Δυο Καρδερίνια του 11ου Νηπιαγωγείου Ρεθύμνου διηγούνται, σαν παραμύθι, την ιστορία της ζωής τους

Αγαπητοί μας αναγνώστες,

Μια φορά και ένα καιρό ξημέρωσε μια μέρα ολότελα ξεχωριστή από τις άλλες. Το γλυκοχάραμα είχε αρχίσει να χαράζει. Τα πουλιά ενθουσιασμένα ασταμάτητα κελαηδούν και η μελωδία τους γεμίζει την ατμόσφαιρα. Ο ήλιος μεγαλόπρεπα βγαίνει από τον κοιτώνα του με όλη την συνοδεία του για να χαρίσει το φώς και τη χαρά στην αποκοιμισμένη γη. Τότε ακριβώς στο γαλάζιο ορίζοντα φτερούγισε ένας ομορφόκορμος πελαργός  που κρατούσε γερά στα πόδια του ένα δέμα με πολύτιμο δώρο που το είχε για μεταφορά σε μυστική αποστολή. Αυτό δα όπως ξέρετε είναι και το κατεξοχήν έργο του και ο πατροπαράδοτος προορισμός του. Αφού πέταξε ψηλά στον ουρανό και πέρασε από κορφές, βουνοκορφές, πλαγιές και λαγκαδιές, δάση, αμπελώνες και ελαιώνες, λίμνες και ποταμούς, χωριά και πολιτείες και τα ήσυχα νερά της θάλασσας, έφτασε νοτικά του Ρεθέμνους, εκεί ψηλά στη λοφοσειρά των Βουμβουράκιδων. Κάθισε στην κορφή πανύψηλου δένδρου που ήταν αντικριστά σε ένα μικρό αλλά γοητευτικό πεντακάθαρο φρεσκοβαμμένο και περιποιημένο διαμέρισμα που οι πόρτες και τα παράθυρα του ήταν ολάνοιχτα λες και περίμενα την επίσκεψη του. Και εκείνος μόλις διαπιστώνει ανοικτή την βεράντα του εισβάλει απότομα. Αφήνει καταμεσής του σαλονιού το δέμα του και ως άλλος Αϊ Βασίλης με μια φτερουγιά εξαφανίζεται.

Αποδέκτες του ήταν οι δύο μας γονείς που χρόνια τώρα με λαχτάρα και αγάπη περίμεναν τούτο το δώρο. Το άνοιξαν με πολύ προσοχή και περιέργεια για να αντικρύσουν έκπληκτοι το γλυκό μας παιδικό χαμόγελο και ‘μεις τα δακρυσμένα ματιά τους. Από εκείνη τη στιγμή έγινε συναγερμός στο διαμέρισμα. Όλα αστραπιαία διαμορφώθηκαν. Ήρθαν κούνιες και κρεβατάκια, παπλωματάκια και κουβερτούλες, ασπρόρουχα όλων των ειδών, στοίβες ολόκληρες και γενικά ότι χρειαζότανε για τη δική μας περιποίηση και ανατροφή. Μαζί με αυτά, απαραίτητα, τις κουδουνίστρες, αλλά και το μπιμπερό για το γάλα, που είναι το καλύτερο αγαθό της γης. Και όπως λέγει ένας κρητικός στοίχος: «Το γάλα είναι μια τροφή που δύναμη χαρίζει να μεγαλώνει το κορμί τη γη να δρασκελίζει».

