Γράφει η Μαρία Δραμιτινού
Στις αρχές Σεπτεμβρίου πήγαινα αμέριμνη να βγάλω εισιτήριο από το ΚΤΕΛ με το εκπτωτικό βιβλιάριο που μου είχε δοθεί-πριν χρόνια-λόγω δικαιώματος και πιο πολύ απορίας. Όταν η υπάλληλος μου είπε πως δεν ισχύει, δεν ήθελα να το πιστέψω. Μπήκα στο λεωφορείο πιστεύοντας πως θα λυθεί η παρεξήγηση αφού η κάρτα μου δεν είχε λήξει ακόμα. Στο λεωφορείο προσπάθησα να πληρώσω το εισιτήριο μου, κάτι το οποίο ο εισπράκτορας δεν δεχόταν, λέγοντας μου μάλιστα θυμωμένα πως είμαι παράνομη. Επιπλέον φώναξε στον οδηγό λέγοντας του ότι δεν ήθελα να πληρώσω και τι να κάνουν. Είπαν λοιπόν ότι θα ειδοποιήσουν να έρθει το «100». Οι επιβάτες έδειξαν ανησυχία. Εγώ του είπα δεν σας επιτρέπω να λέτε πως δεν θέλω να πληρώσω. Θέλω να πληρώσω με την κάρτα μου. Μια επιβάτισσα διαμαρτυρήθηκε έντονα και ο εισπράκτορας της αντιμίλησε πολύ θυμωμένα, ξαναλέγοντας πως φταίω εγώ που δεν θέλω να πληρώσω. Κάποια στιγμή με ρώτησε αν έχω παιδιά. Κάποτε ήρθε ο ελεγκτής και με ρώτησε σε χαμηλό τόνο. Προθυμοποιήθηκε να πάμε μαζί στο γραφείο έκδοσης της κάρτας μου. Του εξήγησα ακριβώς τον λόγο που μου είχε δοθεί αυτό το δικαίωμα. Εκείνος αρχικά είπε: «Να διαπιστώσουμε αν είναι αυτό ή για να εισπραχτεί το ποσόν της αναθεώρησης». Όταν φτάσαμε άρχισε να λέει στην υπάλληλο του γραφείου, πως επειδή είπα εγώ πως έχω παιδί, θέλουν να ελεγχτεί η κάρτα μου. Αμέσως ξεκαθάρισα πως η ιστορία αυτή ξεκίνησε πολύ πριν πω πως έχω παιδί. Προφανώς ήθελε να καλύψει την κακή συμπεριφορά των συναδέλφων του αρχίζοντας και δείχνοντας εμένα. Με αφορμή αυτό το περιστατικό καταθέτω το εξής: Εκτός από τα επαίσχυντα μέτρα που όλοι εμείς τα επωμιζόμαστε, θέλω να θίξω μια πτυχή της ανθρώπινης συμπεριφοράς σοβαρή. Την μικρή προσωπική ευθύνη. Αυτή που είναι τόσο ευάλωτη και που πολύ εύκολο εκφυλλίζεται κάτω από την πίεση μέτρων, θεσμών, διαταγών, εκβιασμών. Πάρα πολύς κόσμος αντιλαμβάνεται πως οι σύγχρονες ανάγκες κατατείνουν σε αυτό τον εκφυλισμό, που αφορά την προσωπική μας οντότητα, συνακόλουθα και την ανθρωπιά μας. Συνεχίζοντας τον ειρμό της παρατήρησης μου επανέρχομαι στους νέους θεσμούς και κανόνες ως έχουν. Αυτούς, που όλοι μας θέλουμε να τους κάνουμε καλύτερους, π.χ. στη συγκεκριμένη αλλά και στην κάθε περίπτωση που οι υπάλληλοι δεν μπορούν να παραβλέψουν κάτι. Ας μην κρύβονται πίσω από την επιθετικότητα ή άλλες συμπεριφορές, ας μην κρύβουν τις αιτίες και τους αίτιους της ανομίας που πλανάται παντού αυτή την εποχή. Ας μην δείχνουν τους διπλανούς τους που δεν φταίνε σίγουρα. Η αντιπαράθεση της κάρτας δεν ξεκίνησε επειδή εγώ είπα κάτι, αλλά επειδή όντως έχει έρθει καινούργιο «φιρμάνι», στα ΚΤΕΛ και γραφεία εκδόσεων βιβλιαρίων, που προστάζει να καταργηθεί μεγάλη μερίδα καρτών. Σε αυτή τη μερίδα ήταν και η δική μου κάρτα και που φυσικά η υπάλληλος την κατέσχεσε αμέσως. Αξιοσημείωτο είναι πως είχε ημερομηνίας λήξης τον Ιανουάριο του 2013. Οι νέοι θεσμοί όμως διψούν τόσο πολύ σήμερα που εξολοθρεύουν με βιαιότητα και ταχύτητα κάθε είδους διευκόλυνση των ανθρώπων. Όχι όλων. Μόνο αυτών, που επειδή ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. Έτσι υπολογίζονται τώρα όλα τα μέσα στη λυσσαλέα αγορά. Έχουμε καταντήσει τα αντικείμενα της παράνομης και ανήθικης κυριαρχίας της, αλλά και των υπηρετών της. Τα βιβλιαράκια και τα κάθε είδους καρτάκια τους εμποδίζουν, (εταιρίες, επιχειρηματίες) να ρουφούν και το τελευταίο μας πενταράκι. Αγαπητοί μου φίλοι ας προσπαθήσουμε με τις ενωμένες μας δυνάμεις, στην καθημερινή μας ζωή, να ανατρέψουμε τη νέα τάξη πραγμάτων, που με τους αήθεις κανόνες και θεσμούς μας αναγκάζει να γινόμαστε κτήνη και κτήματα. Ας αναλάβουμε την μικρή προσωπική μας ευθύνη στην καθημερινότητα και στον κάθε συλλογικό αληθινό αγώνα.
