Salus populi suprema lex esto.
Αν είναι σωστός αυτός ο νόμος, δηλαδή αν η σωτηρία του λαού πρέπει να είναι ο υπέρτατος νόμος, θα έπρεπε να λειτουργεί σε όλες τις Δημοκρατίες. Μόνο αν πίστευαν σ’ αυτόν το νόμο και εναρμόνιζαν τις πράξεις τους μ’ αυτόν οι πολιτικοί άντρες θα μπορούσαν εξομολογούμενοι στο λαό τους να μην έχουν να αναφέρουν κρίματα. Αλλά, μια τέτοιου είδους πολιτική εξομολόγηση είναι απίθανη. Και να γιατί. Ξέρουμε αλήθειες που τις κρύβομε μέσα μας, ανάκατες μαζί με άλλες πληροφορίες για το ίδιο θέμα, αληθοφανείς ή και ψεύτικες. Αυτό το ανακάτεμα αλήθειας και ψέματος μας προκαλεί αβεβαιότητες και ασταθή συμπεριφορά. Αυτή, με τη σειρά της, μας δημιουργεί άγχος που τελικά καταλήγει σε μια κατάσταση ψυχικής ανησυχίας.
Για παράδειγμα, όλοι καταλαβαίνουμε ότι βρισκόμαστε σε κατάσταση κατοχικού ελέγχου. Αλλά, από ποιόν; Είναι δυνάστες μας ο Σαμαράς ή ο Βενιζέλος, ή είναι κι αυτοί καταδυναστευόμενοι και συγχρόνως αντιπρόσωποι του δυνάστη μας, ή μήπως είναι ο Τσίπρας που ζητά τη διαδοχή του στην εξουσία; Ποια καθαρή λύση έχουμε στο μυαλό μας; Ας μιλήσουμε στον εαυτό μας πρώτα καθαρά και ξάστερα και μετά ας κατεβούμε στο αλώνι της ελληνικής διαλεκτικής, αυτής της σωστής διαλεκτικής, που συνθέτει τις αντιθέσεις. Αυτή τη σωστή και τίμια σωκρατική διαλεκτική του φέρε δη, την οποία συμπεριέλαβαν οι ευρωπαίοι στη γλώσσα τους ως compositio oppositorum. Εμείς, όμως, καθ’ έξη, πετάμε για συζήτηση τις ένοχες σκιές των σκέψεών μας κι αρχίζουμε, δήθεν, τη διαλεκτική μας, ενώ στην πραγματικότητα παίζουμε ένα θέατρο σκιών των σκέψεων. Όπως λέμε, σκιαμαχούμε.
Ας επιστρέψουμε, όμως, στο ερώτημα αν είμαστε υπό κατοχή και τότε από ποιόν; Είναι ο Σαμαράς; Είναι η Κράϊς Κομαντατούρ (Γενική Διοίκηση) της Μέρκελ; Μήπως είναι οι αμερικανοί, όπως λέγαμε προηγούμενα; Ή μήπως είναι οι μασόνοι, που κάθε λίγο και λιγάκι αναφέρουμε; Μάλλον θα πρέπει να είναι οι αλλόθρησκοι καθολικοί ή προτεστάντες ή ακόμα-ακόμα οι αλλοεθνείς και αλλόθρησκοι, οι οποίοι ήρθαν εδώ ως οικονομικοί μετανάστες και μας τρώνε το πλούτος μας, το βιός μας; Όλα αυτά τα υποστηρίζουμε, φοβισμένοι από την αλήθεια την οποία διαισθανόμαστε αλλά δεν ομολογούμε, βοηθώντας δήθεν μ’ αυτόν τον τρόπο την σωτηρία της πατριωτικής ψυχής μας. Όμως αυτή, η ψυχή μας, τώρα πέφτει και υποκύπτει στη λύση του φασισμού, ως μόνη δήθεν λύση της σωτηρίας μας. Δηλαδή του πολιτεύματος που κατ’ εξοχή στραγγαλίζει και θανατώνει τη Δημοκρατία. Εμείς, πάντως, οι έλληνες δεν φταίμε για ότι μας συμβαίνει. Είμαστε αμέτοχοι και θύματα. Τίποτα άλλο. Είδατε τι έπαθε ο Πάγκαλος με το «όλοι μαζί» του. Αλήθεια, αν πιστεύουμε ότι δεν είχαμε