Η συνέχεια του μνημονίου ήρθε να ακυρώσει την άποψη ότι οι συνέχειες των ταινιών είναι συνήθως χειρότερες από τις πρώτες. Πχ στην Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή γελάσαμε αρκετά στην πρώτη, αλλά σε κάθε συνέχεια γελούσαμε και λιγότερο, ενώ στο Μνημόνιο κλάψαμε αρκετά στο πρώτο και σε κάθε συνέχεια κλαίμε και περισσότερο.

Θα είναι λένε τα τελευταία μέτρα. Ε ναι τα τελευταία μέτρα θα ναι αφού είμαστε λίγο πριν τον τερματισμό. Τον τερματισμό του ελληνικού κράτους, έτσι όπως το γνωρίσαμε.

Σαν σήμερα πριν 23 χρόνια δημιουργήθηκε στον κόσμο μια τεράστια ελπίδα. Η ελπίδα της συστράτευσης  καθαρών δυνάμεων ενάντια στη διαφθορά του συστήματος. Σαν σήμερα έγινε η πρώτη συνάντηση Μητσοτάκη και Φλωράκη για τη συνεργασία Νέας Δημοκρατίας και του ενιαίου τότε Συνασπισμού σε οικουμενική κυβέρνηση με στόχο απόδοσης ευθυνών για το σκάνδαλο Κοσκωτά και την γενική «Κάθαρση». Πράγματι, ο Ανδρέας Παπανδρέου παραπέμφθηκε στο Ειδικό Δικαστήριο για την Υπόθεση Κοσκωτά, αλλά μετά από λίγο καιρό η ελπίδα διαλύθηκε. Στη κυβέρνηση Ζολώτα έκπληκτος ο κόσμος είδε πως οι Μητσοτάκης και Παπανδρέου έκατσαν στο ίδιο τραπέζι, ενώ ο κατηγορούμενος διαδέχθηκε το 93 τον κατήγορο στη πρωθυπουργία. Η φιλελεύθερο-κουμμουνιστική συμμαχία τελικά απέτυχε ακόμα και να φανεί αληθινή.

Υ.Γ.: Ναι υπερβολικά τα 8000 ευρώ σε καιρό κρίσης, όχι όμως πως θα έπρεπε οι άρχοντες να παίρνουν 800 ευρώ φίλτατε Ηλία. Μια μέση άποψη δεν υπάρχει. Ελιτισμός και λαϊκισμός και εμείς ανάμεσα σ’ αυτή τη μέγγενη.

Γράφει ο Ran - ta - plan