Στη Βουλή του 1964 (όπου πλειοψηφούσε η Ενωση Κέντρου υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου και Αξιωματική Αντιπολίτευση ήταν η ΕΡΕ υπό τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο) είχε γίνει μια άτυπη (...εξωθεσμική!) συμφωνία μεταξύ των δημοσιογράφων που εκάλυπταν τις αθηναϊκές εφημερίδες και σχεδόν όλων των υπαλλήλων (στενογράφων κ.λπ.) που εργάζονταν και τις βραδινές ώρες που συνεδρίαζε η Βουλή.

Η συμφωνία: όποια ώρα και αν τελείωνε η συνεδρίαση, οι στενογράφοι σημείωναν στην τελευταία σελίδα των πρόχειρων Πρακτικών που κρατούσαν ότι  «περί ώραν 4ην πρωινήν λύεται η συνεδρίασις».

Το αποτέλεσμα ήταν... ευεργετικόν για όλους. Οι δημοσιογράφοι αποκτούσαν... ελευθερία νυχτερινών κινήσεων και οι υπάλληλοι της Βουλής εισέπρατταν υπερωρίες αφού η ώρα λήξεως των εργασιών του Κοινοβουλίου μετετίθετο μερικές ώρες μπροστά!

Ολοι γνώριζαν τη μέθοδο των ψεύτικων υπερωριών, αλλά κανείς δεν μιλούσε. Ετσι άρχισε μια ιστορία με υπαλλήλους δημοσίους μεν, αλλά εξαιρετικά προνομιούχους εν σχέσει με τους άλλους συναδέλφους τους.

Η επελθούσα τον Απρίλιο του 1967 πολιτική ανατροπή με το στρατιωτικό πραξικόπημα διέλυσε τις υπηρεσίες της Βουλής και οι προνομιούχοι έχασαν τα εισοδήματά τους. Η αποκατάσταση της δημοκρατίας σήμανε δυστυχώς και την... επανίδρυση του καθεστώτος των προνομιούχων του Δημοσίου. Είναι υποχρέωση και ευθύνη του Προεδρείου της Βουλής, μετά τα επεισόδια, να ανακοινώσει τη σύνθεση και το ύψος των αποδοχών των υπαλλήλων που εισπράττουν επιδόματα τα οποία ως ευρήματα προκαλούν γέλωτες...

Το ζήτημα όμως δεν είναι ότι καταφέρνουν ομάδες δημοσίων υπαλλήλων να «αρμέγουν» δημόσια ταμεία. Το πρόβλημα είναι ότι η σήψη εκτείνεται ως το σημείο να μιλάνε οι... άρπαγες για απόπειρα καταργήσεως του αυτοδιοίκητου της Βουλής παρερμηνεύοντας το Σύνταγμα και τους νόμους.

Η Βουλή νομοθετεί, δεν μοιράζει λάφυρα.

Ψυχάρης Σταύρος Π.  

tovima.gr