Στα πολυκομματικά συστήματα ισχύουν διάφορες θεωρίες και τύποι κυβερνητικών συμμαχιών. Κομματική συμμαχία κατά βάση, σημαίνει σύγκλιση της δράσης διάφορων κομμάτων για την επίτευξη ενός πολιτικά σημαντικού κοινού σκοπού. Στην ελληνική περίπτωση, υπέρτατος σκοπός ήταν και είναι η αποφυγή της χρεοκοπίας για τη χώρα, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει. Είναι αλήθεια ότι η χρεοκοπία αποτελεί μια χαώδη και ιδιαίτερα δυσάρεστη κατάσταση, με την έννοια ότι ο κρατικός μηχανισμός παραλύει, η παρανομία ανθεί, το παραεμπόριο οργιάζει, η πορνεία εξαπλώνεται, το κοινωνικό κράτος διαλύεται και ο νόμος αδυνατεί να επιβάλλει την δημόσια τάξη καθιστώντας τα όργανα επιβολής του ευάλωτα σε πιέσεις και δωροληψίες, που ευνοούν την άνιση μεταχείριση των πολιτών. Όμως το χρεοστάσιο μιας χώρας δεν μπορεί να αποφευχθεί με πρόσθετο δανεισμό, ο οποίος είναι οικονομικά επώδυνος όσον αφορά την αποπληρωμή των χρεών. Η συζήτηση της πιθανότητας μιας οικονομικής χρεοκοπίας συναρτάται με την πολιτική χρεοκοπία και το αντίστροφο. Είναι ένας κυκλικός συλλογισμός που βάζει συνεχώς στο τραπέζι το ερώτημα, αν «η κότα γέννησε το αυγό ή το αυγό την κότα».
Οι πολιτικές συμμαχίες διακρίνονται σε εκλογικές, σε κοινοβουλευτικές και σε κυβερνητικές. Είναι προφανές ότι στη σημερινή πολιτική συγκυρία έχουμε μια αμιγώς κυβερνητική συμμαχία, στην οποία μετέχουν δύο «μεγάλα» και ένα μικρότερο κόμμα. Ο όρος μεγάλο κόμμα δεν προκύπτει προφανώς μόνο από την πρόσφατη εκλογική επίδοση των δύο κομμάτων, τα οποία συνεργάζονται με το τρίτο μικρότερο. Λαμβάνει υπόψη, εκτός από την ιστορική τους διαδρομή και τη μεγάλη συμβολή τους στην μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας και ως εκ τούτου και τις ευθύνες τους για την σημερινή κατάσταση της. Ο έκτακτος συνασπισμός των δύο μεγάλων κομμάτων για την αντιμετώπιση μιας δυσμενούς οικονομικής κατάστασης είναι εκείνη η συγκολλητική ουσία που ενώνει διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις και ιδεολογίες. Η προσχώρηση του τρίτου κόμματος στον κυβερνητικό συνασπισμό, εν προκειμένω της Δημοκρατικής Αριστεράς, παρότι δεν οδηγεί σε μικρό, αλλά σε μεγάλο συνασπισμό -αν κάνουμε τη σύγκριση με τη Γερμανία- έχει μια ιδιαιτερότητα στην ελληνική περίπτωση: Αφενός μεν το μικρότερο κόμμα έχει ελευθερία μετεκλογικής δράσης θεωρητικά, αφετέρου δε η κοινοβουλευτική του δύναμη δεν έχει τη δυνατότητα να κλονίσει σημαντικά τον κυβερνητικό συνασπισμό, υπό την έννοια ότι δεν μπορεί να προκαλέσει πτώση της κυβέρνησης με την ενδεχόμενη αποχώρησή του, είτε άμεσα με απόσυρση της εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση, είτε άμεσα με την καταψήφιση ενός σημαντικού νομοσχεδίου.
Η λογική της μέγιστης νικηφόρας συμμαχίας φαίνεται να επικρατεί σήμερα στην κυβέρνηση του κ. Αντώνη Σαμαρά. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι «όσο περισσότερους έχουμε μαζί μας, τόσο λιγότερους έχουμε εναντίον μας». Με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνεται μεγαλύτερη κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, χωρίς όμως να τίθεται σε εκβιασμό η κυβέρνηση από τους βουλευτές ενός μόνο κόμματος. Το ρόλο αυτό θα μπορούσε να τον αναλάβει μόνο το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, αλλά τέτοιου είδους σκέψεις, εκτός από ανακόλουθες με την πρόσφατη κυβερνητική πρακτική του, θα θέσουν σε κίνδυνο ακόμα και την ίδια του την ύπαρξη. Οι ετερόκλητες δυνάμεις της αντιπολίτευσης παρότι έχουν κοινωνική αποδοχή δεν είναι δυνατόν να αρθρώσουν πειστικό κυβερνητικό πρόγραμμα. Μαθηματικά λοιπόν οδηγούμαστε στην εκτός απροόπτου συμπαγή κυβερνητική συνοχή, στην ψήφιση του Τρίτου Μνημονίου και στην εξάρθρωση των κοινωνικών κεκτημένων του τελευταίου αιώνα. Η χώρα αγοράζει χρόνο αλλά η σωτηρία δεν είναι ορατή ακόμα. Ψήφιση ενός νόμου στην ελληνική πραγματικότητα δεν σημαίνει απαραίτητα κι εφαρμογή του. Τώρα που έγιναν και οι αμερικανικές εκλογές και όλα πήγαν όπως τα θέλαμε, μπορεί και να «σωθούμε». Ο Καζαντζάκης θα έλεγε: «ο λαός δεν σώζεται, αλλά σώζει». Το ποιοι θα σώσουν ποιους δεν το γνωρίζω ακόμη. Δυο και δυόμισι κόμματα πάντως δεν φτάνουν.
