Το προφίλ του ικανού διαπραγματευτή φιλοτεχνεί για τον εαυτό του ο ΣΥΡΙΖΑ, αντιπαραβάλλοντάς το στην εικόνα μιας, κατά τους ισχυρισμούς του, «άβουλης και απαθούς» κυβέρνησης. Οι ισχυρισμοί του, ούτε τυχαίοι είναι, ούτε στο βρόντο διατυπώνονται. Έχουν αποδέκτη την αστική τάξη και στόχο τον αποπροσανατολισμό του λαού, για να αμβλύνεται το ταξικό κριτήριο και να περνά απαρατήρητο ότι κι αυτός «μοιράζεται» με τις άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις το «δρόμο» της αστικής - άρα από χέρι αντιλαϊκής - διαχείρισης, προτείνοντας όμως άλλο μείγμα. Μετά τη συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ και τις αποφάσεις του για την ελεγχόμενη ελληνική χρεοκοπία, ο ΣΥΡΙΖΑ «ξελαρυγγιάστηκε» να καταγγέλλει ότι η κυβέρνηση «παραμένει αμέτοχη στις ευρωπαϊκές διεργασίες», δηλαδή κατά το ΣΥΡΙΖΑ οι ΗΠΑ – Τρόικα (Τρόικα = ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ), δεν έχουν καμιά συμμετοχή στα εγκληματικά για την εργατική τάξη μέτρα που παίρνονται, και έτσι τους αθωώνουν. Δηλαδή, η καπιταλιστική κυβέρνηση της Ελλάδας, εξαιτίας του ότι είναι αμέτοχη, «γινόμαστε η χώρα που εισπράττει ήττες», με μια κυβέρνηση που «αδυνατεί να διεκδικήσει τα εθνικά συμφέροντα». Είναι λοιπόν ανίκανη να υπηρετήσει τους καπιταλιστές, ωστόσο οι καπιταλιστές εγκρίνουν τα μέτρα που παίρνει αφού είναι κατόπιν υποδείξεως τους. Ας ξεκαθαρίσει, είναι ανίκανη ως κυβέρνηση και είναι φιλολαϊκά τα μέτρα ή είναι αντιλαϊκά τα μέτρα; Με αυτό τον συλλογισμό αθωώνει το καπιταλιστικό σύστημα και τους μηχανισμούς του, άρα αφού δεν φταίει το καπιταλιστικό σύστημα αλλά η ανίκανη κυβέρνηση τους, θα έρθω εγώ να κυβερνήσω έχοντας όμως τα ίδια αφεντικά γιατί δεν φταίνε.
Πρόβαλλε ταυτόχρονα σαν λύση «να μπει ξανά η Ελλάδα στο κάδρο της διαπραγμάτευσης, να βρίσκεται στις αποφάσεις». Είναι προφανές ότι η διαπραγμάτευση για την οποία ωρύεται δεν αφορά στο λαό. Άλλωστε, ότι σχετίζεται με τα δικά του δικαιώματα, έχει προ πολλού αποφασιστεί και διπλοσφραγιστεί με τη σύμφωνη γνώμη όλων των κρατών - μελών της ΕΕ, του ΔΝΤ κλπ. Το επιβεβαιώνουν περίτρανα οι ευρωενωσιακές συνθήκες που μετουσιώνονται σε ενιαία, πανομοιότυπη επίθεση στους λαούς όλων των χωρών, ανεξάρτητα αν έχουν κρίση ή όχι, αν είναι ή δεν είναι σε μνημόνιο. Για την έξοδο από την κρίση υπέρ των μονοπωλίων τσακώνονται, και ποιου κράτους το κεφάλαιο θα καταστραφεί λιγότερο από την κρίση, έχοντας προηγούμενα συμφωνήσει ότι αυτή θα γίνει στις πλάτες των λαών.
Εξάλλου, κι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ μαρτυρά ότι η διαπραγμάτευση που ζητά δεν αφορά τα λαϊκά συμφέροντα. Διαμαρτύρεται επειδή στο Γιούρογκρουπ δεν πάρθηκε απόφαση για «κούρεμα» του χρέους, ούτε δρομολογήθηκαν μέτρα υποδαύλισης της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Οδύρεται ότι δεν εξοικονομούνται πόροι για τη «χρηματοδότηση αναπτυξιακών παρεμβάσεων», για τη «δημόσια χρηματοδότηση της ανάπτυξης», αξιώνοντας να απολαύσουν κι άλλα τμήματα του κεφαλαίου κομμάτι της - κλεμμένης από το λαό - πίτας. Ότι η δημόσια περιουσία δεν αξιοποιείται «ως αναπτυξιακό εργαλείο»! Πρόκειται στο σύνολό τους για προτάσεις που αφορούν στην ενίσχυση των επιχειρηματικών ομίλων με κρατικό χρήμα και υποδομές, προκειμένου να γίνουν επενδύσεις στα αποκαΐδια των εργατικών κατακτήσεων.
Η κυβέρνηση στα ευρωενωσιακά διαβούλια δεν είναι «απούσα» όπως την κατηγορεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Υπερασπίζεται τα συμφέροντα της ντόπιας αστικής τάξης, από την υποδεέστερη θέση που κατέχει στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ την εγκαλεί από τη σκοπιά ενός άλλου μείγματος, που προκρίνουν το ΔΝΤ, οι ΗΠΑ, σε αντίθεση με το κυρίαρχο μείγμα στην ΕΕ, με το οποίο συντάσσεται και η ελληνική συγκυβέρνηση. Προσφέρει έτσι χείριστες υπηρεσίες στο λαό καλώντας τον ουσιαστικά να γίνει κλακαδόρος μιας κυβέρνησης που θα αναζητά λύσεις στα οξυμένα προβλήματα στις διαπραγματεύσεις με τη λυκοσυμμαχία των μονοπωλίων και τους παγκόσμιους εταίρους της. Όσο η χώρα παραμένει δέσμια της ΕΕ και του ΔΝΤ, (τρόικα), οι εξελίξεις θα γίνονται όλο και πιο επικίνδυνες για το λαό. Αυτό προσπαθεί να συσκοτίσει ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί και τη διέξοδο, που για το λαό ταυτίζεται με πάλη ενάντια στα μέτρα, που σημαίνει πάλη για μονομερή διαγραφή του χρέους, αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία και κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων.
Στέλιος Αλεξάκης
