Σε εφιάλτη διαρκείας εξελίσσεται η πρωτόγνωρη οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα μας τα τρία τελευταία χρόνια. Οι τρομακτικές της συνέπειες  είναι ορατές παντού και η όποια ελπίδα για ανακοπή, της ξέφρενης πορείας μας, αμέσως διαψεύδεται. Η χώρα μας σήμερα κινδυνεύει περισσότερο από ποτέ, με όλα τα εθνικά θέματα ανοικτά και περιτριγυρισμένη από χώρες που εποφθαλμιούν τα εδάφη μας και τις θάλασσες μας. Η εθνική ταπείνωση και ο διασυρμός μας διεθνώς δεν μας επιτρέπουν καμία δυνατότητα ελιγμού και διαπραγμάτευσης. Οι διεθνείς τοκογλύφοι βρήκαν πρόσφορο έδαφος και καταληστεύουν τον εθνικό πλούτο και υποθηκεύουν για πολλές γενιές το μέλλον των παιδιών μας. Οι Κυβερνώντες μας, ως επαίτες, περιφέρονται στις χώρες της Ε.Ε. ζητώντας δανεικά και εκλιπαρούν για την παραμονή μας στη ζώνη του ευρώ για να αποφύγουμε δήθεν τα χειρότερα οικονομικής κρίσης. Όμως ο μεγάλος κίνδυνος για τη χώρα μας, τουλάχιστον για τώρα, δεν προέρχεται απ’ έξω αλλά εκ των έσω. Οι συνέπειες της μακρόχρονης οικονομικής κρίσης που μαστίζει τη χώρα, η φτώχεια, η ανεργία, η πείνα και η εξαθλίωση, το κλείσιμο επιχειρήσεων, οι αυτοκτονίες, οι υπερχρεωμένοι επιχειρηματίας, τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, η οικονομική ασφυξία έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό κλίμα που αν εκραγεί θα συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα. Οι αντοχές του λαού εξαντλήθηκαν, οι ελπίδες διαψεύστηκαν και οι υποσχέσεις των Κυβερνώντων για ανάκαμψη και ανάπτυξη είναι μάλλον όνειρο απατηλό. Από την άλλη πλευρά, το πολιτικό σύστημα, πανίσχυρο, υποστηριζόμενο από μεγαλοεπιχειρηματίες και εκδοτικά συμφέροντα μεταλλάσσεται και εξελίσσεται κατά τρόπο που να διατηρεί, πάντοτε, τον έλεγχο, σε μια προσπάθεια να μην θιγούν προστάτες και συμφέροντα, να συγκαλυφθούν ευθύνες και εγκλήματα σε βάρος του λαού και παράλληλα να πετύχει την μεγαλύτερη δυνατή εκτόνωση της λαϊκής  οργής. Είναι απίστευτο με πόση ευκολία ορκισμένοι εχθροί του παρελθόντος συνεργάζονται, ομονοούν και συναποφασίζουν και ταυτόχρονα γίνονται σύμμαχοι και πολέμιοι κάθε αντίθετης κίνησης που απειλεί το σύστημα με ανατροπή. Αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας, ίσως, αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία. Τα ίδια πολιτικά κόμματα με τους  ίδιους πολιτικούς που οδήγησαν την χώρα στην καταστροφή να εξακολουθούν να μας Κυβερνούν ατιμώρητα, χωρίς ντροπή, και  ενοχές. Σφυρίζουν αδιάφορα για τις ευθύνες τους, συγκαλύπτουν κάθε ενοχή, δίνοντας βορά στα Μ.Μ.Ε., για σκάνδαλα του παρελθόντος, μόνον εκείνους που θέλουν ενώ δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν καμία παραχώρηση στα προνόμια, στον τρόπο ζωής και στις πρακτικές τους.  Επιχειρηματολογούν ασύστολα και με την ευγλωττία τους και την δύναμη της πειθούς, που έχουν αναγάγει σε επιστήμη και με την αμέριστη βοήθεια των ΜΜΕ δημιουργούν ελπίδες, διασκεδάζουν αρνητικές εντυπώσεις και διαχέουν ευθύνες ακόμη και στο λαό, που ακόμη αδυνατεί  να κατανοήσει πως φθάσαμε ως εδώ. Συνεχώς επικαλούνται ότι η χώρα έχει ανάγκη από διαρθρωτικές αλλαγές και εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις που άμεσα θα πρέπει να γίνουν.  