Θέλω να βρω ένα ξέφωτο, στο μαύρο δάσος της ψυχής μου

ν' απλώσω εκεί τις σκέψεις μου ο ήλιος να τις δει

και η που αυτές θα τυφλωθούν, συνηθισμένες στο σκοτάδι

η που θα βρω την κάθαρση που ψάχνω απο παιδί.

Ψάχνω να βρω ένα νησί, στην άγρια θάλασσα του νου μου

ναυαγισμένα όνειρα να βγάλω στη στεριά

και η που θ' αδρανήσουνε, συνηθισμένα να παλεύουν

η που θα βρούν τη δύναμη να ξανοιχτούν ξανά.

Γυρεύω νά βρω ένα ψωμί, στη πείνα την πνευματική του κόσμου

με ελπίδα, γνώση και χαρά που θα χει ζημωθεί

και η που θα το μουχλιάσουνε, αν το δαγκώσουν σάπια δόντια

η που τελείως θ' ανατραπούν οι χαλεποί καιροί.

Γιάννης Μποτονάκης