«Δυό πράγματα είναι άπειρα. Η ανθρώπινη ηλιθιότητα και το σύμπαν. Και δεν είμαι τόσο σίγουρος για το σύμπαν.» Albert Einstein
Μετά από τρία χρόνια συνεχόμενης φθοράς της ελληνικής κοινωνίας που έφεραν πολύ πόνο για τους πολλούς και πολλά κέρδη για λίγους (εντός και εκτός της ελληνικής επικράτειας) συνεχίζει να υπάρχει μια τεράστια σύγχιση αναφορικά με τις αιτίες -παθογένειες που μας έφεραν ως εδώ αλλά και στο τι πρόκειται να επακολουθήσει από δω και πέρα. Η κρίση όσο συνεχίζεται να βαθαίνει ακουμπάει και αλλοιώνει τις ζωές ολοένα και μεγαλύτερου ποσοστού ανθρώπων όχι μόνο στην Ελλάδα (αν και στην χώρα μας οι συνέπειες είναι χειρότερες από αλλού) αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά και ενισχύει τον φόβο και την σύγχιση στον γενικότερο πληθυσμό. Υπάρχουν διαφορετικές ερμηνείες σε σχέση με το τι προκάλεσε την κρίση στην χώρα μας αλλά και στο υπόλοιπο του δυτικού κυρίως κόσμου. Άλλοι το αποδίδουν μοιρολατρικά στην κακοδαιμονία της «φυλής» μας , άλλοι σ'ένα τεράστιο πάρτυ καταναλωτισμού που γινόταν τόσα χρόνια που κάποτε νομοτελειακά θα κατέληγε εδώ. Άλλοι πάλι πιό «υποψιασμένοι» κατηγορούν τον νεοφιλελευθερισμό , την ύστατη μορφή του καπιταλισμού, που εξαπλώνεται παγκοσμίως καταστρέφοντας στο πέρασμα του κάθε μορφή κοινωνικού κράτους και ιδιωτικοποιώντας οτιδήποτε δημόσιο.Οι δημόσιες δαπάνες δαιμονοποιούνται και η οικονομική πολιτική στρέφεται αποκλειστικά στην εξάλλειψη των ελλειμμάτων και γενικότερα στην ευημερία των αριθμών. Οι άνθρωποι μπαίνουν κάτω από τα κέρδη, και η δυστυχία εξαπλώνεται σαν να΄ναι κάτι το φυσιολογικό. Υπάρχουν τέλος και οι συνομωσιολόγοι που θεωρούν ότι είμαστε μάρτυρες μίας παγκόσμιας συνομωσίας μίας παγκόσμιας και υπερεθνικής ελίτ (και μέσω κάποιων μυστικών και κλειστών λεσχών π.χ Bildeberg και Trilateral committee) που θέλει να εγκαθιδρύσει μία παγκόσμια διακυβέρνηση έχοντας ως πρόσχημα-εργαλείο την κρίση του δημόσιου χρέους.
Σίγουρα υπάρχουν δόσεις αλήθειας,μεγάλες ή μικρές, εξαρτάται από το γνωστικό υπόβαθρο του καθενός από μας, αλλά στο τέλος της ημέρας είναι σημαντικό η θεωρία όχι μόνο να μας προσφέρει μία επεξήγηση για το τι γίνεται στην ζωή μας αλλά και το πως θα μας βοηθήσει να επιβιώσουμε. