Φίλοι μου αγαπημένοι και μη Χρόνια μας Πολλά
Οι καθημερινές υποχρεώσεις δεν μας αφήνουν να έχουμε μια πιο συχνή επικοινωνία μεταξύ μας αλλά όμως αυτές τις γιορτινές ημέρες ανταλλάσσουμε ευχές είτε τηλεφωνικά είτε με email είτε με κάρτες, που κατά την άποψή μου είναι το ωραιότερο μέσον για ευχές που μας μένει σαν σουβενίρ η κάρτα.
Έτσι μου τηλεφώνησαν κάποιοι φίλοι για ευχές και όλοι μου έλεγαν α ρε Νίκο, α ρε Νικολάκι, που είναι οι τότε γιορτές!!! Θυμάσαι ρε αυτό… Θυμάσαι ρε Νίκο εκείνο... Και βέβαια τα θυμάμαι και θυμάμαι τις παρέες μας, τους φίλους μας, τα γλέντια μας, τα ξενύχτια μας και τους χορούς μας.
Δεκαετία του 1970. Το μπουζουξίδικο «ΚΑΛΟ» στα φόρτε του. Η διασκέδαση με το μπουζούκι είχε αρχίσει από το 1968 αλλά εγώ εκείνη την εποχή υπηρετούσα τη μαμά Ελλάδα και θα πρέπει να το θυμάστε οι παλιοί από την ασφάλεια που αισθανόσασταν…
Ο Κρανής (ο Γιώργης ο Θεοδωράκης) με την καταπληκτική του φωνή, ο Αρτέμης ο Σταρένιος, το αηδόνι, ο κ. Νίκος Περπυράκης με το κλαρίνο και το σαξόφωνο ο Καρνιώτης ο Μανώλης και ο Στρατής ο Μαθιουδάκης με τις ντραμς, ο Πλαΐτης ο Άκης και ο Γιάννης ο Χάμπλας με το αρμόνιό τους κρατούσαν τον κόσμο στην πίστα μέχρι το πρωί. Η Έλλη με τη φωνάρα της, η Αλέκα, η Μάγδα η Καρποζήλου έβαζαν φωτιά στα μπουζούκια.
Το τότε μπουζουξίδικο «ΚΑΛΟ», για να μαθαίνουν οι νεότεροι, βρισκόταν στη γωνία της παραλιακής λεωφόρου με το δρόμο που βγαίνει ακριβώς κάτω από το δημοτικό σχολείο των Περιβολίων.
Τότε το Ρέθυμνο, αγαπητοί μου, είχε δεν είχε μια δεκαριά δωδεκαριά χιλιάδες κατοίκους και λίγο ως πολύ γνωριζόμασταν μεταξύ μας και ιδιαίτερα οι άνθρωποι που έβγαιναν για διασκέδαση στα κέντρα εκείνης της εποχής (οι συνήθεις ύποπτοι).
Να η παρέα του Βαγγέλη του Παπαδάκη του φουρνάρη με την Αθηνά του, κοντά ο Αντώνης ο Γαλανάκης με την Ιωάννα του. Ο Μιχάλης ο Μαλλιαρός με τη Μαριάννα του. Ο Στέλιος ο Βογιατζής με τη Μιράντα του. Ο Γιάννης ο Κουνδουράκης του με τη Μίρκα του. Οι Παρασχάκηδες, ο γιατρός και ο διευθυντής της ΔΕΗ με τη Χρυσούλα και την Έλκα αντίστοιχα. Ο Χατζηδάκης ο Νώντας ο γιατρός. Ο Λαγός ο Δαμιανός. Ο Λάμπρος ο Πηγουνάκης. Ο Γρηγόρης ο Μαραγκάκης (το κουλούκι). Τα αδέρφια Κωστής και Γιώργης Κακογιαννάκης (Τσιτώνης). Ο Νίκος ο Κάρταλης με την αμπλά του τη Σιμόν. Ο Κώστας Ηλιάκης με τις αδελφές του Μαίρη και Γίτσα. Οι Λαγοί Σταύρος και Μιχάλης. Ο Χαλκιαδάκης ο Μιχάλης με τις αδερφές του Καίτη και Κωστία. Τα Τζετζάκια, τα Μπενάκια. Ο Προκόπης ο Προκοπάκης. Ο Δομαζής ο Στέλιος με την Ελένη του. Ο Θωμάς ο Γουλόπουλος με την Ελένη του. Ο Μάρκος ο Κουτσούρης, ο Μύρος ο Βασιλακάκης, ο Μιχάλης ο Μουρτζανός, ο Ζαχαρίας ο Μαύρος, ο Μιχάλης ο Καζίλας με τις γυναίκες τους. Ο Μαντολανάς που άφησε και την τελευταία του πνοή τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων στην πίστα πάνω και άλλοι πολλοί που δεν μπορώ να θυμηθώ. Και όλοι αυτοί μια παρέα.
