανείς τόσο εξόφθαλμη περίπτωση διχασμένης κομματικής προσωπικότητας.
Δικαίωμά τους, βέβαια, να είναι και έτσι και γιουβέτσι. Αλλά οι πολίτες ποιο από τα δύο πρόσωπα του ΣΥΡΙΖΑ να πάρουν στα σοβαρά; Τι ακριβώς ψήφισαν όσοι τον προτίμησαν στην κάλπη; Να εφαρμόζεται ο Νόμος ή να μην εφαρμόζεται; Να ισχύει για το άσυλο ότι ψήφισε η βουλή ή ότι αποφασίζει η «συνέλευση του Χημικού»;
Πολλοί διαβλέπουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλώς αντιπολίτευση άλλης εποχής. Μόνο που, αυτά τα πράγματα να ξεκαθαρίζουν εγκαίρως - για να ξέρει και ο άλλος τι του ξημερώνει. Π.χ. θα καταργηθούν τα ΜΑΤ, όπως διατυπώνεται από τους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ; Δεν είναι κακό. Αλλά να μην ξέρουμε πως θα αντιμετωπίζονται οι βιαιότητες στο δρόμο; Εκτός αν δε χρειάζεται να αντιμετωπίζονται.
Ως πρώην περιφερειακή δύναμη ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ένα λόγο ύπαρξης. Αλλά από τότε που η αυτό-ανατίναξη του ΠΑΣΟΚ τον μετακόμισε τα σαλόνια της πολιτικής δεν ξέρει σε ποια από τις δύο ταυτότητες του πρέπει να είναι συνεπής . Μετά, όμως, από τις πρόσφατες τοποθετήσεις τόσο του Κ. Σκουρλετη πως ότι βρέθηκαν στη Βίλα Αμαλίας, μάσκες, ρόπαλα, κράνη και εκατοντάδες μπουκάλια (που μάλλον αυτά τα χρειάζονταν για εξέταση ούρων…) και πως όλα αυτά μαζί και τόσα άλλα, τα έχουν όλα τα σπίτια για καθημερινή χρήση, αλλά και η πιο φρέσκια δήλωση κάποιου Διαμαντόπουλου στη βουλή, που αυτό-προσδιορίζεται αναρχικός, και διακηρύσσει πως η Βίλα Αμαλίας θα είναι «το εφαλτήριο που θα πάρει και θα σηκώσει τον Κοινοβουλευτισμό» μάθαμε επιτέλους, τι ακριβώς είναι το μισό ΣΥΡΙΖΑ, για όσους βέβαια είχαν κάποιες επιφυλάξεις .. Τώρα, για το άλλο μισό, όταν μάθουν και αυτοί τι είναι, θα μας πουν…
Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