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν ο μέσος άνθρωπος αδυνατεί ν΄αντισταθεί σ'αυτό που του συμβαίνει είτε επειδή αισθάνεται αδύναμος, είτε επειδή δεν καταλαβαίνει τι του φταίει. Όποιες και να΄ναι οι πεποιθήσεις μας σε σχέση με τα αίτια δεν παύει να αντιλαμβανόμαστε όλοι μας ότι όσο περνάει ο καιρός και βαθαίνει η κρίση, τόσο η κρίση μετατρέπεται σε ηθική, πολιτιστική, πολιτική και ενδεχομένως αν και απευκταίο γεωπολιτική. Όμως συμμεριζόμαστε όλοι μας αυτή την αντίληψη? Πιστεύω ότι θα συμφωνήσουμε ότι για να λύσεις ένα πρόβλημα πρώτα πρέπει να το αναγνωρίσεις, να το περιγράψεις και μετά να ασχοληθείς με τις εναλλακτικές λύσεις που ενδεχομένως να υπάρχουν. Στην δικιά μας περίπτωση κι επειδή έχουμε την πολυτέλεια να'χουν περάσει κοντά τρία χρόνια από την ένταξη της χώρας μας στον μηχανισμό στήριξης δεν είναι απαραίτητο να πούμε τίποτα ούτε για το πρόβλημα (τόσες χιλιάδες αράδες γραμμές έχουν γραφτεί άλλωστε, παγκοσμίως μάλιστα) αλλά ούτε και να περιγράψουμε τις εναλλακτικές λύσεις-αυτές άλλωστε κρίθηκαν στις τελευταίες εκλογές. Δεν μπορούμε όμως να παραβλέψουμε ότι το φάρμακο που μας χορηγήθηκε απλά ήταν προφανέστατα «ληγμένο», αφού έφερε τεράστια ύφεση στην ελληνική οικονομία αλλά και έσπρωξε μεγάλα τμήματα του ελληνικού λαού σε βίαιη φτωχοποίηση. Αυτή η τελευταία νομοτελειακά θα φέρει και μεγιστοποίηση παραβατικών συμπεριφορών (πολιτικών και μη) που ενδεχομένως θα διαρρήξουν τον ούτως ή άλλως αδύναμο κοινωνικό ιστό της ελληνικής κοινωνίας . Όταν φτάνει ακόμα κι ο Ρουμελιώτης, εκπρόσωπος της χώρας στο ΔΝΤ, να παραδέχεται ότι το «πρόγραμμα ήταν αδύνατο να εφαρμοστει ως είχε» και μάλιστα ότι είχαν ενημερωθεί και οι ιθύνοντες του προγράμματος, τότε κάτι πολύ άσχημο συμβαίνει εδώ. Και φυσικά να σημειώσουμε εδώ ότι ο Ρουμελιώτης δεν είναι και κανείς ορθόδοξος μαρξιστής που αναπολεί την Σοβιετική Ένωση. Μετά από κάποιους μήνες προτάθηκε μάλιστα και για την θέση του πρωθυπουργού πριν τον κερδίσει στην μάχη για την διαδοχή ο τραπεζίτης. Η χώρα τώρα τρία χρόνια τρώει τις σάρκες της επιμένωντας σε μία συνταγή που όχι μόνο χειροτερεύει την κατάσταση του ασθενούς αλλά κινδυνεύει να παρασύρει στην δίνη της ύφεσης ακόμα και τους αυτοαποκαλούμενους σωτήρες της. Αν θυμηθούμε και την στάση της τότε αντιπολίτευσης που κατηγορούσε την κυβέρνηση Παπανδρέου, διά στόματος ενός εκ των υπουργών οικονομικών της, ότι φούσκωσε επίτηδες το έλλειμμα για να μας ρίξει επίτηδες στο στόμα του ΔΝΤ τότε δεν είναι απορίας άξιο που ο κόσμος είναι τόσο μπερδεμένος για την κατάσταση του.
