Έρχονται Χριστούγεννα. Γιορτές που κάποτε σκόρπιζαν χαρά σε μικρούς και μεγάλους. Η κάθε αλλαγή του χρόνου σηματοδοτούσε μια νέα αρχή, μια καινούρια αναζήτηση, ένα νέο ξεκίνημα. Τα παιδιά περίμεναν τα δώρα τους και οι μεγάλοι το δώρο των Χριστουγέννων. Ο κόσμος ψώνιζε, τα χειμερινά θέρετρα γέμιζαν, δωμάτια στα ξενοδοχεία δεν υπήρχαν, η αγορά γιόρταζε και επικρατούσε ένα κλίμα αγάπης, συγκατάνευσης και ευφορίας. Όλοι οι δρόμοι ήταν φωτεινοί, γιορτινοί, στολισμένοι και μέσα στο πνεύμα των εορτών. Οι δήμοι οργάνωναν μουσικές βραδιές, ηλεκτροφώτιζαν πλατείες με χριστουγεννιάτικα δέντρα και λαμπιόνια, ο κόσμος γιόρταζε και ξεχνιόταν από τον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης. Πληρωνόταν και ξόδευε, ξεχνιόταν και ταξίδευε, δώριζε και αισθανόταν ικανοποίηση, ευχόταν και δεχόταν ευχές, προσευχόταν και γαλήνευε, συγχωρούσε και προχωρούσε. Όλοι μαζί πορευόταν και ο καθένας χωριστά βίωνε τη ζωή, τον έρωτα, την εργασία, το χρόνο, τον πόνο και το θάνατο ακόμα. Ακόμα και για τους άρρωστους, τους φτωχούς και τους άστεγους υπήρχε πρόνοια. Γιατί, από την κοινωνία μας ποτέ δεν έλειψε η συμπόνια.
Είναι γενικά αποδεκτό, ότι για να συμπονάς και να βοηθάς έμπρακτα πρέπει να συνυπάρχουν δύο προϋποθέσεις: η θέληση και η δυνατότητα. Τότε υπήρχαν και οι δύο. Τώρα έχει εκλείψει η δεύτερη προϋπόθεση από τους πολλούς φτωχούς και απουσιάζει η πρώτη από τους λίγους πλούσιους. Αυτοί που χρειάζονται βοήθεια είναι περισσότεροι κι εκείνοι που μπορούν να τη δώσουν λιγοστεύουν. Η ανασφάλεια έχει φωλιάσει στη σκέψη μας και καθορίζει το είναι μας. Η κοινωνία γίνεται πιο ατομικιστική, πιο κλειστή, πιο φοβική. Τα δεδομένα έχουν γίνει ζητούμενα, ο φόβος έχει αντικαταστήσει τη βεβαιότητα, το άγχος για το αύριο καταστρέφει το σήμερα και ο προγραμματισμός δεν μπορεί πλέον να έχει μεγάλο χρονικό ορίζοντα. Η θλίψη και η αγωνία είναι έντονα ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των περισσότερων από εμάς, ακόμα κι εκείνων που δεν το δείχνουν. Είναι βασανιστικό να μην βρίσκεις στέρεο έδαφος να πατήσεις. Είναι πρωτόγνωρο αυτό, που ο περισσότερος κόσμος βιώνει. Είναι τελικά, πολύ ψυχοφθόρο να μην ξέρεις, τι σου ξημερώνει.
Δεν είναι μόνο η μείωση των εισοδημάτων μας. Δεν είναι μόνο που ο λογαριασμός έχει σταθερά αρνητικό πρόσημο. Είναι που, μαζί με την αφαίμαξη των εσόδων μας ήρθε και η παύση των εξόδων μας. Παρέα με το κουτσούρεμα του μισθού μας ήρθε και το σταμάτημα της κοινωνικότητάς μας. Ξαφνικά οι δικοί μας άνθρωποι που δεν διαθέτουν εισόδημα, έγιναν βάρος. Κλειστήκαμε στο καβούκι μας και προσποιούμαστε πως δεν ακούμε τι μας λένε εκείνοι που μας αγαπούν. Δεν σκεφτήκαμε ποτέ τη δική μας καλοπέραση, αλλά το μέλλον των παιδιών που φέραμε στον κόσμο και την ευθύνη μας για την υποθήκευσή του. Τις ανάγκες μας τις αφήσαμε πίσω, την καθημερινότητά μας την εγκλωβίσαμε στα μέτρα τους, τον εαυτό μας τον παρατήσαμε, τη ζωή μας κατά κάποιο τρόπο τη ζήσαμε.
Δεν ζούμε απλά απελπιστικές καταστάσεις, αλλά σερνόμαστε στην ψυχολογία ανθρώπων που έχουν απελπιστεί από την κατάσταση. Το κρύο του Δεκέμβρη δεν είναι τίποτα μπροστά στην παγωνιά της ψυχής μας. Το κενό φαντάζει πλέον καλή επιλογή. Χαλάσματα και ανθρώπινα ερείπια παντού. Στα πεζοδρόμια, στην αγορά, στη λαϊκή, στα σκουπίδια, στα μαγαζιά, στις εκκλησίες, στις πλατείες. Μια βαθιά περισυλλογή σε μια μελαγχολική πόλη με ένα άδειο λιμάνι και ένα ανύπαρκτο αεροδρόμιο που δεν αφήνει τη σκέψη μας να απογειωθεί. Έρχονται γιορτές, χάνονται δουλειές, καταστρέφονται ζωές, πνίγονται φωνές. Ασπρόμαυρες κάρτες θα στείλουμε φέτος. Ο ρομαντισμός επιστρέφει θριαμβευτικά από το παράθυρο την ώρα που η αισιοδοξία φεύγει κρυφά από την πόρτα. Καλές γιορτές σε ασπρόμαυρο φόντο. Μου φαίνεται ότι το μαύρο στην κάρτα της ζωής μας είναι λίγο περισσότερο. Ίσως είναι καλύτερα έτσι γιατί το λευκό θαμπώνει…
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