Πράγματι χάρις στην αφοσίωση. την αγάπη. την περιποίηση και την άνεση των αγαθών που είχαμε πολύ γρήγορα πήραμε τα απάνω μας  «και προκόπταμε χάριτη και σοφία». Τα κρεβατάκια μας ήδη άρχιζαν να μας στενεύουν και ‘μείς σκαρφαλώναμε τα κάγκελα τους και πέφταμε στις παχιές κουβέρτες του δαπέδου «Βλέπετε του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει». Κίνητρο μας ήταν το αίσθημα της ελευθερίας που το κουβαλά ο άνθρωπος από την πρώτη στιγμή της γέννησης του είναι εκείνο που έγγραψε την ιστορία της ανθρωπότητας γεμάτη από λαμπρές μάχες και ηρωικά κατορθώματα. Πάνω στις κουβέρτες ήσυχα δεν μέναμε. Άλλοτε συρόμαστε σαν τα καβουράκια της παραλίας. Άλλοτε χοροπηδούσαμε σαν τα αρνάκια πάνω στο γρασίδι βελάζοντας και άλλοτε κυλιόμαστε στην κυλίστρα σαν πουλαράκια σκορπίζοντας πασπάρους και σκόνες παντού. Πάντως ήσυχα ποτέ δεν μέναμε. Τούτο δε διότι η κίνηση και η δράση είναι το γνώρισμα της ζωής, η βάση της προόδου και του πολιτισμού. Πολύ γρήγορα οι καναπέδες και οι πολυθρόνες έγιναν η πρώτη μας κατάκτηση, ήταν το αναγνωστήριο μας που μαθαίναμε γράμματα και τους αριθμούς να γράφουμε και να διαβάζουμε να ακούμε και να λέμε ιστορίες και παραμύθια και το ατελιέ της ζωγραφικής μας. Ο παιδότοπος μας, βουνό τα παιχνίδια μας, τα αρπούσαμε και ώρες- ώρες τα διαλύαμε τελείως. Από ένα περίεργο κέφι για να δούμε τάχα το μυστικό. Ήταν η περιέργεια μας που ως γνωστό αποτελεί την βάση της επιστήμης που τόσα πολλά αγαθά μας έχει χαρίσει για την βελτίωση της ζωής μας. Η αφοσίωση και η αγάπη των γονέων μας ήταν απεριόριστη γι’ αυτό και εμείς την εκμεταλλευόμαστε. Πολλές φορές νιώθαμε αφεντικά «που το σπαθί μας δεν σήκωνε μύγα». Αυτό που θέλαμε έπρεπε να γίνει χωρίς αναβολή και αντίρρηση. Αυτό το έβλεπαν οι γονείς μας. Δεν μας μάλωναν αλλά μας καμάρωναν διότι διαπίστωναν τη διαμόρφωση της προσωπικότητας μας. Αυτό όμως για μας ήταν πολύ άσχημο γιατί καλλιεργούσε μέσα μας τον εγωισμό και τη φιλαυτία που βλάπτουν το καλό χαρακτήρα. Την πληγή όμως αυτή θα τη θεραπεύσει αργότερα το σχολείο. Η βεράντα του σπιτιού μας ήταν μεγάλη και μας άρεσε να βγαίνουμε συχνά. Τη νύχτα βλέπαμε το απαλό φώς των αστεριών να μας σκεπάζει. Και το θεωρούσαμε σαν οι νυχτερινοί μας φύλακες για να μας προστατεύουν από τους τρομερούς καλικάτζαρους. Το πρωί ο Ήλιος πρόβαλε χαρούμενος και γελαστός και ‘μείς τον θεωρούσαμε σαν θεό. Ήταν ο Απόλλωνας. Έτσι κύλισαν γρήγορα σχεδόν  τα πρώτα πέντε μας χρόνια μέσα σε αγάπη χαρά και τραγούδι. Είχαμε πια αποκτήσει πλήρη εικόνα της ζωής και του κόσμου. Νιώθαμε σαν νεοσσούς των πουλιών στη φωλιά τους που σαν βγάλουν το χνούδι και συμπληρωθεί το πτέρωμα τους είναι έτοιμα να πετάξουν. Και οι γονείς τους με στοργή τα μαθαίνουν πρώτα να πετούν γύρω από τη φωλιά τους και αργότερα στον αέρα. Έτσι ακριβώς έγινε και με εμάς. Ένα πρωί, οι γονείς μας ιδιαίτερα μας φρόντισαν και μας έντυσαν ως συνήθως βέβαια μα αυτή τη φορά μας φόρτωσαν όμορφες τσάντες αδειανές για να τις γεμίσουμε γράμματα και ιστορίες. Μας έφεραν στο κοντινό νηπιαγωγείο του σπιτιού μας και μας έγραψαν κανονικά σαν ολοκληρωμένα παιδιά. Το ίδιο έκαναν και πολύ άλλοι γονείς γι’ αυτό και ο χώρος γέμισε από παιδιά. Εδώ όμως θα σταματήσουμε για λίγο για να σας περιγράψουμε τον τόπο και τον τρόπο της ζωής μας.