Γιατί λοιπόν δεν ξεκινούν τις αλλαγές και τις μεταρρυθμίσεις από το διαφθαρμένο και αναχρονιστικό πολιτικό σύστημα, που είναι κύρια υπεύθυνο για την κακή κατάσταση της χώρας,  έτσι ώστε να πεισθεί ο λαός ότι κάτι επιτέλους αλλάζει; Ο τόπος έχει ανάγκη από ουσιαστικές πολιτικές μεταρρυθμίσεις που να περιορίσουν τις κύριες αιτίες του κακού που είναι η διαφθορά, η διαπλοκή, η οικογενειοκρατία, η συνδιαλλαγή, ο παράνομος πλουτισμός, η κακοδιαχείριση και η διασπάθιση  του δημόσιου χρήματος και το ρουσφέτι. Είναι ακόμη θλιβερό και ταυτόχρονα εξοργιστικό ο πολιτικός κόσμος να μην δέχεται περικοπές ανάλογες με αυτές, που με την ψήφο τους στη βουλή, έχουν επιβάλλει στο λαό και να εξακολουθούν να απολαμβάνουν σκανδαλώδη προνόμια.  Μέτρα που θα βοηθούσαν προς την εξυγίανση της πολιτικής ζωής και στην ανανέωση του πολιτικού προσωπικού και που,  χωρίς καμία αμφιβολία, έχουν την καθολική βούληση του λαού είναι:   Ο πραγματικός και ουσιαστικός έλεγχος του πόθεν έσχες όλων των πολιτικών, ακόμη και των αποσυρθέντων από την πολιτική, με πλήρη διαφάνεια και δημοσιότητα για να αποφευχθούν φαινόμενα συγκάλυψης. Η κατάργηση του νόμου «περί ευθύνης υπουργών» και κάθε άλλου νομικού σοφίσματος και τεχνάσματος που οδηγεί στην ατιμωρησία των πολιτικών.  Η αποπομπή των διεφθαρμένων και διαπλεγμένων πολιτικών με ταυτόχρονη ανανέωση του πολιτικού προσωπικού. Η παραπομπή στην δικαιοσύνη όλων εκείνων που με τις ενέργειες τους ζημίωσαν τη χώρα. Ο περιορισμός εκλογής για το αξίωμα του βουλευτή για δύο ή τρεις θητείες το περισσότερο. Η καταπολέμηση της οικογενειοκρατίας με περιορισμό της δυνατότητας εκλογής στους γόνους των πολιτικών πριν την παρέλευση 10ετίας από την λήξη της θητείας του γονέα. Ο διαχωρισμός Βουλευτικού και Υπουργικού αξιώματος. Οι υπουργοί να είναι τεχνοκράτες, επιστήμονες και πανεπιστημιακοί και όχι βουλευτές. Να μειωθεί ο αριθμός των βουλευτών στους 200, πράγμα που επιτρέπει και το ισχύον σύνταγμα. Να μειωθούν οι αποδοχές τους στο ήμισυ όπως έγινε με όλους του υψηλόμισθους κρατικούς λειτουργούς. Σωστό θα ήταν, όσο διαρκεί η κρίση, να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους αμισθί και εάν κάποιοι επικαλεσθούν ότι η κατάργηση του μισθού θα έχει ως συνέπεια την είσοδο στην πολιτική μόνον των ευπόρων είμαι βεβαία ότι χιλιάδες άνεργοι και συνταξιούχοι, με γνώσεις, πτυχία και περγαμηνές, θα επιθυμούσαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους αμισθί με μεγαλύτερη συνέπεια και καλύτερα αποτελέσματα. Να ξεκινήσουν οι απολύσεις των υπεράριθμων υπαλλήλων από την βουλή όπου οι πολιτικοί μας έχουν τακτοποιήσει τα παιδιά τους και τις οικογένειες τους. Να περιορισθεί στο ελάχιστο  ο αριθμός των υπαλλήλων που υπηρετούν στα πολιτικά γραφεία για να αποδείξουν ότι καταργούν ρουσφετολογικούς μηχανισμούς και τη στενή επαφή με ψηφοφόρους. Η διεύρυνση των εκλογικών περιφερειών για να περιορισθεί η προσωπική ψήφος και να σταματήσει η συναλλαγή και το ρουσφέτι. Η κατάργηση διπλών και τριπλών συντάξεων των βουλευτών και να λαμβάνουν σύνταξη από την επαγγελματική τους δραστηριότητα. Η  κατάργηση της δυνατότητας διορισμού των συνεργατών τους στο δημόσιο. Η κατάργηση όλων των προνομίων, ατελειών, άτοκων δανείων και φοροαπαλλαγών κλπ. Η κατάργηση της διάθεσης δωρεάν αυτοκινήτου. Πιστεύω ότι όλα αυτά θα πρέπουν να γίνουν ( ή έπρεπε να είχαν ήδη γίνει)  ως ελάχιστο δείγμα υπευθυνότητας, φιλοπατρίας και καλής θέλησης εκ μέρους του πολιτικού συστήματος ώστε να μπορέσουν να βγουν ξανά στο λαό, να τον κοιτάξουν στα μάτια και να κερδίσουν μέρος της χαμένης αξιοπιστίας τους. Διαφορετικά το πολιτικό σύστημα θα εξακολουθεί να είναι απαξιωμένο και αποκομμένο από τον σκληρά δοκιμαζόμενο λαό και στο τέλος, φοβάμαι, ότι θα αποτελέσει την θρυαλλίδα για την βίαιη ανατροπή των πάντων με τρομακτικές συνέπειες για την χώρα και τον λαό.

Της Έλσας Καλλιτσουνάκη – Πίτερη Οικονομολόγου