Το χρέος έγινε βιώσιμο. Μας δίνουν και τη δόση. Και το 2020, με την απόφαση του Eurogroup, θα έχουμε χρέος μεγαλύτερο απ’ όσο ήταν πριν μπούμε στο μνημόνιο. Πριν αυτοκτονήσουν 3.500 άνθρωποι, πριν οι άνεργοι γίνουν στην πραγματικότητα 1,5 εκατομμύριο, πριν φύγουν μετανάστες δεκάδες χιλιάδες Έλληνες, πριν αρχίσουν να πεθαίνουν καρκινοπαθείς από αδυναμία να προμηθευτούν φάρμακα, πριν μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις σε επίπεδα φτώχιας, πριν κλείσουν σχολεία, νοσοκομεία και η μισή αγορά, πριν δεσμευτεί η δημόσια και ιδιωτική περιουσία στους δανειστές.
Ένας ακόμη άνθρωπος 50 χρόνων αυτοκτόνησε.
Ξεπέρασαν πια οι αυτόχειρες, μέσα στην κρίση, τους 3.500, επίσημα.
Ευτυχώς, το χρέος έγινε βιώσιμο. Μας δίνουν τη δόση. Είναι καθαρή.
Σήμερα απέλυσαν από τη δουλειά έναν ακόμη πατέρα τριών παιδιών.
Οι άνεργοι, επίσημα, ξεπέρασαν πια το 1,2 εκατομμύρια ψυχές.
Ευτυχώς, το χρέος έγινε βιώσιμο. Θα πάρουμε τη δόση.
Στην Ελλάδα τα παιδιά φορολογούνται.
Σε αντίθεση με τα ζώα.
Ευτυχώς, το χρέος έγινε βιώσιμο. Έρχεται κι η δόση.
Παιδιά λιποθυμούν στα σχολεία από την ασιτία.
Στην Ελλάδα του 2012 έχουμε επισιτιστικά προγράμματα στα σχολεία, όπως μετά την κατοχή.
Ευτυχώς, το χρέος έγινε βιώσιμο.
Άνθρωποι ψάχνουν στα σκουπίδια για να φάνε.
Στις γειτονιές οργανώνουν συσσίτια για τους γείτονες που δεν έχουν φαγητό στο τραπέζι.
Πάνω από το 20% των ανθρώπων είναι κάτω από το όριο της φτώχιας.
Ευτυχώς, το χρέος έγινε βιώσιμο.
Η δημόσια υγεία έγινε περιθωριακή.
Τα νοσοκομεία κλείνουν για να πληρωθεί το χρέος.
Ευτυχώς, θα πάρουμε τη δόση.
Ένας καρκινοπαθής πέθανε γιατί δεν μπορούσε να αγοράσει το φάρμακο της θεραπείας του. Ήταν εκτός λίστας, πια.
Ένας ακόμη άνθρωπος πέθανε περιμένοντας να χειρουργηθεί.
Ευτυχώς, το χρέος έγινε βιώσιμο.
Ένας συνταξιούχος των 500 ευρώ θα πληρώσει για τη στήριξη του κράτους 1.500 ευρώ στην εφορία.
Ευτυχώς, θα πάρουμε τη δόση.
Στην Ελλάδα του μνημονίου τα πρώτα έσοδα του κράτους πηγαίνουν στους δανειστές.
Όπως συνέβη το 1832 στην αρχή της βασιλείας του Όθωνα.
Ευτυχώς, το χρέος έγινε βιώσιμο.
Στην Ελλάδα του μνημονίου η δημόσια περιουσία δεσμεύτηκε στους δανειστές.
Όπως δεν συνέβη ούτε στη βασιλεία του Όθωνα.
Ευτυχώς, το χρέος έγινε βιώσιμο.
Στην Ελλάδα του μνημονίου πληρώνουν όσοι δεν έχουν και δεν φταίνε για όλα αυτά που περνάει η χώρα. Οι πλούσιοι εξαιρούνται.
Οι άρχοντες του τόπου συνεχίζουν να κάνουν μια χρυσοπληρωμένη δουλειά (κι όχι εθελοντική προσφορά), να έχουν στη διάθεσή τους το δημόσιο ταμείο, να βάζουν τα παιδιά και τα εγγόνια στις επίλεκτες θέσεις του δημοσίου.
Όπως δεν συνέβαινε ούτε επί Όθωνα, όταν κι αυτός ο αυταρχικός αλλοδαπός μονάρχης πλήρωνε ετησίως από την ανακτορική χορηγία ποσό 200.000 δραχμών, ίσο με 2.000 μηνιαίους μισθούς κατώτατων υπαλλήλων.
Ευτυχώς, το χρέος έγινε βιώσιμο.
