Στα χρόνια του Αριστοτέλη η αξία όλων των εμπορευμάτων υπολογιζόταν στη βάση της ίσης ανθρώπινης εργασίας και είχε ισοδύναμη αξία για όλους. Όμως, η αρχαία ελληνική κοινωνία στηριζόταν αποκλειστικά στην εργασία των δούλων. Συνεπώς, η φυσική της βάση ήταν η ανισότητα των ανθρώπων και της εργασιακής τους δύναμης. Ο αποκλεισμός των δούλων από την πολιτική ζωή της πόλης, απέκλειε από τον πολιτικό στίβο όποιον ήταν απασχολημένος με χειρωνακτική εργασία και προσέδιδε στην πολιτική δραστηριότητα το χαρακτήρα μιας «ευγενούς και ανώτερης» ενασχόλησης, με την οποία μπορούσε να ασχολείται μόνο ο απελευθερωμένος από τις καθημερινές έγνοιες άνθρωπος. Ενώ ο δούλος υπήρχε ως μέσο παραγωγής και όχι ως κοινωνική ύπαρξη, η κοινωνική θέση του ελεύθερου ανθρώπου δεν ήταν καθόλου ανεξάρτητη από την προνομιακή πολιτική του κατάσταση. Ο πρώτος έμοιαζε πιο πολύ με τα ζώα, ενώ ο δεύτερος κινούνταν άνετα μέσα στην αρμονική εκείνη πολιτική σφαίρα, τη μόνη ίσως που μας άφησε παρακαταθήκη ο ελληνικός πολιτισμός. Από τότε και μετά -λίγο ως πολύ- άρχισαν να λειτουργούν κοινωνικές διαδικασίες αποκλεισμού των εργατών και των γυναικών από την πολιτική ζωή, ενώ βαθμιαία άρχισε η ταύτιση της πολιτικής με την ηθική, με την αισθητική, με την παραπλάνηση και με την επικοινωνία.

Σήμερα οι μορφές της σύγχρονης δουλείας, ελάχιστα διαφέρουν από εκείνες της κλασικής Αθήνας του 5ου προχριστιανικού αιώνα. Χιλιάδες κόσμος οδηγείται βαθμιαία στην εξαθλίωση στη χώρα που γέννησε τον κλασσικό πολιτισμό, τη φιλοσοφία και τις παγκόσμιες αξίες. Πολίτες αυτής της χώρας χάνουν τη δουλειά τους, στριμώχνονται στο κοινωνικό περιθώριο, βλέπουν τις ζωές τους να γκρεμίζονται, κοιτάζουν το ζοφερό μέλλον των παιδιών τους και παρατηρούν σαστισμένοι τα πολιτικά απομεινάρια μιας περήφανης χώρας που καταστρέφει το εσωτερικό της για να κρατήσει ελάχιστα ψήγματα αναγνώρισης και αξιοπιστίας από το εξωτερικό ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον.

Νεκρά φθινοπωρινά φύλλα πεσμένα στους δρόμους και στα πεζοδρόμια οι ζωές μας. Συντρίμμια χαμένων ονείρων και ψεύτικων προσδοκιών η ύπαρξη του καθενός μας. Μάσκες απίστευτου πόνου στα ραγισμένα από τις έγνοιες πρόσωπά μας. Σταθμευμένα χωρίς βενζίνη και πινακίδες τα αυτοκίνητά μας, μαρτυρούν τη χαμένη αυτονομία κίνησης που κάποτε διαθέταμε. Κομμένα κι απλήρωτα τα φροντιστήρια των παιδιών μας. Λιγοστό το φαγητό πλέον, η στεναχώρια φώλιασε μόνιμα μες στην ψυχή μας και η περίσκεψη αντικατέστησε τη σκέψη. Χάνουμε σιγά-σιγά τη λάμψη της ύπαρξής μας, την αθωότητα των παιδικών χρόνων μας, τα χρόνια της σύντομης ζωής μας.

Η γκρίζα προοπτική των χρόνων που έρχονται δεν αφήνει κανένα περιθώριο αισιοδοξίας και σκέψης για καλύτερες μέρες. Τα ισχνά κινήματα της αμφισβήτησης βάλλονται συνειδητά από τα ελεγχόμενα και ακριβοπληρωμένα media. Η εργασιακή ανασφάλεια αφαιρεί τα καψύλλια από τις λίγες σφαίρες των πολλών αγανακτισμένων επαναστατών. Οι μάχες χάνονται η μια πίσω από την άλλη. Κάθε νόμος όλεθρος, κάθε μνημόνιο καταστροφή. Μάχες αξιοπρέπειας που δίνονται καθημερινά, μάχες εκ των προτέρων χαμένες. Τώρα πια δεν υπάρχει καν μάχη για να δοθεί. Ίσως αυτός να είναι και ο μοναδικός λόγος γένεσης μιας γενικευμένης επανάστασης συσσωρευμένου θυμού και αγανάκτησης.  Γιατί οι επαναστάσεις γίνονται όταν οι δημιουργοί τους δεν έχουν πλέον τίποτα να χάσουν. Αυτό είναι το «bad scenario» που μετά βδελυγμίας απεύχονται οι εξουσιαστές κάθε εποχής, σε κάθε ιστορική καμπή, σε κάθε οριακό σημείο του ιστορικού χρόνου, σε κάθε έκφανση της ανθρώπινης διαδρομής….

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ

E-mail: [email protected]

http://soixantedix.blogspot.com/