Το θεωρούμε πια πιθανό, ότι συμβαίνει παντού στον κόσμο και το κάναμε Παγκόσμια μέρα… Παιδικής Κακοποίησης. Το να γράψει κανείς πόσο ανεκδιήγητο είναι κάτι τέτοιο ή ότι πρέπει να κάνουμε πια κάτι, να μην επιτρέπουμε τα αγγελικά πρόσωπα των παιδιών να δακρύζουν και να φοβούνται είναι εύκολο θα έλεγα . Το να το πράξει όμως; Κάθε μας κίνηση, σύνθετη ή απλή, εκούσια ή ακούσια συνοδεύεται από ένα έναυσμα. Προσπαθώντας να το βρω, να ταρακουνήσω τον εαυτό μου και όλους εσάς θα δώσω κάποια παραδείγματα.

Σκεφτείτε μια μάνα που ταΐζει το παιδί της στην αγκαλιά της, που παίζει μαζί του… Θα επέτρεπε να πονάει, να έχει σημάδια και τραύματα ; Θα άφηνε να πάθει κακό; Να κλαίει; Σκεφτείτε μια παιδική ζωγραφιά. Θα είχε ουράνιο τόξο, ήλιο, θάλασσα . Η ζωγραφιά ενός παιδιού που το κακοποιούν πώς θα ήταν; Ζωγραφίζουν αυτά τα παιδιά; Σκεφτείτε το μέλλον. Που ειδικά τώρα μοιάζει τόσο δυσοίωνο… Με το να καταστρέφεις την ψυχή ενός παιδιού αφαιρείς μέρες από το μέλλον ολάκερου του κόσμου.

Έχουμε μετατρέψει τις ζωές μας σε αγώνα δρόμου χωρίς τελικό προορισμό μήτε στόχο. Και τι καταφέρνουμε; Δεν έχω βρει τίποτα ουσιώδες. Μόνο δυστυχία και αδικία . Μόνο παιδικές φωνούλες που δειλιάζουν να βγουν και να μας καλέσουν σε βοήθεια.  Και εμείς απορούμε πώς μπορεί ένας ¨άνθρωπος¨   να γίνει τέρας . Έτσι πιστεύουμε ότι οι σεναριογράφοι στις ταινίες, οι συγγραφείς στα βιβλία και τα μέλη οργανώσεων προστασίας των παιδιών τα φουσκώνουν … Όχι !  Εκατομμύρια πλασματάκια πληγώνονται και πεθαίνουν επειδή γυρνάμε το κεφάλι μας, ίσως γιατί φοβόμαστε όσο αυτά. Ίσως γιατί δειλιάζουμε ή γιατί ως εγωιστικά όντα (ας το παραδεχτούμε) πρέπει να μας συμβεί κάτι δυσάρεστο και μετά να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε.

Δεν υπάρχει πιο πλούσιος άνθρωπος από αυτόν που κάνει ένα παιδί να γελά. Ούτε πιο φτωχός από αυτόν που το αφήνει να κλαίει. Τι θα κάνουμε επομένως;

Αλεξάνδρα Τζιλιβάκη