Στο διάβα του ιστορικού χρόνου αποτελούσε ζήτημα προς διερεύνηση αν οι ανθρωποκτονίες που διαπράχθηκαν και διαπράττονται, αποτελούσαν τρομοκρατικές ενέργειες ή πράξεις κάθαρσης με την έννοια που απέδιδαν στη λέξη οι αρχαίοι Έλληνες, και, που ως τέτοιες προκαλούσαν αισθήματα ανακούφισης στην πλειοψηφία του λαού. Η πολιτική βία που άσκησαν οι τρομοκράτες του 19ου αιώνα είχε στόχους, οι οποίοι ως επί το πλείστον ήταν εμπόλεμοι και σε πολλές περιπτώσεις θα μπορούσαν να υπαχθούν στην κατηγορία των τυράννων, μια και η τυραννοκτονία ήταν ηθικά νόμιμη από την αρχαιότητα. Στη συνέχεια εμφανίστηκε η τρομοκρατία της Αριστεράς, η οποία εμφανίστηκε σαν παρακλάδι των ιστορικών εξεγέρσεων του ΄68 στη Γαλλία και όχι μόνο. Η ιστορικότητα του φαινομένου της τρομοκρατίας είχε πάντα ως κύριο αντίπαλο το κράτος και την πολιτική πρακτική που αυτό υιοθετούσε για να επιβάλλει την κυριαρχία του. Το κράτος ήταν απλά ένα σύνολο ατόμων που υποστηρίζουν τη λειτουργία του, είτε αυτοί ήταν η κυβέρνηση, η γραφειοκρατία και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί, είτε δευτερευόντως ήταν το πλήθος που βρισκόταν παγιδευμένο σε ένα πλέγμα σχέσεων κρατικής εξουσίας.

Από την άλλη πλευρά υπήρχε η «Κοινωνία των Πολιτών», η οποία βρισκόταν έξω από το κάστρο που εδρεύουν οι δυνάμεις της άρχουσας τάξης. Σε κάθε εποχή η κατάκτηση της κρατικής εξουσίας αποτελεί κατάληψη του κάστρου, η οποία είναι εισβολή από τα έξω. Όσοι στρατεύθηκαν στις αριστερές τρομοκρατικές οργανώσεις, υιοθέτησαν την παράσταση του Κράτους ως κάστρου, εντός του οποίου εδρεύουν οι εχθρικές δυνάμεις που πρέπει να προσβληθούν. Αυτό είναι και το βασικό ιδεολογικό υπόβαθρο, που εκλαμβάνεται ως προϋπόθεση της τρομοκρατίας. Ο τρομοκράτης της Αριστεράς πιστεύει ότι βρίσκεται σε πραγματικό πόλεμο και αντιλαμβάνεται τα πάντα ως επεισόδια και μάχες αυτού του πολέμου. Νιώθει ότι βρίσκεται σε καταδίωξη, και η αίσθησή του αυτή μετατρέπεται σε ερμηνευτικό κλειδί για την κατανόηση της πολιτικής πραγματικότητας.

Εφόσον γίνεται δεκτό ότι το Κράτος έχει καρδιά, όλη η λογική της οργάνωσης συμπυκνώνεται σε δύο ζητήματα: πρώτα πρέπει να εντοπιστεί ο σωστός στόχος και μετά να οργανωθεί η τρομοκρατική δράση. Το ερπετό πρέπει να χτυπηθεί στο κεφάλι ανελέητα. Είτε μιλάμε για τις Ερυθρές Ταξιαρχίες των δολοφονιών και των ακρωτηριασμών, είτε για τη 17η Νοέμβρη του αντάρτικου πόλεων, η λογική του πολέμου είναι η ίδια: καθιστά αναγκαία τη βίαιη ανατροπή της άρχουσας τάξης, η οποία προφανώς δεν θα παραιτηθεί ποτέ αμαχητί από την ιδιοκτησία και την εξουσία που αυτή συνεπάγεται. Στα ερείπια του κατεστραμμένου κοινωνικού οικοδομήματος θα χτιστεί μια κοινωνία δικαίου. Η κυβέρνηση ανθρώπου από άνθρωπο αποτελεί δουλεία και οι νόμοι της είναι ιστοί αράχνης για τους πλούσιους και χαλύβδινες αλυσίδες για τους φτωχούς. Κατά τον Proudhon «Το να κυβερνάσαι  σημαίνει να σε παρακολουθούν, να σε επιθεωρούν, να σε κατασκοπεύουν, να σε υποβάλλουν σε νόμους και κανονισμούς, να σου κάνουν κηρύγματα, να σε ελέγχουν και να σε λογοκρίνουν άνθρωποι που έχουν λιγότερη σοφία και αρετή από σένα».

Σήμερα, υπάρχουν πολλοί όψιμοι «αριστεροί» στην ελληνική κοινωνία, που μιλάνε για βόμβες και «μάρτυρες αυτοκτονίας» που θα εισβάλλουν στη Βουλή ζωσμένοι με εκρηκτικά. Συζητήσεις καφενείου και χωρίς κανένα απολύτως νόημα αφού οι εκφραστές τέτοιων απόψεων δεν προτίθενται να δράσουν οι ίδιοι, αλλά προσδοκούν να το κάνουν κάποιοι άλλοι για λογαριασμό τους. Η πρόσφατη συμφωνία εκταμίευσης της δόσης έκανε αρκετούς να χαμογελάσουν και κάποιους άλλους να προβληματιστούν. Δυστυχώς, οι περισσότεροι αγνοούν ότι στον έρωτα και στην πολιτική πρώτα έρχονται τα χαμόγελα, μετά τα ψέματα και στο τέλος οι σφαίρες….

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ

E-mail: [email protected]

http://soixantedix.blogspot.com/