Οι επικοινωνιολόγοι ισχυρίζονται ότι μόνον ένα 7% των ανθρώπων αντιδρά σε λέξεις και μαρτυρίες. Ο τόνος της φωνής επηρεάζει θετικά το 38% του πλήθους και το υπόλοιπο 55% επηρεάζεται από τις κινήσεις του σώματος, τις χειρονομίες και εν γένει την εξωτερική εικόνα. Ίσως, αυτή να είναι και η βασική αιτία, που ο πολιτικός λόγος σήμερα είναι: «ξύλινες λέξεις σε διατεταγμένη λογική σειρά». Σημασία, λοιπόν, δεν έχει τι λες, αλλά πώς φαίνεσαι, όταν το λες. Γι’ αυτό και η πολιτική σήμερα «από τέχνη του εφικτού έγινε τέχνη επικοινωνίας, δηλαδή συναλλαγής.
Σε όλες τις πρόσφατες διεθνείς έρευνες, πρώτοι στη λίστα αναξιοπιστίας έρχονται οι πολιτικοί. Το παράδοξο βεβαίως είναι πως εκείνοι ακριβώς που θεωρούνται λιγότερο έντιμοι, έρχονται συνήθως πρώτοι στις προτιμήσεις του κόσμου. Εδώ, ισχύει πως σε δύσκολους καιρούς οι λαοί εμπιστεύονται την τύχη τους σε αυταρχικούς απατεώνες ηγέτες. Πιστεύουν ότι όμοια θα συμπεριφερθούν και με τους πραγματικούς ή υποτιθέμενους εχθρούς τους.
Αν ρίξουμε μια ματιά στην εξελικτική πορεία των πολιτικών σε ολόκληρη την Ευρώπη, βλέπουμε πως ο επαγγελματίας πολιτικός είναι, κατά κανόνα, ένας άνθρωπος χωρίς κανένα επάγγελμα. Ήδη, από την εφηβεία του, περνά τον καιρό του σε μαθητική ή πανεπιστημιακή κομματική οργάνωση. Μόνον όποιος παραμελεί τις σπουδές, καταφέρνει να γίνει εκπρόσωπος, αντιπρόσωπος ή πρόεδρος. Είναι ένα δύσκολο σχολείο η πολιτική, όπου μαθαίνει κανείς να χρησιμοποιεί σωστά τους αγκώνες του, για να σπρώχνει. Μόλις αυτή η επίπονη εκπαίδευση, που περνά μέσα από τον τοπικό σύλλογο, τη νομαρχιακή επιτροπή και το δημοτικό συμβούλιο, αποπερατωθεί και το άλμα στην κομματική ιεραρχία στεφθεί από επιτυχία, καθίσταται πλέον περιττή η αναζήτηση ενός βιοποριστικού επαγγέλματος.
Πέρα από την παραδοσιακή διαδικασία της οργάνωσης από πολύ νωρίς σε κάποια κομματική οργάνωση ή την «κληρονομικώ διακιώματι», τα τελευταία χρόνια έχουμε ένα νέο είδος πολιτικής καριέρας, της λεγόμενης έμμεσου οδού. Είναι η καριέρα που περνάει μέσα από τη «συλλογή κουκιών». Είναι οι λεγόμενοι «κράχτες- -συλλέκτες ψήφων των εικονολατρών». Δηλαδή συνδικαλιστές, καλλιτέχνες, αθλητές κ.λπ., με λίγα λόγια επώνυμοι του λεγόμενου «σταρ σύστεμ». Όπως όλοι γνωρίζουμε, στη δημοκρατία των ψήφων και των «κουκιών», αυτό που μετράει για την είσοδο σε μια λίστα υποψηφίων, είναι το πόσα κουκιά φέρνει κανείς μαζί του. Αν δεν έχετε το ταλέντο να γίνεται σταρ του θεάματος, αλλά επιθυμείτε να κάνετε πολιτική καριέρα δια της εμμέσου οδού, υπάρχει μόνον ένας τρόπος. Να δραστηριοποιηθείτε μέσα σε έναν κοινωνικό φορέα (συνδικάτο, σύλλογο, πρωτοβουλία πολιτικών κ.α.). Στη δημοκρατία η αξία σας και η ελκυστικότητά σας μετριέται με τον βαθμό επιρροής που έχετε σε προτιμήσεις, δηλαδή ψήφους. Το βασικό ερώτημα που θα σας θέσουν εκείνοι που θα αποφασίσουν ή θα σας επιτρέψουν να συμμετάσχετε στις λίστες υποψηφίων είναι: «Πόσα κουκιά φέρνετε μαζί σας από την πολιτική κληρονομιά ή από την προσωπική σας συλλογή»; Η πραγματική δύναμη του πολιτικού εξαρτάται από την προσωπική συλλογή του και την ευρύτερη επιρροή που έχει. Όλα αυτά, βεβαίως, εξαρτώνται και από τη δύναμη των «χορηγών».
ΜΑΝΩΛΗΣ ΣΚΑΡΣΟΥΛΗΣ