Το 2020, με την απόφαση του Eurogroup, θα έχουμε χρέος μεγαλύτερο απ’ όσο ήταν πριν μπούμε στο μνημόνιο. Πριν αυτοκτονήσουν 3.500 άνθρωποι, πριν οι άνεργοι γίνουν στην πραγματικότητα 1,5 εκατομμύριο, πριν φύγουν μετανάστες δεκάδες χιλιάδες Έλληνες, πριν αρχίσουν να πεθαίνουν καρκινοπαθείς από αδυναμία να προμηθευτούν φάρμακα, πριν μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις σε επίπεδα φτώχιας, πριν κλείσουν σχολεία, νοσοκομεία, η μισή αγορά, πριν δεσμευτεί η δημόσια και ιδιωτική περιουσία στους δανειστές. Πριν κυβερνήτες της χώρας γίνουν ο Ράιχενμπαχ και ο Φούχτελ. Πριν, πριν, πριν…
Ευτυχώς, όμως, το χρέος έγινε βιώσιμο.
Θα πάρουμε τη δόση μας!
Που θα πάει και πάλι στις τράπεζες και τους δανειστές.
Οι τράπεζες έχουν πάρει, σε ανακεφαλαίωση και κρατικές εγγυήσεις, πάνω από 250 δις. ευρώ τα 2,5 χρόνια. Λίγο παρακάτω από το ελληνικό δημόσιο χρέος!
Ευτυχώς, όμως, το χρέος έγινε βιώσιμο. Έρχεται η δόση!
Γιατί όλα αυτά;
Επειδή στη νέα αντίληψη περί οργάνωσης της κοινωνίας, αυτή που πρεσβεύει σήμερα η νεοφιλελεύθερη πολιτική που κυριαρχεί στην Ευρώπη, επιλέγει να έχει προτεραιότητα στον πλούτο των αγορών. Επιλέγει να έχει πάνω από τον άνθρωπο την αγορά.
Κι ακόμη ας καταλάβουμε ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι απλά και μόνο ελληνική ευθύνη, όπως προσπαθούν να μας πείσουν Έλληνες και ξένοι μερκελιστές. Επειδή οι Γερμανοί άδειασαν τα ταμεία στην κατοχή (εκτός από το γεγονός ότι εξόντωσαν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού) αρπάζοντας για τις ανάγκες τους σχεδόν το σύνολο του κυκλοφορούντος νομίσματος και στη συνέχεια αρνήθηκαν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, αφού οι μετακατοχικές, μέχρι και σήμερα, ελληνικές ηγεσίες αποδείχτηκαν εξαιρετικά «συναινετικές».
Αντί αυτού, μας δάνεισαν για να αντιμετωπίσουμε την καταστροφή της οικονομίας, που προκάλεσαν οι ίδιοι! Τα δάνεια αυτά πληρώνουμε σήμερα με τη νέα καταστροφή της χώρας και των ανθρώπων της…
“Είναι υποχρέωση της Ελλάδας να πληρώνει τα έξοδα όχι μόνο του γερμανικού στρατού κατοχής, αλλά και των εκστρατειών στην ανατολική Μεσόγειο και τη Βόρειο Αφρική”, έγραφε ο Χίτλερ τον Σεπτέμβριο του 1942! Και θεωρούσε επίσης υποχρέωση της Ελλάδας να αντιμετωπίσει το δημοσιονομικό πρόβλημα που η χώρα του προκάλεσε!
Θέση με την οποία διαφώνησε ο ίδιος Μουσολίνι, ενώ αντέδρασαν ακόμη κι ο κατοχικός «πρωθυπουργός» Τσολάκογλου και ο «υπουργός Οικονομικών» Γκοτζαμάνης!
Σήμερα η ηγεσία αντιδρά λιγότερο απ’ όσο ακόμη και ο «κυβερνήτης» της κατοχής, που παραιτήθηκε εξαιτίας της στάσης των Γερμανών στα δημοσιονομικά…
Ευτυχώς όμως, σήμερα η ηγεσία θεάται τη βιωσιμότητα του χρέους.
Ζήτω, το χρέος είναι βιώσιμο, πανηγυρίστε!
Μαζί με τους τρεις πρωθυπουργούς της Μέρκελ!
Ευτυχείτε! Μας δίνουν τη δόση. Είναι καθαρή.
Το 2020 θα έχουμε βιώσιμο χρέος όσο και πριν τα μνημόνια και το αίμα!
Ευτυχείτε! Μας δίνουν τη δόση. Είναι καθαρή.
Τι αξία έχει ο Άνθρωπος μπροστά σ’ αυτό;
Τι είναι η ανθρώπινη αξία μπροστά στη βιωσιμότητα του χρέους;
Ευτυχείτε! Μας δίνουν τη δόση. Είναι καθαρή.
Θα είμαστε χρεωμένοι, αλλά με δόση!
Του Αλέκου Α. Ανδρικάκη
