Η φιλελεύθερη ιδεολογία περί προστασίας των «απαράγραπτων δικαιωμάτων» με τα οποία γεννιέται κάθε άνθρωπος φαίνεται να αγνοεί έναν πολύ σημαντικό παράγοντα που είναι απαραίτητος για την εξασφάλιση της πραγματικής πολιτικής ελευθερίας των ανθρώπων και των κοινωνιών γενικότερα. Ο παράγοντας αυτός είναι το γεγονός ότι κάθε άνθρωπος γεννιέται κυρίαρχος του εαυτού του. Ως εκ τούτου έχει το δικαίωμα να αποφασίζει ο ίδιος για τον εαυτό του σύμφωνα με τη βούλησή του. Αυτή η ελευθερία του ανθρώπου που πηγάζει από την έμφυτη κυριαρχία με την οποία γεννιέται, είναι ανώτερη και υπερβαίνει τα υπόλοιπα φυσικά δικαιώματα διότι όταν ο άνθρωπος έχει αυτό έχει και όλα τα άλλα. Αυτή είναι η πρωταρχική ελευθερία από την οποία πηγάζουν όλες οι υπόλοιπες λεγόμενες «ατομικές ελευθερίες» των φιλελευθέρων δημοκρατιών. Διότι αν έχεις την ελευθερία να αποφασίζεις ο ίδιος για τον εαυτό σου – και μαζί με τους άλλους- για την κοινωνία σου, για το παρόν και το μέλλον το δικό σου και των παιδιών σου, τότε μπορείς να ισχυριστείς ότι είσαι πραγματικά ελεύθερος. Όταν έχεις αυτήν την θεμελιώδη ελευθερία να είσαι κύριος του εαυτού σου, τότε μπορείς να προστατεύσεις και  ην ζωή σου και την ατομική ελευθερία σου και την περιουσία σου και να γίνεις ευτυχισμένος. Όταν όμως χάνεις την κυριαρχία σου, στερείσαι την ελευθερία να ορίζεις την ζωή σου όπως ο ίδιος επιθυμείς και χάνεις και όλα τα άλλα. Διότι αν παραχωρήσεις σε μια κυβέρνηση την κυριαρχία σου, της παραχωρείς την δύναμη να εξουσιάζει την ζωή σου και πολύ σύντομα θα βρει τον τρόπο και την ζωή σου να σου στερήσει και την ελευθερία σου και την περιουσία σου, ενώ την ίδια στιγμή θα σε πείθει ότι κάνει τα πάντα για να στα διαφυλάξει. Έτσι με την αλλοτρίωση της φυσικής κυριαρχίας του ανθρώπου γίνεται το πρώτο βήμα για την οικοδόμηση μίας σχέσης εξουσιαστή – εξουσιαζόμενου μεταξύ κυβερνώντων και κοινωνίας, η οποία καταργεί την πολιτική ελευθερία των πολιτών.

Αυτό το είχαν καταλάβει οι αρχαίοι Έλληνες από πολύ νωρίς. Ο σοφιστής Θρασύμαχος που είχε κατανοήσει βαθιά την πραγματική σχέση εξουσιαστή – εξουσιαζόμενου, εισήγαγε πρώτος την έννοια του «αλλότριου αγαθού», του «αγαθού που ανήκει στον άλλο». Η έννοια του  «αλλότριου αγαθού» δηλώνει ότι κάθε αγαθό όπως η δικαιοσύνη, η ελευθερία, «είναι ένα αγαθό από το οποίο μπορεί να αποξενωθεί κανείς, να το στερηθεί, να το οικειοποιηθεί ο «άλλος», και να το χρησιμοποιήσει προς βλάβη εκείνων που το στερούνται». Έτσι ένα αγαθό το οποίο υπάρχει για να ωφελεί την κοινωνία, όπως η δικαιοσύνη, η ελευθερία, η ισότητα, η ιδιοκτησία κτλ, τελικά «δεν αποτελεί γενικό αγαθό, δεν είναι για όλους, αλλά μόνο για εκείνους που έχουν την δύναμη να το κρατούν και να ωφελούνται απ’ αυτό, είναι στην πραγματικότητα «του κρείττονός τε και έχοντος συμφέρον»- το συμφέρον του ισχυρότερου, που άρχει. Για κείνους που το στερούνται είναι «αλλότριον», ξένο, είναι αγαθό για τους άλλους». Όταν λοιπόν το αγαθό της έμφυτης κυριαρχίας κάθε ανθρώπου παραχωρείται σε κάποιον άλλον, όπως μία κυβέρνηση, τότε το αγαθό αυτό γίνεται αγαθό εκείνου που κυβερνάει κι ο λαός το χάνει.

Μανώλης Σκαρσούλης