Στην αγωνία των ημερών για το παρόν και το μέλλον του τόπου και την πολυπλοκότητα των παραμέτρων που επηρεάζουν τις εξελίξεις έρχεται να προστεθεί μια άσκοπη εσωτερική διένεξη που δηλητηριάζει τις ήδη καχύποπτες σχέσεις της χώρας με τον διεθνή παράγοντα. Η σταθερότητα της κυβέρνησης αποτελεί, όπως είναι λογικό, απαραίτητη προϋπόθεση για όλους εκείνους που αποφασίζουν να δώσουν ή να μη δώσουν συνέχεια στο πρόγραμμα χρηματοδότησης και όσων (πολλών άλλων) μένουν να γίνουν ακόμη για να επιστρέψει η χώρα σε τροχιά.
Δεν υποτιμά κανείς τις όποιες ενστάσεις και ευαισθησίες των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση αλλά είναι απολύτως ακατανόητο να αποδέχονται μέτρα κοντά στα 19 δισ. και να απειλούν να τινάξουν τα πάντα στον αέρα επειδή η διαβόητη τρόικα επιμένει σε δύο ασήμαντες (συγκριτικά με όσα έχουν προηγηθεί) αλλαγές στα εργασιακά. Φθάσαμε στο σημείο να κινδυνεύει με διάλυση το ΠΑΣΟΚ επειδή τηρεί υπεύθυνη στάση και υλοποιεί τις δεσμεύσεις που οι δικές του κυβερνήσεις είχαν αναλάβει το προηγούμενο διάστημα.
Η ΔΗΜΑΡ πάλι, ενώ πέτυχε να γίνουν σημαντικές αλλαγές σε σημαντικά θέματα, αιφνιδίως ύψωσε μόνη ένα τείχος που τώρα δεν μπορεί να υπερπηδήσει και μοιάζει παγιδευμένη στη ρητορική της. Δεν νοείται να συμμετέχει κανείς στην κυβέρνηση και να μην ψηφίζει το πιο κρίσιμο νομοσχέδιο. Πολύ περισσότερο όταν γνωρίζει πως αν δεν υπάρξει συμφωνία και δεν περάσει το πακέτο δεν θα εξασφαλισθεί το μείζον που είναι η παραμονή της χώρας στο ευρώ, κάτι για το οποίο άλλωστε αναγκάσθηκαν να συμμαχήσουν τα τρία κόμματα. Αν θεωρούν ότι μπορούν να εξασφαλίσουν τη δόξα χωρίς το κόστος των αποφάσεων εθελοτυφλούν και ακροβατούν επικίνδυνα.
Για να τελειώνουμε με τους ελιγμούς και τα παίγνια, τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΔΗΜΑΡ οφείλουν να τιμήσουν την επιλογή τους και αφού ολοκληρωθεί αυτή η δύσκολη φάση να μετάσχουν πλήρως και ευθέως στο κυβερνητικό σχήμα χωρίς αντιπροσώπους. Η μόνη ελπίδα των δύο αυτών κομμάτων να διατηρήσουν την αξιοπιστία τους και να ανακάμψουν είναι να πετύχει αυτή η κυβέρνηση.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΑΜΨΙΑΣ
