Δεν είναι καθόλου δύσκολο να φανταστείς πως θα είναι το Ρέθυμνο των επόμενων δεκαετιών. Ούτε ήταν δύσκολο τότε, το 1996, που έγραψα το παρακάτω κείμενο που φιλοξενεί στο σημερινό της φύλλο η εφημερίδα. Ούτε ήταν δύσκολο να σχηματίσεις την ξεκάθαρη εικόνα τι είδους πόλη θα παρέδιδαν στις επόμενες γενιές η χρεοκοπημένη εξουσία του τότε και τι μέλλον επιφυλάσσει η επίσης χρεοκοπημένη του σήμερα. Από το 2002 που εκδόθηκε το βιβλίο μου, στο οποίο περιλαμβάνεται το κείμενο αυτό, το συγκεκριμένο οικόπεδο παραμένει και περιμένει την αξιοποίησή του. Ακούμε για πολλά και βαρύγδουπα σχέδια. Φανταστείτε λοιπόν και αυτό.

ΤΟ ΟΙΚΟΠΕΔΟ

ΣΤΟΧΑΣΤΙΚΟ ΔΟΚΙΜΙΟ Σ' ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΘΑ ΠΟΝΟΥΣΕ ΣΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΜΑΣ ΠΟΛΗ

Είπα στο φίλο μου το Μιχάλη ψιθυριστά στη συγκέντρωση που έγινε για το βιβλίο και συζητούσαν ενδεικτικά μαυσωλεία τον πνεύματος της μικρής μας πόλης: Μην κουράζεσαι και μη χολοσκάς για τη βιβλιοθήκη. Άδικα σπαταλάς τον καιρό σου και την ικμάδα τον κορμιού σον για ένα τέτοιο θέ«α»μα παρωχημένο, αδιάφορο και χρεοκοπημένο τον οποίον έχουν απομείνει μόνον οι μεγάλες λέξεις. Η πόλη μας χρειάζεται πάραυτα και μόνον ένα μπορδέλλο. Εκείνο πρέπει ο δήμος να χρηματοδοτήσει και να προωθήσει με την υψηλή χορηγία των μεγάλων ξενοδόχων των καρότων, με τη φροντίδα των δημοσίων γραφών και της τέχνης που εμπίπτει συχνά στην αυτή δικαιοδοσία και σκοπιμότητα, εκείνο πρέπει ν' αποκτήσει η πόλη μας μάλιστα στο οικόπεδο των τεσσάρων Μαρτύρων. των τεσσάρων σημείων που μαρτυρούν τον ορίζοντα, των πάγων, της άμμου. των πυραμίδων, των παραμυθιών, για να συνταιριάζεται η υψηλή αυτή υπόθεση με την κάθε θρησκεία, της Οικογένειας, της Πατρίδας, του Χρήματος και της ασφάλειας της χαράς της δημιουργίας της ευωχίας με πνεύμα πίστη τέχνη σώμα. Σ’ αυτό χορτάτη η σάρκα πια θα εκδίδεται σ' ενασχολήσεις διανοητικές και ευοίωνες για το κοινό συμφέρον και αντάξιες καν κεφαλών που εγκρίνουν και εκδύουν και αναβιβάζουν σαν το υνί στο αλέτρι σαν το στάρι στις μυλόπετρες του χερόμυλου σαν τις ελιές στο αρχαίο λιοτρίβι σαν τα σταφύλια στο ληνό καθαρές λείες στιλπνές στις τράπεζες του σπέρματος. Εκεί στο οικόπεδο των τεσσάρων μαρτύρων τελευταία εκποίηση και μαρτυρία τον παρελθόντος που θάφτηκε οριστικά να κτιστεί το "έκπαγλον" κάλλος που θα συνδέει τέλεια την Ανατολή με τη Δύση, το Βυζάντιο και την Ορθοδοξία με την πολιτιστική αναγέννηση, την έντεχνη ομφαλοσκόπηση, τον στρουθοκαμηλισμό, τον ωχαδερφισμό με την καπατσοσύνη μας, την τέχνη του αυτοκίνητου και τον ακινήτου εγωισμού π' ανίκητος θα παιανίζει για τους αιώνες στους αιώνες αρχαία τέχνη ισάξια και ισαπόστολη δυναμική και εξαίρετη, θα την τιμήσει η πόλη μας, που με τόση πείρα και ευγένεια αυτά αντιμετωπίζει, γιατί η γνώση έρχεται από εκεί, από τα κανάλια τα βράχια τα στενά τις παλιές φυλακές, τα κάστρα της Χειμάρρας, τα σαπωνοποιεία και τους λιμενοβραχίονες.

Είπα στο φίλο μου το Μιχάλη ότι θα ήταν ιδανικό ένα κτίσμα περίλαμπρο αντιστάθμισμα μιας μεγάλης πορείας των Βενετών τον Βορρά των Ανατολικών που μας άφησαν  τσακίσματα ερωτικά της εξώπορτας και τρούλους με τρυφεράδα, που συμπληρώνουν  των μιναρέδων οι ιαχές και της Ερήμου του Νότου τα τσιμεντένια μπεντένια και της Δύσης που θάρχεται να θυσιάζει θύμα γη, πρώτη Γη και τραγούδι και φλοίσβο κι αναμονή κι ελπίδα. Πολλά θα προσφέρει το μπορντέλο ή το πορνείο ή ο οίκος ΑΝΟΧΗΣ ή ο ναός αν προτιμάτε. Όταν όλα έχουν εκπορνευτεί εκεί θα καρτερείτε το αρχέγονο, τη μήτρα, το ξέρεις φίλε μου πολύ καλά, το ξέρεις ότι από εκεί μπορείς να περιμένεις την αλλαγή. Ιερόδουλες αφοσιωμένες καθαρές από το εύρος του κόσμου με το εύρος της Φύσης στην έδρα του Δήμου ΓΥΜΝΕΣ θα καλύπτουν πρώτα απ' όλους τους Ηγέτες με το είδος της αλμυρής γεύσης τους γνήσιους τους γηγενείς τους μαυροντυμένους που θ' αδειάζουν τις πιστόλες τους προς τιμή στο βωμό που ανθοστόλιστος στο κέντρο του οικοπέδου των τεσσάρων Μαρτύρων θα δέχεται τις προσφορές των Δέντρων και θα θρηνούν κάθε άνοιξη οι βομβιστές οι λαοπλάνοι καθώς πεθαίνουν ζουμπούλια και νάρκισσοι, βιολέτες και μενεξέδες και θα θρηνούν την άνοιξη ανθρακωρύχοι και ψαράδες και κυνηγοί σ' οράματα μεταμεσονύχτια που δίνουν γραμμή και ζωή και μέλλον στα οικόπεδα που περιμένουν την αντιπαροχή τους.

