Το Αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας
Ακούω και διαβάζω κατά καιρούς την επιθετική πολιτική πολλών εναντίον της εκκλησίας, εναντίον των θεσμών της ,εναντίον των αρχιερέων και εναντίον της « περιουσίας» της…
Και την στοχοποιούν και εξακοντίζουν τα βέλη τους και τις κατηγορίες και τις συκοφαντίες και τις ύβρεις τους…και εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία της να αντιπαλέψει λόγω της θέσης της ,οι κάποιοι αποθρασύνονται και μιλούν απαξιωτικά, επιχειρώντας να αλλοιώσουν την εικόνα της, την προσπάθειά της και τον αγώνα της απέναντι στον άνθρωπο και τα προβλήματά του.
Και βάλλεται η εκκλησία μας από ανθρώπους που κρίνουν τα πράγματα επιδερμικά, που αρνούνται και δεν θέλουν να κατανοήσουν …που εκφράζονται άσκεφτα και επιπόλαια…που δε βλέπουν το μεγαλείο και την αξία του έργου της.
Κοιτάζω μακριά στον ορίζοντα και βλέπω ότι άρχισε να αλλάζει ο καιρός… και το τσουχτερό κρύο έκανε την εμφάνισή του…και ξεφυλλίζοντας το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας σκέφτομαι τους φτωχούς και τους άστεγους και τους μοναχικούς ανθρώπους και νιώθω τον πόνο και την ανέχειά τους και την πίεση τη σημερινή …
Και ψάχνω να βρω μια πανανθρώπινη αγκαλιά για να στεγάζω το βουβό κλάμα τους …και τρέχω και περιπλανιέμαι …και κτυπώ πόρτες και πόρτες…και μιλάω…και ζητώ βοήθεια και συμπαράσταση… και περιμένω…
Κι ακούω σαν όνειρο το κτύπημα της καμπάνας… και βλέπω στο αλφαβητάρι μου τη λέξη Εκκλησία και σταματώ… κι αρχίζω να συλλογίζομαι και να καταμετρώ και να φέρνω στο προσκήνιο τη συμβολή και το έργο της στον καθημερινό αγώνα.
Και της δίνω και όνομα και την καταγράφω σαν τη μάνα των πονεμένων ,σαν στέγη των φτωχών και των κατατρεγμένων ,σαν την παρηγοριά των πονεμένων …σαν τη μάνα που σκέφτεται και ξαγρυπνά για τα παιδιά της, που αγωνιά και συμπάσχει…
Η Εκκλησία της πατρίδας μας, η εκκλησία του Χριστού μας είναι η στοργική αγκάλη όλων των κατατρεγμένων του κόσμου, είναι το παρήγορο χέρι ενθάρρυνσης στη θλίψη και την απελπισία μας , το φως στο σκοτάδι μας ,η ελπίδα μας η αληθινή.
Κι όταν η καθημερινότητα μας συνθλίβει…η εκκλησία του Χριστού οδηγεί τη ζωή μας και μας δίνει νόημα και περιεχόμενο και αξία και πίστη για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας , τα πνευματικά και τα γήινα …
Άνοιξε και πάλι ο ουρανός… κι η καμπάνα της εκκλησιάς κτύπησε γλυκά…κι έτρεξε ο φτωχός να πάρει το φαγητό του από τα ενοριακά συσσίτια και προσευχήθηκε για τους πιστούς που πρόσφεραν τον οβολό τους για την αγάπη του Χριστού και του πλησίον…
Κι άναψε ένα κεράκι στο εικόνισμα του Χριστού και της Παναγιάς και δάκρυσε …κι έκλαψε από χαρά και ευχαρίστησε για τον καθημερινό « επιούσιον άρτον» …
Κι έτρεξε κι νιος στο άκουσμα της καμπάνας και προσευχήθηκε…και ζήτησε τη βοήθεια και τη στήριξη…και φως Χριστού φώτισε την ψυχή του … και ελαφρό αεράκι ελπίδας τον περιέλουσε…και με θάρρος και πίστη ορθώθηκε και προσκυνώντας τη χάρη του πορεύτηκε…
Αλήθεια ! Πόσο αμέτρητη είναι η προσφορά της εκκλησίας μας και τώρα ιδιαίτερα ,τώρα που ο Ελληνικός κόσμος βάλλεται με ένα ιδιότυπο τρόπο, που ύπουλα και υποχθόνια απειλεί και ψυχή και σώμα και αρχές και παραδόσεις του γένους μας.
Τώρα, που θλίψεις περικύκλωσαν την ψυχή μας και προσπαθούν να στερήσουν και το χαμόγελο μας η εκκλησία του Χριστού μας είναι η μάνα μας, η μάνα των Ελλήνων, η στέγη των φτωχών, η παρηγοριά των απελπισμένων ,η σκέπη των κατατρεγμένων ,η ασφαλής βακτηρία για να πορευτούμε ,για να αντιμετωπίσουμε τις τωρινές αντίξοες προκλήσεις…
Κοιτάζω έξω και βλέπω το σκοτάδι του κόσμου… και το κατρακύλισμα της φύσης και των ανθρώπων της…κι ακούω το θρόισμα των φύλλων …και το υπόκωφο ξέσπασμα της θάλασσας … και τα βάσανα και τους αναστεναγμούς των πονεμένων…και σκύβω κι εγώ το κεφάλι …κι αρχίζω να προσεύχομαι…
Και ακούω και πάλι το κτύπημα της καμπάνας της εκκλησιάς…και σαν σ’ όνειρο βλέπω μικρά παιδιά να λάμπουν μέσα σε ουράνιο φως…και να προσεύχονται και να ψέλνουν και να δοξολογούν το Θεό, τον Χριστό της Αγάπης και να πορεύονται…
Κλείνω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας κι αρχίζω κι εγώ να πορεύομαι…και με ακολουθούν πολλοί…και γίνονται αμέτρητοι…με στήριγμα και οδηγό την Εκκλησία μας…την Εκκλησία του Χριστού μας, την μάνα των πονεμένων !
Γιώργος Καραβιώτης