κανένα πάρε δώσε με τις κλοπές, καλού κακού ας ρωτήσουμε πως λέγονται νομικά οι άνθρωποι που κρατούν τσίλιες. Λέγονται συνεργοί. Το καλό, πάντως, είναι ότι για πρώτη φορά λέμε μεταξύ μας πράγματα, τα οποία κάνουμε εμείς οι ίδιοι, εις βάρος μας. Φωνάζουμε πια και αποκαλύπτουμε τις χιλιάδες ανομίες και παρανομίες μας εναντίον του Κρατικού συμφέροντος. Τι φοροδιαφυγές, τι συντάξεις, τι χωρίς αποδείξεις εργασίες … φταίει η Μέρκελ για όλα; Μέχρι που ένας έλληνας εισαγγελέας κατήγγειλε 425 υψηλόβαθμους τραπεζικούς που δεν έχουν υποβάλει φορολογικές δηλώσεις. Για όλα αυτά φταίει ο Γιούγκερ ή ο Σόιμπλε; Ακόμα και οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί μας στη Βουλή συμμετέχουν στο μεγάλο φαγοπότι (βλέπε Τσοχατζόπουλο). Έχει δίκιο ο κ. Πάγκαλος που γράφει ότι μόνο δύο σύγχρονοι πολιτικοί στάθηκαν στο ύψος τους μετά τη μεταπολίτευση, ο Αλέξανδρος Παπαδόπουλος και ο Στέφανος Μάνος.
Όλοι οι άλλοι, νομίζω, ακολούθησαν τις συμπεριφορές που κληρονομήσαμε από τη Βυζαντινή και την οθωμανική αυτοκρατορία, από τις οποίες μάθαμε, ενστερνιστήκαμε και συνηθίσαμε το αλισβερίσι με την εξουσία, όπου όλα ήταν διαπραγματεύσιμα. Όχι μόνο οι τίτλοι και τα προνόμια, αλλά ακόμα και οι νόμοι αγοράζονταν τότε μ’ ένα γερό μπαξίσι. Απ’ αυτό το μίγμα της απόλυτης διαπλοκής ξεπετάχτηκε και σχηματίστηκε η νέα ελληνική μέση και άνω αστική τάξη, που δεν άλλαξε τις συμπεριφορές της καθόλου από τότε και κατάφερε να μας φέρει ως εδώ που είμαστε τώρα. Σωστά λοιπόν και συνεπής στις παραδόσεις μας τα είπε, έστω και αστειευόμενος, και ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος μας όρισε το ύψος του σύγχρονου μπαξισιού (είπαμε να δίνουμε κάτι στο πλάι, αλλά όχι και τόσο μεγάλα ποσά»). Όσο για τη γενική κρατική οικονομία σωστά είπε το Τσοβόλα δώστα όλα…! Τώρα, όμως, τα δανεικά σώθηκαν.
Το θετικό στη σημερινή δύσκολη κατάσταση που βρισκόμαστε είναι ότι για πρώτη φορά τολμήσαμε να γυρίσουμε το νόμισμα και ν’ αρχίσουμε να το διαβάζουμε και από την άλλη όψη του. Τώρα μόλις αρχίσαμε να διαβάζουμε και κάπου-κάπου φωναχτά την πραγματικότητά μας. Κάποτε θα καταλάβουμε ότι φταίμε κι εμείς για την κατάντια μας. Ας καταδικάσουμε, λοιπόν, όλους, μα όλους που προσπαθούν πάλι να μας βάλουν σε λούκια παλιών δοκιμασμένων και εγκληματικά αποτυχημένων παραδείσων τύπου σοβιέτ, φασισμού, οπορτουνισμού και κεφαλαιοκρατίας του υπερκέρδους. Υπάρχει και ο δρόμος της σώφρονος και έντιμης διακυβέρνησης και συμπεριφοράς μας. Ο δρόμος που λέει ότι η σωτηρία του λαού πρέπει να είναι ο υπέρτατος νόμος. Θα τολμήσουμε να τον πάρουμε; Θα τα καταφέρουμε; Μακάρι.
Του γιατρού Γιάννη Γ. Τσουδερού