Το πρώτο πράγμα που αντικρίσαμε ήταν μια πελώρια σιδερένια πόρτα. Να σας πούμε την αλήθεια, τούτο δεν μας άρεσε καθόλου, Νιώθαμε σαν φυλακισμένοι. Ήταν όμως λάθος μας, γιατί οι πόρτες αυτές μας προστάτευαν από τους κακούς διαβάτες, γι’ αυτό και γρήγορα σβήσαμε από την ψύχη μας αυτή την πίκρα. Η αυλή του σχολείου μας ήταν απέραντα μεγάλη για να μπορούμε άνετα να τρέχουμε και να παίζουμε. Στο κέντρο της αυλής ήταν μια μαρμαρόκτιστη βρυσούλα που είχε πάντα δροσερό και καθαρό νερό. Τις ζεστές μέρες μας άρεσε να πιτσιλιζόμαστε με το νερό και μερικές φορές γινόμαστε μουσκίδι. Οι καυτερές όμως ακτίνες του ήλιου γρήγορα μας στέγνωναν και το πιτσίλισμα έγινε ένα ευχάριστο και διασκεδαστικό μας παιχνίδι. Πάνω από τη βρυσούλα υπήρχε μια ακαταλαβίστικη επιγραφή και επειδή δεν την νιώθαμε την περιφρονούσαμε. Ένα πρωί όμως, η δασκάλα μας, μας μάζεψε και μας την εξήγησε. Τούτη η επιγραφή, μας λέει, είναι γραμμένη με βυζαντινά γράμματα που διαβάζονται και από την αρχή προς το τέλος και από το τέλος προς την αρχή κατά τον ίδιο τρόπο. Μας λέει δε τούτο: «Νύψον ανονήματα μη μόνο όψην» που θα πει στη καθημερινή μας διάλεχτο  «ότι δεν πρέπει να πλύνουμε μόνο το πρόσωπο και τα χέρια μας αλλά να καθαρίζομαι και την ψυχή μας από κάθε κακία» για να μας συμπληρώσει ότι το ίδιο περίπου έλεγαν και οι αρχαίοι Έλληνες με το γνωστό: «Νους υγιής εν σώματι υγιή» δηλαδή «το καθαρό μυαλό στηρίζεται στο σφριγηλό σώμα». Από όλα αυτά εμείς βγάλαμε το δικό μας συμπέρασμα ότι καθαρές σκέψεις και ιδέες μαζί με το υγιεινό σώμα και την ψυχή γεμάτη από καλοσύνη είναι το περίγραμμα της όμορφης ζωής. Εδώ αποκτήσαμε πολλούς φίλους. Τρέχαμε μαζί και πολλές φορές πέφταμε κτυπούσαμε και τα γόνατα μας έβγαζαν λίγο αίμα για να μας υπενθυμίζουν ότι η ζωή θέλει προσοχή και σύνεση για να είναι ευχάριστη. Με τα παιδιά λέγαμε ιστορίες παραμύθια αλλά κάναμε και διαλόγους μεταξύ μας γιατί όπως ξέρετε ο διάλογος αναπτύσσει καλύτερα τη σκέψη. Γι’ αυτό το λόγο και οι αρχαίοι Έλληνες έγραψαν όμορφους διαλόγους που θα παραμένουν πάντοτε οδηγοί για κάθε μορφωμένο άνθρωπο.

