Λέτε; Λέτε, ένα κόμμα καινούριο, με απολιθωμένα υλικά, να έχει μέσα του το σφρίγος και τη ζωντάνια, που χρειάζεται για να μας βγάλει από την κρίση; Ο άγνωστος για όλους μας κύριος Λοβέρδος ίσως αποτελέσει την μεγάλη έκπληξη. Ο κύριος Λοβέρδος λοιπόν που μας έρχεται από το πουθενά, ίσως, λέω ίσως, να είναι το γούρι της πατρίδας μας. Ο κύριος Ανδρέας Λοβέρδος, είναι συνταγματολόγος στο επάγγελμα, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, τότε περίπου. Μας ήταν έως τώρα άγνωστος, γιατί είναι ένας πολύ σεμνός Άνθρωπος. Αυτά τα λίγα μετά κόπου προσπάθησα να συλλέξω για το πρόσωπο του Ανθρώπου, που ίσως να αποτελέσει το μάνα εξ ουρανού, για την χώρα και το λαό της. Ο κύριος Λοβέρδος, αν ψάξει να βρει εξίσου άγνωστους και άφθαρτους ανθρώπους, ίσως να αποτελέσει το θαύμα του αιώνα μας. Μα τι λέω εγώ; Παρασυρόμενος από τον ενθουσιασμό μου, δεν ξέρω τι λέω. Εμείς δεν ψάχνουμε να βρούμε το θαυματοποιό του αιώνα. Τον Άνθρωπο που θα μας βγάλει από την κρίση ψάχνουμε να βρούμε. Και μάλλον τον βρήκαμε, στο πρόσωπο του, μέχρι εχθές άγνωστου Λοβέρδου. Φτάνει να ανακαλύψει - όπως ανακαλύψαμε εμείς αυτόν, - άγνωστους άφθαρτους και προπαντός έντιμους, και ακέραιους συνεργάτες. Η αφεντιά μου έτυχε να γνωρίζω μερικούς τέτοιους. Μπορεί στους πολλούς να είναι άγνωστοι, μα δεν πειράζει. Ας εμπιστευτείτε, το ένστικτο μου. Είναι τόσο αγνοί, τόσο τίμιοι, σαν περιστερές. Θα μπορούσε στο καινούριο, στο ατσαλάκωτο κόμμα του, να συμπεριλάβει για παράδειγμα, τον Ρουσόπουλο. Τον ξέρει κανένας; Όχι; Ε! αυτό το κουσούρι έχουν οι σεμνοί άνθρωποι. Να μην τους γνωρίζει κανένας. Σ' ένα φτωχό σπιτάκι κτισμένο με το αίμα της ψυχής του μένει, κάπου στο Καπανδρίτι. Κάποιον αλογομούρη μήπως τον ξέρετε; Μήπως τον έχετε ακούσει; Όχι; Μήπως δεν το πρόφερα σωστά; Κάποιον Παπαντωνίου; Όχι! Μα σας το είπα. Όλοι αυτοί είναι μπουμπούκια. Παπαθανασίου, Παπακωνσταντίνου, ο Παπανδρέου τουλάχιστον, σας λέει τίποτα; Όχι; τόσα «παπάρια», και δε γνωρίζεται κανένα; Θα σας πω, πως έχετε αδύνατη μνήμη. Ο τελευταίος «παπάρης» μάλιστα, έχει και άξιους συνεργάτες στο σόι του, κάποιον Αντρίκο, και κάποιον Νίκο που θα μπορούσαν ανιδιοτελώς να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο νεότευκτο κόμμα του νεοφώτιστου κυρίου Λοβέρδου. Έχω κι άλλους εκλεκτούς και εντιμότατους συμπολίτες μας, που αν μου ζητηθεί ευχαρίστως θα τους πρότεινα. Για παράδειγμα, το Βουλγαράκη, τον πρόεδρο της Βουλής, τον κύριο Μεϊμαράκη, μα τι ευαισθησία ο άνθρωπος. Μόλις είπαν μια κουβέντα γι' αυτόν, αμέσως. Παραιτήθηκε από την προεδρία, ώσπου τον παρεκάλεσαν για να επανέλθει στα ψηλά του καθήκοντα. Αφού, όπως είπε, έγραψε τους συκοφάντες του στα αντρικά του προσόντα. Οι απειλούμενες όμως μηνύσεις δεν έγιναν. Σκέφτηκε, ίσως, άστα στο διάολο. Όσο τα ανακατεύεις βρωμάνε. Τον Σμπώκο και τον Άκη, δεν τους ξέχασα. Απλά τους λυπήθηκα. Αφού κάνουν διακοπές, ας τους να τις χαρούνε. Ας προσέξουν μονάχα, να μην τους λείψει το χαβιάρι. Η ταπεινότητα μου για αυτούς τους δυο  θα πρότεινα, τον πρώτο, υπεύθυνο εξοπλιστικών προγραμμάτων και τον δεύτερον, Υπουργό Άμυνας. Δεν ξέρω, κάτι μου λέει, πως εκεί θα διαπρέψουν. Έχει κι άλλα μπουμπούκια ο μπαξές. Τον Βενιζέλο ας πούμε. Αυτός όμως είναι μεγάλο μούτρο. Στρώθηκε στη θωρακισμένη λιμουζίνα και δε λέει να κατέβει. Έχω στη λίστα και κάποιον Σαμαρά: Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν έχει ένα γαϊδουρίσιο πείσμα, όταν του μπει η ιδέα να διαπραγματευτεί το μνημόνιο, δεν κάνει πίσω αν δεν ξεπουλήσει και την Ακρόπολη. Τέτοιο είναι το πείσμα του. Αυτόν να τον έχει να μέτρα με βήματα τους διαδρόμους της Βουλής. Έχει κι άλλα πολλά «καθίκια» μα δε χωρεί το χαρτί.

Του Κώστα Π Μανιά