Μην το υποτιμάς Μιχάλη αρχάγγελε της γνώσης άνοιξε τις φτερούγες σον κι άφησε το χιτώνα με τα σειρήτια τα χρυσά στις στέγες μας αξιωματικέ καθώς όλα τελειώνουν η πρώτη μύηση αυτή θάναι η εφηβική στην πόλη των Γραμμάτων. Αυτό το οικόπεδο θάναι η μήτρα των χιλιάδων συγκεκριμένων παρθένων και των άλλων που ιερές θ' ανοίγουν διάπλατα το μυστικό λουλούδι τους σα ρόδινο τριαντάφυλλο στους ξένους στους περαστικούς στους μοναχούς στους άδειους στους Βοσκούς και θ' αποκτούν πεποίθηση της ηδονής και θ' αρκούν για να καθοδηγούν το κοπάδι το σιωπηλό κι η σάρκα θα πάλλεται και θα ρίγα και θα γεννά. Ιδού ο στόχος ο υψηλός και ο προορισμός αρχάγγελε. Απ' το οικόπεδο αυτό θα έρθει το φως και η γαλήνη, από το οικόπεδο αυτό οι ξένοι θα περνούν ευλαβικά και θα αποτίουν φόρο ΤΙΜΗΣ και θα ξέρουν ότι αξίζει και να πεθάνουν γι' αυτό. Χρόνια θα κλείνουν πριν τη μια στιγμή  τη θεϊκή τα Θεοφάνεια που τους ορίστηκε κι αν χαθεί γι' αυτούς θα περιμένουν χρόνια και χρόνια αργόσυρτα ασυντρόφευτα ανέραστα ανώφελα. Ξέρουν ότι εκεί θα πάρουν ικανά στοιχεία ζωτικά πηγαία αναβρύζοντες χυμούς και οσμές και δάκρυα για τις ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ που ακοίμητες τα κύματα τις λούζουν.

Μην κουράζεσαι αρχάγγελε με τα φτερά Μιχάλη, προς όσους ΩΤΑ δεν έχουν, μόνο αυτό θα τους οδηγήσει στον παράδεισο, θα το μάθουν όμως όταν η στιγμή, φτάσει αδυσώπητη με το μάτι ακονισμένη λεπίδα αναπόφευκτη που θα οδηγήσει στους κρυμμένους ειδικούς για να γιατρέψουν. Η ιερή βίβλος ανήκει σ' αυτούς τους λίγους στους αποτραβηγμένους στης λησμονιάς το μοναστήρι. Είναι καταγραμμένο και αποθηκευμένο στις αδιάφθορες μνήμες της ανθρωπότητας το ΤΕΛΟΣ, γι' αυτό ας είναι η αρχή μόνο ο οίκος αυτός στο οικόπεδο του θεού στο κέντρο του Δήμου, στους Μάρτυρες της γυμνής περιφοράς των ονείρων που σαν Επιτάφιος συγκεχυμένα επτασφράγιστα και μοσχοβολισμένα αντλούν ρουφούν και γλύφουν είδος ανατολής είδος βορρά της Δύσης του Νότου φύσημα ζεστό λαχτάρα και όραμα αρχάγγελε Μιχάλη φάσμα χρωμάτων κράτα τη ρομφαία σου κυμάτιζε τη σημαία σου και φώτιζε το Δήμο και τους Σοφιστές στο ορθό, Ορθία Άρτεμη λύγισε λύσε, Ορθία Σοφή Άφες Δώσε Πάντα λευτέρωσε τον Έρωτα, Δύσε τα δεσμά της μάντισσας, ξεμάτιασε ξεκάρφωσε και δέξου δεξαμενή των πόθων μας των λαϊκών και οδήγησε στους κήπους όλους τους Στερημένους πριν το θάνατο της Άνοιξης, της Αφροδίτης άλση που ευωδιάζετε βοηθήστε και δώστε και στην πόλη μας αυτό που στερείται. Άσφαλτα ανερυθρίαστα, ανέλπιδα, παθητικά, να πάψει ο πόνος και ο αλληλοσπαραγμός το αλόγιστο το ανόητο το ασύμφορο το ανεμπόδιστο που κυλά στα ρέματα και φτάνει στα στενά και τις γέφυρες περνά και τις γκρεμίζει παρασέρνοντας τ' αγκωνάρια της ιστορίας ¬μας της μικρής που ρέει προς τη θάλασσα για να συναντήσει εκεί στις εκβολές των γερασμένων υπονόμων τις ΜΗΧΑΝΕΣ που οδηγούν στο κέντρο του Βιολογικού Καθαρισμού το ΠΝΕΥΜΑ.

Ρέθυμνο 10-1-1996