Εδώ και χιλιάδες χρόνια, ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων που έζησε και ζει μακριά από κάθε έννοιας ηθικής, στηρίζει την ευδαιμονία του στο κοινωνικό ψέμα και στην αφέλεια των πολλών. Θα ήταν, λοιπόν, παράλογο να πιστέψει κάποιος ότι η δημοκρατία θα έθετε τέλος σε μια τόσο ισχυρή παράδοση. Σε μια κοινωνία όπου πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, δεν μπορούν να διακρίνουν τα προτερήματα από τα ελαττώματα τους, η λεγόμενη «ανοιχτή δημοκρατική κοινωνία» του Πόπερ καταντάει πολλές φορές φάρσα σε βάρος εκείνων, που συνειδητά επιζητούν αλλαγές για καλύτερη ποιότητα ζωής, αλλά σκοντάφτουν στη βλακεία των πολλών. Διότι το να είσαι σε θέση να επιλέγεις, προϋποθέτει ελευθερία. Η ελευθερία όμως προϋποθέτει γνώση όσων συμβαίνουν γύρω μας. Ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο, κυριολεκτικά «δεν ξέρει τι του γίνεται». Επιλέγει με κριτήρια προτύπων και αξιών που του επιβάλλονται από τις παραδοσιακές θρησκείες και τη νέα θρησκεία της τηλεόρασης, που σπανίως εκφράζουν τα πραγματικά συμφέροντα των αδύναμων. Σήμερα, το αν η συντριπτική πλειονότητα των προλεταρίων, εξαντλημένη από τη δουλειά και ναρκωμένη από τη φτηνή διασκέδαση και τα τυχερά παιχνίδια, ζει στο περιθώριο και στη μιζέρια, δεν ενδιαφέρει καμία ελίτ εξουσίας. Όπως έλεγε και ο Όργουελ, στο 1984, ο Μεγάλος Αδερφός δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τις εξαθλιωμένες μάζες. Το μόνο που τον ενδιαφέρει για να διαιωνίζει την κυριαρχία του, είναι να επιτηρεί, να ενσωματώνει ή να αδρανοποιεί όποιον σκέπτεται διαφορετικά και τον αμφισβητεί. Ο μεγάλος αδερφός ξέρει, με «καθρεφτάκια» και μικρά «δωράκια», να εξαγοράζει τους βλάκες και με δελεαστικότερα δώρα τους έξυπνους κομφορμιστές και καιροσκόπους.
Αν ρίξουμε μια ματιά στο πώς λειτούργησε η δημοκρατία μέχρι σήμερα, στις περισσότερες χώρες του κόσμου, μόνο για αληθινή δημοκρατία δεν μπορούμε να μιλάμε. Η διαφάνεια στις διαδικασίες και η ενεργή συμμετοχή των πολιτών, δηλαδή το Α και το Ω της δημοκρατίας, σήμερα υπάρχει μόνο στα χαρτιά. Με το δήθεν πρόσχημα της προστασίας του λαού, κάποιοι πιστεύουν, ακόμη και σήμερα, ότι ο κοινός άνθρωπος δεν πρέπει να μαθαίνει όλη την αλήθεια, διότι χάνει την αγαθότητά του. Το ότι δεν ασκούν καμία κριτική στον συνεχώς ανερχόμενο αδιάφορο πολίτη-οπαδό του λαϊφστάιλ, δείχνει τις επιδιώξεις τους. Όταν ως πολιτικός, ιεράρχης, σταρ κ.λπ., ζεις μέσα στη χλιδή έχεις συμφέρον, αντί ο λαός να συλλογίζεται, να αμφιβάλει και πιθανόν να επαναστατεί, να ονειρεύεται προβάλλοντας τη ζωή του μέσα από τη δική σου χλιδή. Η προβολή της εικόνας του λαϊφστάιλ έχει υποκαταστήσει σήμερα σε πολλά το λεγόμενο «όπιο του λαού». Όταν άνθρωποι με σοβαρά καθημερινά προβλήματα, ταυτίζονται και σχεδόν υποφέρουν, για τα ψυχικά προβλήματα πλήξης των «λαμπερών» ινδαλμάτων τους, αγνοώντας πλήρως τα δικά τους, των γειτόνων και των φίλων τους, αυτοί έχουν περιπέσει σε κοινωνικό νιρβάνα. Με ανθρώπους που συγχέουν τα ελαττώματά τους με τα προτερήματά τους και νιώθουν περισσότερο αλληλέγγυοι με ινδάλματά τους παρά με τους ομοιοπαθείς δικούς τους κάνεις ότι θέλεις, δίχως να διαταράσσεται η κοινωνική γαλήνη. Όποιος εναποθέτει τις ελπίδες του στην επόμενη ζωή, μπορεί να ανέχεται με καρτερικότητα όλες τις σε βάρος του αδικίες. «Αν είναι να κερδίσεις την αιωνιότητα μέσα σε βουνά με μέλι και ποτάμια με γάλα, γιατί να δυσανασχετείς για τις εφήμερες, αδικίες, που μπορεί να είναι και αποτέλεσμα θεϊκής τιμωρίας;».
ΜΑΝΩΛΗΣ ΣΚΑΡΣΟΥΛΗΣ