Έτσι φτάσαμε τρία χρόνια μετά ο ελληνικός λαός να υποφέρει αλλά και να μην ξέρει στην μεγάλη του πλειοψηφία όχι μόνο πότε θα βγει απο το τούνελ αλλά κι αν υπάρχει φως στο τούνελ. Πριν μερικές μέρες και μετά το τελευταίο eurogroup η κυβέρνηση υποσχέθηκε ότι τα χειρότερα πέρασαν και από εδώ και στο εξής η χώρα μπαίνει σε καινούριους ατραπούς ευημερίας και ανάπτυξης. Η μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων αυτής της χώρας δεν νομίζω να πολυπίστεψαν τις δεσμεύσεις αφού τώρα πια είναι και υποψιασμένοι. Σ'αυτό φυσικά συνέβαλε και η απόρριψη εκ μέρους της βουλής της σύστασης εξεταστικής επιτροπής για το μνημόνιο που έθρεψε τεράστιες καχυποψίες (για να μην πω κάτι άλλο) στον λαό ότι κάτι «περίεργο» συμβαίνει. Ταυτόχρονα την αισιοδοξία της κυβέρνησης δεν δείχνουν να την συμμερίζονται ούτε οι αριθμοί αλλά ούτε καν οι ίδιοι οι δανειστές μας. Το ΔΝΤ παραδέχεται ότι έπεσε τραγικά έξω στις προβλέψεις του. Η ύφεση ξεπέρασε το 25% ενώ προβλέπεται 4,5% για του χρόνου, αν και μερικοί εκτιμούν ότι θα ξεπεράσει το 7%. Η ανεργία έφτασε το 25,4% ενώ προβλέπεται σύμφωνα με τη ΓΣΕΕ το τρομακτικό ποσοστό του 29%. Ας σημειώσουμε εδώ ότι τα χρόνια της μεγάλης ύφεσης του '29 στις ΗΠΑ η ύφεση ήταν 24% και η ανεργία ήταν 25%. Τα νούμερα είναι εξίσου τρομακτικά άσχημα και όσο αφορά το δημόσιο χρέος που θα πλησιάσει το 189% του ΑΕΠ, στο έλλειμμα, στην ανταγωνιστικότητα, και στο ισοζύγιο πληρωμών.
Ας δούμε όμως και τι λένε μερικοί οικονομολόγοι που δεν ανήκουν στους προοδευτικούς όπως οι νομπελίστες Στίγκλιτζ και Κρούγκμαν που κατά καιρούς κάνουν σκληρή κριτική στα εξαντλητικά προγράμματα λιτότητας που εφαρμόζονται στην Γηραιά Ήπειρο και θεωρούν ότι «οι Ευρωπαίοι ηγέτες μοιάζουν αποφασισμένοι να οδηγήσουν το σύνολο της Ευρώπης στην οικονομική αυτοκτονία». Έχει ενδιαφέρον πραγματικά ν'ακούς τον Νταλάρα εκπρόσωπο των τραπεζών να λέει ότι «ο στόχος του ελληνικού χρέους έχει προ πολλού εγκαταλειφθεί» και τον Ρουμπινί που είναι από τους ελάχιστους οικονομολόγους που είχαν προβλέψει την κρίση του 2008, να λέει ότι «η λιτότητα που επέλεξε η ΕΕ για την ευημερία, δεν είναι παρά τα οικονομικά του Μαρκήσιου Ντε Σαντ». Και όλοι πιστεύω θυμόμαστε τον εν λόγω κύριο. Από τους δικούς μας ο πιο αξιόπιστος στις αναλύσεις του μέχρι τώρα Βαρουφάκης πριν μερικές μέρες απεκάλεσε το πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων την «μεγαλύτερη απάτη» που έχει ακούσει και έκρινε ότι για άλλη μια φορά το πρόγραμμα θ'αποτύχει λόγω της τεράστιας ύφεσης που θα προκαλέσει σε συνδυασμό με τα πρόσφατα μέτρα. Θα μπορούσα εδώ ν'αναφέρω τι δήλωσαν οι ίδιοι οι Γερμανοί στο κοινοβούλιο τους όταν ψήφισαν την συνέχιση της «βοήθειας» στο προτεκτοράτο (συγνώμη στη χώρα που λέγεται ελπίζω ακόμα Ελλάδα), αλλά δεν νομίζω ότι έχει σημασία πια. Όλοι μας καταλαβαίνουμε ότι ο σκοπός των προγραμμάτων «βοήθειας» είναι η ΜΗ επίτευξη των στόχων που θέτουν, ώστε η χώρα να είναι συνεχώς αναγκασμένη να παίρνει μέτρα περαιτέρω φτωχοποίησης του ελληνικού λαού, περαιτέρω υποτίμησης της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και φυσικά περαιτέρω απώλειας της εθνικής κυριαρχίας κάτι που δεν έχει υπογραμμιστεί όσο θα'πρεπε από την αντιπολίτευση.
