Ήταν δεκαεννιά χρονών ο Νότης όταν αρρώστησε, δίναμε τότε εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο.  Ο Νότης τα ‘δινε όλα, διάβαζε συνέχεια, άριστος μαθητής τον είχαμε για σίγουρο, πήγε καλά, μα για μια μονάδα μόνο, έμεινε εκτός νυμφώνος

Το πήρε κατάκαρδα δεν συγχωρούσε την αποτυχία στον εαυτό του. Και το χειρότερο πίκρανε την μάνα που τον ανέστησε μονάχη της, με κόπους, με θυσίες τόσα χρόνια.

Αποφάσισε να ξαναδώσει, διάβαζε δώδεκα, δεκάξι ώρες την ημέρα. Έξω δεν έβγαινε, του τηλεφωνούσα.

Παρά το τρομερό του άγχο9ς έγραψε  καλά.  Μόλις άκουσα τις βαθμολογίες είδα ότι περνά σ’ Ανώτερη Σχολή τον πήρα να τον συγχαρώ.

Από υπερβολική αυτοπεποίθηση είχε δηλώσει μόνο Ανώτατες σχολές και όχι Ανώτερες, την πάτησε χοντρά.

Τρείς μέρες μέσα, εγκλωβισμένος μόνος στο μισοσκόταδο. Δεν μίλαγε, δεν έτρωγε.  Εκεί έκανε το πρώτο τσαφ.  Κατι μεσ’  στον εγκέφαλό του ράγισε, έπαθε κρίση κι άρχισε να σπάει τζάμια, τηλέφωνα, τηλεόραση, τα τσάκισε, κομμάτια, πεδίο μάχης το διαμέρισμα.

Όταν πήγε στο στρατό τ’ παιξε και πήρε αναβολή. Τον στείλανε για νοσηλεία στο 401, του ‘καναν δυο ή τρια ηλέκτροσόκ μέχρι να συνέλθει όταν οι γιατροί του ‘διναν απολυτήριο (τρελόχαρτο) δεν το ‘θελε.

«Όχι» έλεγε. «Θ’ απολυθώ κανονικά να μην ντροπιάσω τους γονείς μου» .  Και τα κατάφερε,  ύστερα από τρεις αναβολές μετά από του Χριστού τα πάθη, και το πήρε φυσιολογικά, το κρέμασε στον τοίχο με καμάρι.

Χωρίς τα χάπια ο Νότης ήταν ανεξέλεγκτος, πλακωνόταν στις ουσίες και στα ξίδια, στις κραιπάλες κάθε είδους, για βδομάδες, καβαλημένος απ’ την τρέλα νύχτες ολόκληρες γλεντούσε, σκορπίζοντας τις λιγοστές οικονομίες τους.  Χάριζε τα μπουφάν του, τα ρολόγια του, ότι είχε σε άγνωστους μεσ’  στο δρόμο. Πίτα, μισόγυμνος, επέστρεφε στο σπίτι τα χαράματα.

Ώσπου ήρθε κάποια ώρα και τους γέλασε, ξαστέρωσε ο ουρανός τους.  Πέσανε σε μια καλή ψυχίατρο, τον πρόσεξε πολύ τον Νότη – του ‘δωσε ένα καινούργιο φάρμακο, που τον έφερε σχεδόν στα σύγκαλά του.  Οι παραισθήσεις του σταμάτησαν οριστικά, όπως είπαν οι γιατροί πέταγε απ’ η χαρά της, αναστήθηκε η ταλαίπωρη γριά.

Ώσπου ένα βράδυ η σχιζοφρένεια τον καβάλησε τελείως, έδειρε τη μάνα του, της έσκισε τα ρούχα και την κυνηγούσε  μέσα στο σπίτι να τη βιάσει, έντρομη το ‘βαλε στα πόδια η γριά.  Ο Νότης βγήκε ουρλιάζοντας, μεσάνυχτα, στο διάδρομο της πολυκατοικίας.

«Ξυπνάτε ρε!  Κάνουν απόβαση στα Ίμια!  Ξυπνάτε!  Θα μας φάνε οι τουρκαλάδες!»

Κι όπως κανένας δεν ξυπνούσε, μάζεψε ένα πακέτο εφημερίδες, και τους έβαλε φωτιά κόντεψε να καεί η πολυκατοικία ήρθε το περιπολικό και τον μάζεψαν άρον άρον

«Στο Ψυχιατρείο είναι χειρότερα απ’ την κόλαση». Πίσω απ’ τα κάγκελα αντίκρισα όντα δίχως τίποτα το ανθρώπινο:  παρανοϊκούς, αυτιστικούς, σχιζοφρενείς, χρήστες με στερητικό, όλους μαζί στην αποθήκη των ψυχών, ανάκατα, είδα όντα ολόγυμνα μ’ άσπρα μαλλιά και pampers γρυλίζουν και να χέζονται απάνω τους. Είδα ανάπηρους, κουτσούς να μπουσουλάνε και να γλείφουνε τις ζάχαρες στο πάτωμα. Ανθρώπους βρώμικους με ψείρες και κουρέλια, χωρίς δόντια οι περισσότεροι, που περιφέρονταν βγάζοντας άναρθρες κραυγές.  Στους ζόρικους φοράγανε ζουρλομανδύα και τους καθήλωναν, χίλιες φορές ο θάνατος. Αυτή δεν είναι νοσηλεία, είναι εξευτελισμός.

ΜΑΝΟΛΗΣ ΣΚΑΡΣΟΥΛΗΣ