Το σχολείο μας ήταν μικρό, αλλά καλοφτιαγμένο, με πόρτες και παράθυρα μεγάλα σε μικρογραφία τα προπύλαια της Ακρόπολης και οι βασιλικές πόρτες της Αγίας Σοφίας. Η μεγάλη του αίθουσα ήταν γεμάτη από μικρά καρεκλάκια, όπως εκείνα των νάνων του παραμυθιού του δάσους, για να καθόμαστε εμείς. Απέναντι μας η έδρα της δασκάλα μας σαν  ιερό σύμβολο. Πάνω από το κεφάλι της ήταν αναρτημένη μια ασημόδετη εικόνα της Παναγίας που κρατούσε στην αγκαλιά της το παιδί της με ένα τόπι στο χέρι του για να μας υπενθυμίζει ότι είναι η μητέρα όλων των παιδιών του κόσμου και πρέπει να την σεβόμαστε. Τριγύρω της υπήρχαν κάδρα που έδειχναν τα παιδιά να τρέχουν να παίζουν να χορεύουν και να εργάζονται. Μέσα στην αίθουσα υπήρχαν βιβλιοθήκες γεμάτες παραμύθια, χαρτογραφίες, πλαστελίνες, πινέλα, αλλά και ντουλάπες γεμάτες παιχνίδια που παίζαμε διαρκώς. Βλέπετε παιδί και παιχνίδι είναι έννοιες συνώνυμες. Εκ τούτου ασφαλώς προέκυψε και το γνωστό «Έλληνες αεί παίδες» που είπε ο σοφός Αμμώνιος για να επαινέσει τη φυλή μας, που τα λόγια αυτά σημαίνουν ότι οι Έλληνες έχουν πάντα δροσερές και όμορφες σκέψεις και ιδέες και η ζωή τους είναι γεμάτη από χαρά. Σε αντίθεση με τους άλλους λαούς του κόσμου που είναι σκυθρωποί βάρβαροι και άγριοι.

Παρατηρούσαμε ότι ανάμεσα στο σχολείο μας και το σπίτι μας υπήρχαν πολλές ομοιότητες αλλά και διαφορές. Για παράδειγμα η δασκάλα μας, μας αγαπούσε, αλλά ήταν λίγο περισσότερο αυστηρή και ήθελε να κάνουμε αυτό που μας υποδείκνυε. Ενώ τους γονείς μας πολλές φορές δεν τους υπολογίζαμε. Τούτο δε, για να συνηθίζομαι στην τάξη και την πειθαρχεία, που αποτελούν το θεμέλιο της κοινωνίας. Και όχι μόνο, αλλά και ολόκληρου του σύμπαντος, που στηρίζεται χάρης εις τους αρχέγονους νόμους της δημιουργίας. Γι’ αυτό και οι αρχαίοι το ονόμασαν  «κόσμο» που θα πει τάξη και αρμονία. Βεβαία και μείς το καταλαβαίναμε ότι η τάξη και η πειθαρχία είναι απαραίτητη στη ζωή μα. Πώς να σας το πούμε όμως, ώρες - ώρες μας άρεσε να κάνουμε το δικό μας κέφι. Και για να μας καταλάβετε, θα σας πούμε μια ζαβολιά μας. Μια στιγμή που η δασκάλα μας ήταν στην αυλή και επέβλεπε τα παιδιά εμείς βρήκαμε την ευκαιρία και εισβάλαμε στην έδρα. Ήταν πραγματική βεβήλωση και ιεροσυλία, αλλά εμείς το κάναμε. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ανεβήκαμε πάνω της και τραγουδούσαμε ένα όμορφο τραγούδι. Μια στροφή του έλεγε τούτο: «Ελάτε όλοι εσείς εδώ στο περιβόλι της χαράς». Με άλλα λόγια το σχολείο μας το χαρακτήριζε ζωντανό ανθόκηπο. Εκ τούτου μας γεννήθηκε η ιδέα ποσό ωραίο θα ήταν κάθε ανθρώπινη κοινωνία να ήταν ένα ζωντανό περβόλι, που όλοι οι κάτοικοι, απλοί και άρχοντες, μορφωμένοι και αμόρφωτοι, εργάτες και επιστήμονες, να ζούσαν αρμονικά μια όμορφη ζωή. Και ενώ αυτά σκεπτόμαστε νάσου η δασκάλα στη πόρτα. Η ψυχή μας πήγε στη κούλουρη, περιμέναμε παρατήρηση. Όμως δεν έγινε. Μας το συμπάθησε. Γι’ αυτό και εμείς από ευγνωμοσύνη νοερά υποσχεθήκαμε να μην το ξανά κάμουμε. Βλέπετε που οδηγεί και η καλή παιδαγωγική.