Αν έμπαινε κάποιος με φωτογραφική μηχανή και έβγαζε μια φωτογραφία όλο το μαγαζί και μετά από πέντε λεπτά ξανάβγαζε μία δεύτερη, αν τις σύγκρινες δεν έβλεπες τα ίδια πρόσωπα στο ίδιο τραπέζι. Πήγαιναν ο ένας στου αλλουνού την παρέα και όλο το μαγαζί μία παρέα. Χωρίς παρεξηγήσεις γλεντούσαν όλοι μαζί και χόρευαν όλοι μαζί.
Το πρόγραμμα άνοιγε με ελαφρά τραγουδάκια, μετά έβαζε χορευτικά, ταγκό (διακρινόταν το ζεύγος Λευτέρη και Μαρίτσα Χαλκιαδάκη), οι πραγματικές καντρίλιες. Μετά ερχόταν το βαλς, το φοξ τροτ, οι δύο κύκλοι ανδρών και γυναικών, το promenade και οι αλλαγές της ντάμας. Γινόταν ανεπανάληπτα γλέντια. Αργότερα έβγαινε το λαϊκό πρόγραμμα. Χασάπικα, Γαλανάκης Μανώλης (Μπούλης), Πίσσας Αντώνης (Μαντόλα), Θεοδωράκης Γιάννης (Βατραχάκη). Ζεϊμπέκικα Ηλιάκης Κωστής, Κάρταλης Νίκος, Προκόπης Προκοπάκης κι εγώ. Στα τσιφτετέλια… όλο το μαγαζί, άντρες και γυναίκες.
Γράφοντας θυμήθηκα κάποια γεγονότα στα μπουζούκια, που είναι ωραία και διασκεδαστικά.
Μόλις είχα απολυθεί από φαντάρος, το 1970. Το «ΚΑΛΟ» στο φόρτε του. Με κάποιους φίλους αποφασίσαμε να πάμε στα μπουζούκια και πήραμε μαζί μας το μακαρίτη το Σταύρο από τη Σωχώρα (έλεγε το καλύτερο φλιτζάνι). Ήταν συμπατριώτης της μάνας μου από τις Νέες Φώκες της Μικράς Ασίας. Οι παλιοί Ρεθεμνιώτες θα θυμούνται ότι ο Σταύρος διέθετε μία πολύ ωραία φωνή και ένα ανεπανάληπτο χιούμορ.
Πήγαμε στο κέντρο, καθίσαμε, παραγγείλαμε και το πειραχτήρι ο Κρανής φώναξε στο Σταύρο να τραγουδήσει, ο Σταύρος βέβαια άλλο που δεν ήθελε. Και τι δεν είπε. «Ωραία μου πουλάκια», «άστα τα μαλάκια σου», «ρεζεντά», «και αν παρήλθαν οι χρόνοι» και άλλα παρόμοια. Ο κόσμος στο τσακίρ κέφι. Ο Κρανής το πειραχτήρι όλο και πετούσε και κανένα καλιαρντό. Ο Σταύρος του τη φιλούσε και άμα τέλειωσε με το χαρακτηριστικό του τρόπο λέει: «Μια και τελείωσα το πρόγραμμά μου, παραδίδω το μικρόφωνο στην επαρχιώτισσα ντιζέζ Γεωργία», κόκαλο ο Κρανής. Το τι έγινε δεν λέγεται.
Άλλο βράδυ πάλι τέτοιες μέρες είμαι με την παρέα μου στο άλλο μπουζουξίδικο το «ΝΙΔΑ». Μεταξύ των θαμώνων η μακαρίτισσα η Βέτα με την παρέα της (επιτελούσε κοινωνικό έργο και είχε σώσει πολύ κόσμο με το φακό της και με το περμαγκανάτ). Τώρα κυκλοφορούν τόσοι μαλάκες φαντάσου να έλειπε και η Βέτα. Κάποια στιγμή σηκώθηκε να χορέψει ζεϊμπέκικο, όλοι μας λοιπόν, οι δυο Λαγοί, Σταύρος και Μιχάλης, Μπενάκης Γιώργης, Ηλιάκης Κώστας, Κάρταλης Νίκος κάναμε κύκλο στην πίστα και χτυπούσαμε παλαμάκια. Κάποια στιγμή η Βέτα σταματά το χορό και λέει σε μια φίλη της που ήταν και αυτή στην πίστα: «Τα βλέπεις όλα αυτά, όλα τα έχω παίξει εδώ» χτυπώντας τα μπούτια της και συνέχισε το χορό της. Το τι γέλιο έπεσε δεν περιγράφεται. Έτσι κάπως περνούσαμε τότε που όλοι οι Ρεθεμνιώτες ήμασταν φίλοι. Σεβόταν ο ένας τον άλλο, ντρεπόταν ο ένας τον άλλον, αγαπούσε ο ένας τον άλλον. Τώρα φίλοι μου άρμεγε και κούρευε, χέζε και τουλούμιαζε, ή αν θέλετε άρτσι μπούτσι και λουλάς. Βλέπετε αγαπητοί μου το Ρέθυμνο έγινε πολιπολιτισμικό όχι από τους αλλοδαπούς αλλά από άλλους συνέλληνες…
Χρόνια Πολλά
Καλή Χρονιά σε όλους
Με φιλιά εκτός του όψιμους και τους ξενέρωτους
ΣΚΑΡΒΕΛΗΣ ΝΙΚΟΣ
