Άπειρες φορές στη διάρκεια της ζωής μου, άκουσα από ανθρώπους αμφιβόλου θρησκευτικής συνείδησης, να με αποκαλούν άπιστο. Πολλές φορές μπήκα στον πειρασμό να διερωτηθώ πόσο άπιστος είμαι εγώ, και πόσο πιστοί είναι εκείνοι. Γέρασα και δεν κατάλαβα ακόμη, ποιος τελικά έχει δίκιο. Εκείνοι ή η αφεντιά μου. Λογικά αν το πιάσουμε, το δίκιο πρέπει να είναι με το μέρος των πολλών. Πολλές φορές, -όσο κι αν φαίνεται παράξενο- έχω κάνει την αυτοκριτική μου. Πολλές φορές έχω «συλλάβει» τον εαυτό μου, να κουβεντιάζει μαζί μου, και να προσπαθεί να με πείσει πως έχω άδικο και πως διακατέχομαι από μια προκατάληψη βλέποντας καθημερινά την εκμετάλλευση που γίνεται, σε εκούσια ή ακούσια θύματα, σε εκείνους που λένε πως πιστεύουν, από τους λεγόμενους, καθοδηγητές της πίστης. Συνάντησα στο διάβα της ζωής μου κάθε λογής ανθρώπους που την πίστη, την θρησκεία, την έχουν κάνει σαν ένα λαστιχένιο πάπλωμα, που το τραβούν και τους σκεπάζει, κατά το δοκούν. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που πέταξαν στους κάδους απορριμμάτων τα ανεπιθύμητα βρέφη των παιδιών τους, αλλά δηλώνουν χριστιανοί. Έχω γνωρίσει ανθρώπους, που πούλησαν ή χάρισαν σε άγνωστους τα εξώγαμα νεογέννητα των κοριτσιών τους, για να μην «αμαυρωθεί» η τιμή και η υπόληψη της καθώς πρέπει οικογένειας. Δηλώνουν όμως πιστοί και καθώς πρέπει οικογένειες. Έχω γνωρίσει ανθρώπους, που όταν έβλεπα το σπίτι τους φορτωμένο με εικονίσματα και καντήλια και διαφωνούσα μ' αυτά, με αποκαλούσαν άπιστο. Με τον καιρό τα εικονίσματα πετάχτηκαν στα σκουπίδια, γιατί -όπως μου έλεγαν- βρήκαν τον αληθινό θεό. Έχω γνωρίσει ανθρώπους, που όταν τους είπα πως αδικούν κάποια χήρα, πήρα την απάντηση! «Εσύ δεν έχεις αδικήσει ποτέ κανένα;». Ο «άνθρωπος» αυτός -καθηγητής φιλόλογος- κάθε Κυριακή έψελνε. Έχω γνωρίσει ανθρώπους να διαμαρτύρονται, γιατί μπήκαν σε μοναστήρι τουριστικού ενδιαφέροντος και αντί να βλέπουν καλόγερους να ψέλνουν, άκουγαν μαγνητοφωνημένη ψαλμωδία. Έχω γνωρίσει ανθρώπους να δυσφορούν, γιατί επισκέφτηκαν εκκλησία τουριστικού ενδιαφέροντος, να είναι κλειστή, μα στην είσοδο να υπάρχει πάγκος με κεριά για τους αφελείς. Έχω γνωρίσει ανθρώπους, βγαίνοντας από την εκκλησία να τους ρωτώ: «Για πες μου ειλικρινά, πιστεύεις αυτά που κάνεις;» και η απάντηση: «Τι να σου πω βρε Κώστα. Έτσι τα βρήκαμε δε βαριέσαι. Στο κάτω κάτω δε χάνεις τίποτα.», κι όμως ο ίδιος άνθρωπος -ενδεχομένως- κάποια στιγμή, να με έχει χαρακτηρίσει άπιστο. Έχω γνωρίσει γέροντες, πολλούς γέροντες, που στη ζωή τους έκαναν το κατά δύναμη, μα όταν γέρασαν, κάνουν ότι μπορούν να πείσουν θεούς και ανθρώπους για τον άμεμπτο βίο τους. Έχω γνωρίσει ιερείς και αρχιερείς, με χειροπέδες, για τις καλές τους πράξεις. Έχω γνωρίσει αρχιερέα να δακρύζει στην προσπάθεια του να προσελκύσει κόσμο στην εκκλησία, μα όταν πέθανε, ή μάλλον όταν κοιμήθηκε, πίσω του βρέθηκε ένας αμύθητος θησαυρός, αποτέλεσμα μιας ακόρεστης βουλιμίας. Και τι δεν έχω γνωρίσει, στον μάταιο κόσμο που έλαχε να ζήσω. Ε λοιπόν νιώθω ευγνώμων στο θεό μου, που η κουλτούρα μου, δεν ταιριάζει με την κουλτούρα και τα πιστεύω, όλων αυτών που γνώρισα. Για τον κόσμο αυτό δεν νιώθω κανένα σεβασμό για τα πιστεύω τους. Αντίθετα, δεν συμφωνώ, μα σέβομαι, εκείνους που στα αλήθεια έχουν πιστέψει στους παράδεισους που κάποιοι έμποροι της πίστης τους έχουν υποσχεθεί. Διαφωνώ όμως κάθετα, όταν αμφισβητώντας τις ιδέες τους, παίρνω την στερεότυπη απάντηση, πως ο θεός θα ρίξει φωτιά να με κάψει, που φανερώνει πως και εκείνοι με τη σειρά τους, κάποιο αντάλλαγμα περιμένουν από την πίστη τους, που τους κάνει να διατηρούν με το θεό τους μια σχέση, όχι και τόσο ανιδιοτελή. Τη θρησκεία τους την έχουν μετατρέψει σε ένα κόμμα, που αντί μιας θέσης στο δημόσιο, περιμένουν να τους δοθεί κάποια προνομιούχα θέση στον παράδεισο. Όρε τι έχει να γίνει κι εκεί πάνω, όταν συναντήσουν και στον παράδεισο την αδικία και τα μεγάλα μέσα..

Κώστας π Μανιάς