Γράφει ο Γιάννης Ηλιακής

Θλίβομαι όταν βλέπω ένα λαό που δουλεύει άοκνα, που βγάζει μεγάλα ονόματα, στην τέχνη, στην τεχνολογία, στις επιστήμες, στα  γράμματα, στη σκέψη και στην προκοπή, να είναι σκλάβος και υποτελής στους κοτζαμπάσηδες, στους τουρκόσπορους, στους τουρκοπροσκυνημένους, σε κάθε λογής δεσπότες και κατακτητές, σε δοσίλογους, μαυραγορίτες, απάτριδες, προδότες, κοινοβουλευτικούς τυράννους, διαπλεκόμενους μπακάληδες με τους εμπόρους των Εθνών, που ξεπουλούν και κλέβουν το έχει, την περιουσία και την πατρίδα. Τη θάλασσα, τον αέρα, τη γη, το φως και όλα τα αγαθά κάτω και πάνω στο χώμα. Αλυσοδεμένος και μοιραίος, αδύναμος, εξαντλημένος και εξαθλιωμένος. Δούλεψε, δημιούργησε, αποθήκεψε το έχει του για να ζήσει και ήρθαν οι σοσιαλιστές και λήστεψαν με χίλιους τρόπους το μεροκάματο και τον κόπο του. Και έκλεψαν, έγδαραν, θέρισαν τα πάντα. Δεν άφησαν τίποτε όρθιο. Όλοι της  Βουλής και γύρω από αυτούς, με νόμιμες και δημοκρατικές διαδικασίες δεν άφησαν ατιμία και αθλιότητα που να μην τη διαπράξουν. Δεν υπάρχει ειδεχθής, βρώμικη και σκοτεινή πράξη που να μην την αγκάλιασαν. Σκέφτομαι τους μεγάλους δημιουργούς που βγήκαν από το λαό, που αντιστάθηκε, μάτωσε και θυσιάστηκε για τον ιερό τόπο, την αγία και ιερή πατρίδα. Σκέφτομαι το γκρέμισμα του μεγάλου Πολιτισμού και τα μνημεία που αφήνονται να χαθούν οριστικά από ασυνείδητους «υπεύθυνους φορείς» θεσμικά όργανα. Όταν χάνει ο λαός τον πολιτισμό του, εξαφανίζεται. Δυστυχώς, βλέπουμε υπαλλήλους που εγκληματούν με τη σκόπιμη αδιαφορία και ιδιαίτερα τώρα στην κρίση!