Ας θέσω λοιπόν το βασικό ερώτημα που με παρακίνησε να γράψω τούτο εδώ το κείμενο. Είναι τόσο αθεράπευτα ηλίθιοι αυτοί που μας κυβερνούν που κάνουν συνεχώς το ίδιο λάθος περιμένοντας κάθε φορά διαφορετικό αποτέλεσμα ή είναι τόσο εγκληματικά ανίκανοι? Ή μήπως έχουν κάτι άλλο στο μυαλό τους που προφανώς δεν το καταλαβαίνουμε όλοι οι υπόλοιποι? Ακόμα και οι θιασώτες της νεοφιλελεύθερης οικονομικής θεωρίας θα εξεγείρονταν αν έβλεπαν σε μια χώρα να εφαρμόζονταν αυτός ο δολοφονικός συνδυασμός φόρων και περικοπών μισθών και συντάξεων που καταστρέφουν την ζήτηση, συνθήκη που εγγυάται αύξηση της ύφεσης που με την σειρά της διογκώνει το χρέος. Ένας καθαρόαιμος φιλελεύθερος οικονομολόγος θα ήταν ΥΠΕΡ μιας πτώχευσης του ελληνικού δημοσίου(στάση πληρωμών απέναντι στους δανειστές) και στην διακοπή της συνέχισης κρατικών παρεμβάσεων για να αποπληρώνονται «κακά» δάνεια με την χορήγηση άλλων «κακών» δανείων. Κι αυτό για δύο λόγους . Πρώτον γιατί είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να αποπληρωθούν και δεύτερον γιατί ειναι απαραίτητο σύμφωνα με τους φιλελεύθερους να τιμωρηθούν και οι δανειζόμενοι και οι πιστωτές για να επέλθει κάθαρση. Άρα οι πολιτικοί μας και ειδικά οι υπουργοί οικονομικών παρόλο που κατηγορούνται από την αντιπολίτευση ως νεοφιλελεύθεροι, μόνο τέτοιοι που δεν είναι.Με άλλα λόγια ένας νεοφιλελεύθερος που είναι εξ ορισμού εναντίον των κρατικών παρεμβάσεων ( όπως π.χ ο Τζήμερος ή ο Ανδριανόπουλος για να δώσω δύο ελληνικά παραδείγματα) δεν μπορεί αν θέλει να είναι σύμφωνος με την θεωρία που ασπάζεται μνημονιακός, καθώς τα μνημόνια αποτελούν κλασσικά παραδείγματα κρατικών παρεμβάσεων για να «ξεφουσκώνουν» (εσωτερική υποτίμηση το λένε αυτό) μετοχές, ακίνητες περιουσίες, συντάξεις, μισθούς αλλά για κάποιο «περίεργο» λόγο όχι το δημόσιο χρέος. Συνεπώς συμπεραίνουμε ότι άλλα κίνητρα έχουν οι πολιτικοί μας που καμιά σχέση δεν έχουν ούτε με νεοφιλελευθερισμό (ή τουλάχιστον δεν είναι συνεπείς μ'αυτόν) και φυσικά ούτε μ'αυτά που ευαγγελίζονται περί ανάπτυξης και ευημερίας. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι μαζί με τις τράπεζες που εναγωνίως προσπαθούν να σώσουν να θυμηθούν κάποτε ότι υπάρχουν και άνθρωποι με όνειρα και ιδέες, με παρελθόν και ελπίζω μέλλον, καθώς και χώρες με πολιτισμό και ιστορία και όχι μόνο ΑΤΜ...
ΥΓ1.Επειδή πολλοί θεωρούν ότι κάποιοι από τους πολιτικούς μας είναι προδότες και μια ολόκληρη συζήτηση έχει ξεκινήσει γύρω απ΄αυτό, ας θυμηθούμε τον ορισμό της λέξης προδότης από ένα πρόγονο μας τον Θουκιδίδη (460-398π.χ). «προδότης δεν είναι μόνο αυτός που φανερώνει τα μυστικά της πατρίδας στους εχθρούς, αλλά είναι και εκείνος που ενώ κατέχει δημόσιο αξίωμα, εν γνώση του δεν προβαίνει στις απαραίτητες ενέργειες για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων πάνω στους οποίους άρχει»...
ΥΓ2. Στην δημοκρατία δεν υπάρχουν μονόδρομοι όπως ισχυρίζονται μερικοί, μονόδρομοι υπάρχουν μόνο σε απολυταρχικά πολιτεύματα...
Βαγγέλης Θεοδωρουλάκης
