Τράβηξες τις κουρτίνες ενός μικρόκοσμου
μοιραίου:
των οίκων ανοχής στην «πολιτεία της ανοχής».
Και φάνηκε το πρόσωπο μιας «άλλης» κοινωνίας,
ψιμυθιωμένης με πούδρα μπόλικη
και κατακόκκινο κραγιόν …
* * *
Ζωντάνεψε η οδός Χειμάρρας στο βιβλίο σου
με τα «κορίτσια», τις «τσατσάδες»
και τα «σπίτια» της.
με τους «προστάτες» - «αγαπητικούς»
και τους «πουσουνιστές» της.
με τις ταβέρνες και τα πολύβουα καφενεία της.
με τα αλάνια και τις τσάρκες τους.
με τους «πελάτες» της: κρυφούς ή φανερούς,
πρωτάρηδες, πρωτόφαντους ή μόνιμους,
μπερμπάντηδες ή «αρχοντοπουριτανούς»,
ανίατα ασθενείς ή και διεστραμμένους
(για να κοιμάται ήσυχη η αρχοντοπολιτεία…).
Κι είχες μαζί σου μάρτυρες φερέγγυους:
Δαλέντζα, Πρεβελάκη, Νενεδάκη,
Καλομενόπουλο, Λιλίκα Νάκου
και αμέτρητους επώνυμους
και ανώνυμους της «πιάτσας»…
Γιατί σεβόσουν πάντοτε τις μικροϊστορίες
των ξεχασμένων της «μεγάλης» ιστορίας.
* * *
Ο κόσμος της Χειμάρρας μετακόμισε
σε άλλα στέκια πια της πολιτείας
με κώδικες ακόμη πιο σκληρούς
όμως με πιο μοντέρνο περιτύλιγμα!
Σήμερα εδώ στεγάζονται μουσεία,
εικαστικά εργαστήρια ή γκαλερί
και η ανηφόρα οδηγεί στο κάστρο
της Φορτέτζας
για φεστιβάλ και άλλες εκδηλώσεις
της «Πόλης των Γραμμάτων»,
που οι «παλιοί» επισκέπτονται
«τώρα»… ε-πιδεικτικά!
* * *
Θέλουνε κότσια να γραφούν τέτοια βιβλία.
κότσια όχι ελίτικα, μα νταραμαν-ελίτικα!...
*Με αφορμή το βιβλίο «Οίκοι ανοχής στην
“πολιτεία της Ανοχής”» του Χαρίδημου
Παπαδάκη, γνωστού και ως «Νταραμανελίτη».
Α ν τ ι π ο ι η τ ι κ ά
Του Γιώργου Φρυγανάκη
