Α ν τ ι π ο ι η τ ι κ ά
Του Γιώργου Φρυγανάκη
Έγραψες πάλι ένα άρθρο
για το Χριστουγεννιάτικο μενού
γνωστού εντύπου:
για τους επαίτες
που παγώνουνε στους δρόμους.
για πεινασμένους
που σκαλίζουνε τους κάδους.
για τα παιδάκια
που πεθαίνουνε της πείνας.
για τις μανάδες
που μοχθούν για λίγο γάλα.
για τους μπαμπάδες
που υψώνουν χέρια ικεσίας
στον κατασκότεινο ουρανό…
Κι ένιωσες ανακούφιση μεγάλη
που έκανες το «χρέος» σου γραπτά.
Μα σαν περνούσες
τον καταυλισμό τσιγγάνων,
είδες ξυπόλυτα να παίζουν
μες στη λάσπη
κάποια απ’ τα παιδιά του άρθρου!
Άκουσες κλάματα μωρού
μαζί με χλιμιντρίσματα αλόγων!
Άκουσες και κτυπήματα σφυριών
πάνω σε ντέφι.
Και μια φωνή να τραγουδάει:
«Κι έπειτα λεν πως έφτιαξαν
οι γύφτοι τα καρφιά»...
Κι ένιωσες ανακούφιση μεγάλη
που έκανες το «χρέος» σου γραπτά…
Και μέσα στην πολιτισμένη πόλη
μπροστά στα ξυλιασμένα χέρια ικεσίας
για μια μπουκιά ψωμί ή ένα φάρμακο,
ένιωσες πάλι ανακούφιση μεγάλη
που έκανες το «χρέος» σου γραπτά…
