Αν δεν είχαν προηγηθεί τα γεγονότα, οι μεθοδεύσεις των Ιουλιανών του 65, οι κακοήθειες και οι απρέπειες που « καμαρώσαμε» στην ψήφιση του μνημονίου,  στο Ελληνικό κοινοβούλιο, δεν θα είχαν προηγούμενο. Αυτό που είδαμε όλοι μας, να γίνεται έξω και μέσα στο κοινοβούλιο, ούτε καν κακέκτυπο της Δημοκρατίας μπορεί να χαρακτηριστεί. Μια παρωδία, ένα κακόγουστο θέατρο, μια τραγωδία, με θύματα έναν ολόκληρο λαό, παίχτηκε. Ένα θέατρο σε συνέχειες, που μόλις παρακολουθήσαμε την πρώτη πράξη. Ας ευχηθούμε και ας ελπίζουμε όλοι μας η συνέχεια να μην εξελιχτεί σε εθνική τραγωδία. Οι πρωταγωνιστές όμως της χθεσινής παράστασης, ως εκ της ποιότητας τους, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια, για να ελπίζει κανένας. Το έργο εμείς οι παλιότεροι, το έχουμε ξαναδεί. Το 65, τα ίδια κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα γινόντουσαν, για να ανακόψουν την επερχόμενη νίκη της τότε Ε.Κ, και την αποτροπή της εξόδου - τάχα - της χώρας από το ΝΑΤΟ. Ράβε ξήλωνε, ήταν και τότε, ράβε ξήλωνε ήταν και σήμερα. Οι εκβιασμοί, οι υποσχέσεις, οι κινδυνολογίες, και τα παζάρια, που ασκούνταν πάνω στους βουλευτές, ήταν τα ίδια.  Σήμερα στη θέση της τότε Ε.Κ, έχουν το ΣΥΡΙΖΑ, για να αποτρέψουν, - πάλι τάχα, - την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη. Αυτό που απογοητεύει στο σημείο αυτό τον χειμαζόμενο Έλληνα είναι, πως αντί ο ΣΥΡΙΖΑ, να έρθει στην επίθεση, και να αποτελέσει πόλο έλξης του κόσμου που ψάχνει από κάπου να πιαστεί, αναλώνεται στο να απολογείται προσπαθώντας να πείσει, πως δεν επιθυμεί την έξοδο από το ευρώ, δίδοντας την εντύπωση πως δεν έχει πρόγραμμα, και δεν θέλει - όπως τον κατηγορούν - να κυβερνήσει. Αυτό το γεγονός, αποτελεί ότι το χειρότερο αυτή τη στιγμή, για το λαό και τη χώρα. Αυτό καθεαυτό, το να ξεπουλιέται καθημερινά η πατρίδα μας, η εθνική μας υπόσταση, να ψάχνει ο λαός και να μη βλέπει μια εναλλακτική λύση που θα μας συγκρατήσει από τον κατήφορο, αποτελεί εθνική τραγωδία. Έχω γίνει πια γραφικός να επαναλαμβάνω μονότονα, πως αν δεν βρεθεί κάποιος Έλληνας, που μαζί με την επαναδιαπραγμάτευση του επονείδιστου - όπως το έχουν χαρακτηρίσει - χρέους, δεν αθετήσει και την προδοτική υπογραφή του ΓΑΠ, που δεν μας δίνει το δικαίωμα, όσο μας δανείζουν οι σημερινοί μας τοκογλύφοι, να δανειζόμαστε και από άλλη πηγή, ότι κι αν κάνουμε ματαιοπονούμε! Και όμως και όμως, γι’ αυτή την υπογραφή, γι’ αυτή την στέρηση αυτού του δικαιώματος, δεν ακούγεται από πουθενά κουβέντα. Αυτό με κάνει σαν Έλληνας, να ανησυχώ. Να ανησυχώ, γιατί ενώ υπάρχουν προ πολλού χώρες ικανές και πρόθυμες να μας βοηθήσουν, να βγούμε από αυτόν τον κυκεώνα, που «οι Έλληνες» με μειωμένη εθνική ευαισθησία μας βάλανε, δεν βρίσκετε κανένας και από καμιά παράταξη, να τους πιάσει το χέρι. Και διερωτώμαι! Χρειάστηκε να απειληθεί ένας πρωθυπουργός με φυσική εξόντωση, για να θεωρηθεί από όλους τους Έλληνες, η διεκδίκηση του εθνικού συμφέροντος, απαγορευμένος καρπός; Τον Καραμανλή τον τζούνιορ, για δυο βήματα που έκανε, ένα στη Ρωσία, και ένα στην ΚΙΝΑ, τον φάγανε. Όταν τον απείλησαν, γνώριζαν οι υποψήφιοι δολοφόνοι, πως η απειλή τους θα είχε τόση διαχρονική αξία; Κάποιοι Ελληναράδες λένε πως και η Κύπρος που χτύπησε την οικονομική πόρτα της Ρωσίας, για πέντε δις ευρώ, την βρήκε κλειστή. Και δεν ξέρουν ότι τσάμπα ούτε η μάνα στον πατέρα δεν δίνει. Αφού δώσανε τον πλούτο τους στους Αμερικανοεβραίους, πήγαν στη Ρωσία για δάνειο. Να ξεπουληθούμε δηλαδή άνευ όρων στη δύση, και να ζητούμε από τη Ρωσία και την Κίνα επωφελή δάνεια. Στις διακρατικές συμφωνίες αν τα συμφέροντα δεν είναι αμοιβαία, «τρως» πόρτα. Με την Ρωσία και την Κίνα, τα συμφέροντα μας είναι αμοιβαία. Οι πολιτικοί μας όμως είναι πουλημένα τομάρια, και ο ΣΥΡΙΖΑ αν δεν είναι μια από τα ίδια, οφείλει να το ξεκαθαρίσει. Αν δεν αποτελεί την τελευταία εφεδρεία του συστήματος, οφείλει να μας το δείξει. Ο λαός πια είναι υποψιασμένος, και με υπονοούμενα δεν μασά. Και δεν πρέπει να μασά.

Υ.Γ. Το να ανήκωμεν στη δύση, δεν πρέπει να αποτελεί εμπόδιο να δούμε - όπως όλες οι χώρες  και εμείς, - το συμφέρον της χώρας μας. Διαφορετικά, δεν είμαστε ανεξάρτητο και αυτοδιοικούμενο κράτος!     

Κώστας. Π. Μανιάς