Το σχολείο μας το βλέπαμε ως την αρχή μιας μεγάλης σειράς σχολείων, που πρέπει να περάσουμε, σαν τα συγκοινωνούντα δοχεία, που μέσα τους ομοιόμορφα  διακινείτε η ανθρωπινή γνώση και σοφία. Και πιο παραστατικά, σαν τη διώρυγα του Παναμά γεμάτη από πελώριες δεξαμενές. Που παραλαμβάνει τα πλοία μέσα από τα κύματα του Ατλαντικού για να τα μεταφέρει ήσυχα - ήσυχα στις ακτές του Ειρηνικού για να συνεχίσουν το όμορφο ταξίδι τους. Ακόμα σαν πλατφόρμα πάνω στην οποία στηρίζεται μια πανύψηλη σκάλα από περίτεχνα σκαλισμένο ξύλο  με πάρα πολλά σκαλοπάτια που πρέπει να ανεβούμε. Κοιτάζοντας την νοερά συλλογιζόμαστε άραγε εμείς ποσό ψηλά θα φτάσουμε; Απάντηση δεν έχουμε να σας δώσουμε, το αφήνουμε για έκπληξη και για μας και για σας. Στη κορυφή της ήταν ομορφογραμμένη μια επιγραφή που έλεγε «Γνώτε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει εμάς». Δηλαδή η γνώση και η μόρφωση είναι εκείνη που απομακρύνουν από τον άνθρωπο την βαρβαρότητα και την αγριότητα και θεμελιώνουν ένα όμορφο πολιτισμό. Η ζωή μας μέσα στο σχολείο μας κυλάει όμορφα με τραγούδι παιχνίδι και μάθηση. Δικαιολογημένα όμως θεωρούμε ότι η φλυαρία μας σας κούρασε γι’ αυτό και σας αφήνουμε για να περνάτε εσείς καλά και μείς καλυτέρα. Βέβαια το παραμύθι της ζωής μας έχει πάρα πολλές συνέχειες τις αφήνουμε όμως για παραύστερα. Όσοι από εσάς είχατε την καλοσύνη να μας διαβάσετε ολόψυχα σας ευχαριστούμε. Ευχόμεθα δε με όλη μας την καρδιά εμείς, οι γονείς μας, εσείς και όλος ο κόσμος να έχουμε πάντοτε σιδερένια υγεία και ανεξάντλητη χαρά εις τη ζωή μας . Με όλα αυτά και τη συνέχεια υποσχόμενη,

Σας χαιρετούμε με άδολη παιδική χαρά

Μαρκέλλα και Εύα Παπαδάκη του Μ. και της Β.

Ρέθυμνο 25 Οκτωβρίου 2012

Δια την αντιγραφή

Γ.Π.