Κάποτε , στην προ- μνημονίου εποχή , κατηγορούσαμε τους πολίτες ότι επιστρέφουν στη Βουλή ή τν οικογενειοκρατία και τη ρουσφετολογία , με το να ψηφίζουν και να επιβραβεύουν τους γόνος «καλών οικογενειών» και όσους προωθούσαν επίλυση των προσωπικών τους συμφερόντων.
Στην εποχή του Δ.Ν.Τ. και του μνημονίου , του FACEBOOK και της τηλεόρασης, τα πράγματα φαίνεται πως έχουν αλλάξει. Σήμερα επιβραβεύονται ,όχι εκείνοι που έχουν γνώσεις και προτείνουν λύσεις στα καθημερινά προβλήματα , όχι αυτοί που είναι σοβαροί και μετρημένοι , που με πολιτικά επιχειρήματα ελέγχουν την κεντρική εξουσία , που η παρουσία τους στο Κοινοβούλιο είναι τακτική , που προωθούν επίλυση προβλημάτων των λαϊκών στρωμάτων. Τα πράγματα άλλαξαν , ή – μάλλον – μας τα άλλαξαν οι ….σταρ τη πολιτικής.
Τώρα επιβραβεύονται αυτοί που μας ….πηδάνε. Έτσι , δεν τα είπε ο αξιότιμος καθηγητής βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ? (χωρίς δυστυχώς να μας διευκρινίσει αν πρόκειται και για τα δύο φύλα και αν συμπεριλαμβάνονται και τα προάστια…). Να υποθέσουμε ότι η «μισή Αθήνα» θα τον επιβραβεύσει στις προσεχείς εκλογές? Καθόλου απίθανο γιατί σήμερα , είπαμε , επιβραβεύονται ο «in» βουλευτής , ο τσαμπουκάς , ο φωνακλάς , αυτός που κουβαλά μαγνητόφωνα , φρατζόλες και γάλα στη Βουλή , επιστρατεύοντάς τα ως πολιτικά επιχειρήματα. Αυτός που μπορεί να ρίξει καμιά «ψιλή» - άμα λάχει να ‘ούμε…» , αυτός που μπορεί να «σκεπάζει» ακόμη και το κουδούνι του Προεδρεύοντος ή να βγάζει νοκ-άουτ με τη «βροντερή» του φωνή , όποιον τολμήσει να του αντιπαρατεθεί λεκτικά.
Να έχει παράλληλα ελεύθερο χρόνο (όταν …δεν πηγαίνει τη Βουλή) για να τον αφιερώνει στα MEDIA , να έχει συχνές παρουσίες στα τηλεοπτικά πάνελ , να δίνει συνεντεύξεις και να μιλάει επί παντός επί στητού , έτσι «χωρίς πρόγραμμα». Το αν τα έδρανα της βουλής είναι άδεια , το αν πηγαίνουμε στο Κοινοβούλιο μόνο όταν προκαλείται ονομαστική ψηφοφορία , είναι άλλη υπόθεση.
Δεν ξέρω αν , όπως είπαν κάποιοι , ζούσαν σήμερα οι μεγάλοι δημιουργοί των επιθεωρήσεων της δεκαετίας του ’60 , του ’70 και του ’80 αν θα έγραφαν «ιστορικές» επιθεωρήσεις με το έτοιμο υλικό , το οποίο απλώς θ αντέγραφαν. Ξέρω όμως , ότι εμείς οι πολίτες δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών για τις Κοινοβουλευτικές επιλογές μας. Εκτός και αν η «μισή Αθήνα» επιβραβεύει τα «πηδήματα».
Υπάρχει , όμως , και η άλλη «μισή Αθήνα» η οποία με τη σιωπή της τώρα και αργότερα ε την ψήφο της , δε θα υιοθετήσει τα καθημερινά «πηδήματα» παντός τύπου. Και αυτό είναι παρήγορο στη σημερινή εποχή!
Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
