Ο βάρβαρος νόμος, που ψηφίστηκε τη Τετάρτη 7 Νοέμβρη, προβλέπει ότι τις επόμενες μέρες θα συνταχθούν οι λίστες των εργαζόμενων συμβασιούχων αορίστου χρόνου δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που θα μπουν σε διαθεσιμότητα για ένα χρόνο και μετά θα ενταχθούν στη στρατιά των ανέργων. Με τη μέθοδο των μετατάξεων - μετακινήσεων θέλουν να απολύσουν χιλιάδες εργαζόμενους μόνιμους ή με συμβάσεις αορίστου χρόνου στο Δημόσιο, τα επόμενα χρόνια. Ο στόχος της ΕΕ-τρόικα, είναι να φτάσουν τις 150.000 απολύσεις μέχρι το 2015. Σε αυτούς, δυνητικά, περιλαμβάνονται και όσοι εργαζόμενοι τολμήσουν να σηκώσουν κεφάλι, να αντιταχθούν στις αντιλαϊκές πολιτικές και στις βάρβαρες προσταγές των κυβερνήσεων των καπιταλιστών. Γι' αυτούς ο νόμος προβλέπει την αυτοδίκαιη απόλυση.
Μια πτυχή αυτής της πολιτικής είναι η παραπέρα συρρίκνωση του δικαιώματος στη μόνιμη και σταθερή εργασία. Οι σημερινές εξελίξεις αποδεικνύουν ότι ο καπιταλισμός δεν μπορεί να εξασφαλίσει το δικαίωμα αυτό. Ιδιαίτερα σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, η εργασία παρουσιάζεται αντί για αναφαίρετο δικαίωμα ως καταχρηστικό «προνόμιο», που πρέπει να αφαιρεθεί, αν είναι δυνατόν να εξαφανιστεί ως έννοια. Δικαιώνεται, πέρα για πέρα, η θέση των κομμουνιστών ότι η εξασφάλισή του για το σύνολο των εργαζομένων απαιτεί την ανατροπή της εξουσίας των καπιταλιστών. (Στη Σοβιετική Ένωση, τα παραπάνω ήταν λυμένα ως το αυτονόητο, και ανεργία δεν υπήρχε και η εργασία ήταν αποκλειστικά μόνιμη). Σοβαρή συνέπεια των χιλιάδων απολύσεων θα είναι η παραπέρα εντατικοποίηση της εργασίας για τους «τυχερούς» που θα παραμείνουν στην εργασία. Αυτοί οι εργαζόμενοι θα ζουν μέσα σε ένα καθεστώς διαρκούς τρομοκρατίας, που στόχο θα έχει τη χειραγώγησή τους, των ευτελισμό τους, την σωματική και ψυχική εξάντληση, την υποταγή τους. Όποιος δεν υπακούει στις προσταγές της εκάστοτε κυβέρνησης των καπιταλιστών μπορεί να μένει στάσιμος βαθμολογικά, και άρα μισθολογικά, ή να απολυθεί.
Μεγάλες, θα είναι και οι επιπτώσεις συνολικά στους εργαζόμενους και στα φτωχά λαϊκά στρώματα. Οι απολύσεις είναι μέρος των γενικότερων αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στο καπιταλιστικό κράτος και τη Δημόσια Διοίκηση. Στόχος αυτών των αναδιαρθρώσεων είναι ένα πιο μικρό και ευέλικτο κράτος που θα υπηρετεί πιο αποτελεσματικά τις σύγχρονες ανάγκες των καπιταλιστών. Ακριβώς το αντίθετο συνεπάγονται οι απολύσεις αυτές για το λαό. Οι απολύσεις οδηγούν σε μεγάλη υποβάθμιση μιας σειράς υπηρεσιών σημαντικών για τη λαϊκή οικογένεια, ακόμα και διάλυσή τους. Για παράδειγμα, οι απολύσεις σημαίνουν ελάχιστους παιδαγωγούς στα Νηπιαγωγεία, στα Δημοτικά, στα Γυμνάσια και τα Λύκεια. Λειψό προσωπικό στις μονάδες Υγείας, στην Πρόνοια, στον Πολιτισμό. Ταυτόχρονα, η συρρίκνωση των παρεχόμενων υπηρεσιών αδειάζει ένα χώρο που θα σπεύσει - και ήδη συμβαίνει - να τον γεμίσει η δράση των καπιταλιστών. Κριτήριο αυτής της δράσης δεν είναι η εξυπηρέτηση της λαϊκής ανάγκης αλλά το πόσα κέρδη βγάζει. Αυτό σημαίνει ότι μόνο όσοι μπορούν να βάζουν το χέρι στην τσέπη (με τέτοια ανεργία και εξαθλίωση) θα μπορούν να απολαμβάνουν στοιχειώδη αγαθά.
Το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του, παρά τους εσωτερικούς ανταγωνισμούς και αντιθέσεις τους, χτυπάνε ενιαία και με τον πιο σκληρό και οργανωμένο τρόπο την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Αποτελεσματική απάντηση μπορούν να δώσουν οι εργαζόμενοι μόνο με μια εξίσου ενιαία, αταλάντευτη ταξική πάλη. Στο πλαίσιο αυτό, οι απολύσεις στο Δημόσιο αποτελούν πεδίο πάνω στο οποίο μπορεί κα πρέπει να αναπτυχθεί η ενιαία πάλη των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, η συμμαχία με τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα (αγρότες – μαγαζάτορες) που πλήττονται από την υποβάθμιση των υπηρεσιών.
Στέλιος Αλεξάκης
