Υπήρξαν κορυφαίας σημασίας οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες των προηγούμενων ημερών. Οι αποφάσεις τους είναι βέβαιο ότι θα προσδιορίσουν την πορεία της χώρας για τα επόμενα χρόνια. Και το λιγότερο που ανέμενε ο απλός πολίτης από τους εκπροσώπους του ήταν να ανταποκριθούν στην αποστολή τους με τη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα που επιβάλλουν οι περιστάσεις.

Δυστυχώς οι προσδοκίες διαψεύστηκαν. Και μάλιστα με πρακτικές και συμπεριφορές που αποδεικνύουν ότι δεν είναι λίγοι εκείνοι που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να αντιληφθούν τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται η παρουσία τους στο Κοινοβούλιο.

Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα του μέτρου. Αρα το λιγότερο που οφείλουν όσοι καθ' οιονδήποτε τρόπο την υπηρετούν είναι να αποφεύγουν ακρότητες, οι οποίες ευτελίζουν ή και γελοιοποιούν την κορυφαία εκδήλωσή της που είναι η κοινοβουλευτική διαδικασία. Αλλά άλλο τι πρέπει να συμβαίνει και άλλο τι συμβαίνει. Δεν έχει προηγούμενο αμετροέπειας και πολιτικής εμπάθειας η εκτοξευθείσα εναντίον των κυβερνητικών βουλευτών απειλή ότι μπορεί να έχουν και την τύχη του Αμερικανού προξένου για την επιλογή τους να υπογράψουν τη δανειακή σύμβαση. Απειλή εναντίον της ζωής βουλευτών είχε να ακουστεί από την εποχή της Αποστασίας.

Ούτε έχει προηγούμενο γελοιότητας το φαινόμενο αντιπαράθεσης βουλευτών με θέμα αντιδικίας τα περισσότερο ή λιγότερο ακριβά ρολόγια τους ή τη αγωνιώδης προσπάθεια άλλου, ο οποίος επειδή προέρχεται από τον χώρο του θεάτρου μπέρδεψε το βήμα της Βουλής με το παλκοσένικο και θέλησε να δώσει πρωτοποριακό χαρακτήρα στην «παράστασή» του. Και κάποιος θα πρέπει να εξηγήσει και στους εργαζομένους στη Βουλή ότι το θράσος έχει όρια. Και μόνο που τόλμησαν να απεργήσουν και να απειλήσουν με διακοπή τη λειτουργία του Κοινοβουλίου δείχνει ότι δεν έχουν καταλάβει πού εργάζονται.