Εμείς οι Ρεθύμνιοι έχουμε το μεγάλο προνόμιο να ζούμε σ’ ένα τόπο, όπου η εισροή τουριστικού «συναλλάγματος» δεν επέτρεψε ακόμα να νιώσουμε καλά στο πετσί μας τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης.
Γνωρίζουμε, βέβαια, για την αθρόα προσέλευση που έχουν τα συσσίτια των ενοριών της πόλης μας, ωστόσο δεν πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός ότι το μέγεθος της αγαθοεργίας των καλών Σαμαρειτών συμπολιτών μας είναι ανάλογο της αντοχής τους. Επομένως, όσο πιο πολλά τα οικονομικά μέτρα αφαίμαξής μας και συγκέντρωσης του πλούτου στο Κράτος, τόσο πιο μικρή η δυνατότητα αγαθοεργιών.
Επομένως δεν πρέπει να επαναπαυτούμε σ’ αυτή την κατάσταση.
Πρέπει να φροντίσουμε να υλοποιήσουμε μια καθολικότερη δράση, που να είναι δυνατή για τους πολλούς, χωρίς να αποσκοπεί στο υστέρημα του καθενός, αλλά μάλλον στο περίσσευμα. Την ιδέα την έδωσε μια Ρεθύμνια αρχόντισσα γιαγιάκα, η οποία, πλάι στους κάδους, μαζί με τα απορρίμματα, άφησε και το υπόλοιπο από το φαγάκι της ημέρας που της περίσσεψε. Λίγο αργότερα έτυχε να περάσει ξανά από το χώρο αποκομιδής των σκουπιδιών και, φυσικά, το πολύτιμο γεύμα της «είχε κάνει φτερά»…
Αλήθεια, πόσοι από εμάς πετάμε καθημερινά στα σκουπίδια το φαγητό που μας περισσεύει; Είμαι σίγουρος, πολλοί! Δε θα άξιζε, λοιπόν, τον κόπο να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω και, μαζί με τα απορρίμματα και με κόστος λίγα εκατοστά αλουμινόχαρτου, να αφήνουμε και το υπόλοιπο του καθημερινού φαγητού;
Για την υλοποίηση όμως αυτής της δράσης απαιτείται μια στοιχειώδης υποδομή, προκειμένου να εξασφαλιστεί η υγιεινή των τροφίμων.
Για το σκοπό αυτό καλούμε μπροστάρη το Γιώργο Μαρινάκη, μαζί με το άξιο δυναμικό του Δήμου Ρεθύμνου, που ουδέποτε φείδονται ενθουσιασμού και εργατικότητας απέναντι στις προκλήσεις του έργου τους, να ανοίξουν πρώτοι το δρόμο πανελληνίως και να σπεύσουν και να κατασκευάσουν σε μια γωνιά κάθε γειτονιάς ένα χώρο με θυρίδες, όπου θα μπορούμε να αφήνουμε το καθημερινό μας περίσσευμα, για να μην πηγαίνει χαμένο, αλλά προκειμένου ο αδελφός μας να εξασφαλίζει το αυτονόητο…
Κι όταν λέμε «αδελφός», εννοούμε το Συνάνθρωπο, ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκείας και φύλου. Γιατί θέλω να ελπίζω ότι για τους πολλούς ο πεινασμένος άνθρωπος, ασχέτως επιμέρους χαρακτηριστικών, στην ανάγκη του παραμένει αδελφός!
Ο καλός Θεός έχει φροντίσει ώστε οι Έλληνες - με το θεσμό της οικογένειας να εξακολουθεί πεισματικά να διατηρεί τα ίδια, ανά τους αιώνες, συμπαγή και αδιάρρηκτα χαρακτηριστικά - να γεννιόμαστε υπό τη σκέπη της μάνας, να «ανδρωνόμαστε» και να ωριμάζουμε υπό τη σκέπη του ετέρου ημίσεως, συζύγου μας και να φθίνουμε υπό την προστασία των τέκνων μας. Φανταστείτε, επομένως, πόσο ανασφαλής νιώθει ο άμοιρος και μόνος συνάνθρωπός μας, ξένος ή Έλληνας, που ελπίζει, εκεί στην «πιάτσα» που περιμένει, πως κάποιος θα του επιτρέψει να ανέβει στην καρότσα του αγροτικού του, για να εξασφαλίσει το μεροκάματο.
Ας του εξασφαλίσουμε κι εμείς τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια που συνεπάγεται ένα πιάτο φαϊ, έτσι ώστε να κατοχυρώσουμε και μια στοιχειώδη ειρηνική συνύπαρξη των εχόντων με τους λιμοκτονούντες.
