Με αφορμή πρόσφατα τηλεπαράθυρα…
Του Αιμίλιου Γάσπαρη
Πόσο σπουδαίες είναι οι λέξεις και πόσο μας ορίζουν την πεζή μας πραγματικότητα δεν χρειάζεται πολύ για να το καταλάβει κανείς. Μια τόση δα λεξούλα, το «συν», αλλάζει το νόημα και προσθέτει τόσα. Έτσι ο μαθητής γίνεται συμμαθητής, ο πολίτης συμπολίτης και ο άνθρωπος συνάνθρωπος. Βέβαια δεν υπήρχε καμιά περίπτωση να είμαστε πολίτες μιας χώρας χωρίς συμπολίτες και καμιά νόηση δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τη συνεννόηση. Επίσης καμιά είδηση δεν θα μπορούσε να καταγραφεί αν δεν είχαμε συνείδηση και όλες οι αινέσεις [αίνεσις,-εως: έπαινος] είναι απλός καπνός όταν δεν έχουμε συναίνεση. Ακόμα όλες οι αισθήσεις καταλήγουν στο πουθενά όταν δεν υπάρχει συναίσθηση του ποιοι είμαστε και του τι θέλουμε και ζητούμε. Αυτό το συν, που τις περισσότερες φορές γίνεται ο καταλύτης και αυτό που φέρνει πιο κοντά, έχει γίνει δυσεύρετο και οι συγκεκριμένες περιπτώσεις των εννοιών από τη συναίσθηση και τη συνείδηση μέχρι τη συναίνεση και τη συνεννόηση για δεκαετίες φαίνεται πως από την χώρα μας έχουν μεταναστεύσει και μας έχουν αφήσει τόσο έρημους ώστε να χρειαζόμαστε τα φώτα και την επιμονή των υπαλλήλων από την Ευρώπη και την Αμερική για να βγάλουμε κάποια άκρη.
Στην Καθημερινή [Κυριακή 7 Οκτωβρίου 2012-10-17] ο Αρίστος Δοξιάδης στο άρθρο του με τίτλο «Συναίνεση, διχασμός, υποκρισία» αναφέρεται στην αδυναμία να χαραχτεί μια σωστή οικονομική πολιτική χωρίς τη συναίνεση για το σκοπό αυτό της κοινωνίας. Ο κ. Δοξιάδης είναι οικονομολόγος και πολύ σωστά επικεντρώνει στο κείμενό του τη βασική αιτία της ελληνικής κρίσης. Ο διχασμός και η υποκρισία είναι αυτά που επιβάλουν τους όρους τους στην χώρα μας και αυτά αν δεν εξαλείψουμε άσπρη μέρα δεν θα δούμε. Το παράδειγμα της Αγγλίας το σχετικό με τη συσπείρωση για ένα κοινό συμφέρον φαίνεται τόσο μακρινό και άπιαστο για τα ελληνικά δεδομένα και ειδικά σήμερα.
Δεν πρέπει να μας παραξενεύει λοιπόν γιατί αποτυγχάνουν σε μεγάλο βαθμό εκείνοι που έχουν κληθεί να βρουν και να δώσουν λύσεις στα διάφορα προβλήματα. Όλοι αυτοί είτε δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για την χώρα και το λαό της και το μόνο που έχουν κατά νου είναι το προσωπικό τους συμφέρον. Μπορεί να είναι τόσο άχρηστοι που δεν ξέρουν να αντιμετωπίσουν και την πιο απλή περίπτωση και ανόητοι πολλές φορές, συνδυασμός θανατηφόρος. Σε τέτοιους ο ελληνικός λαός αποδεδειγμένα στην ιστορική του πορεία προτίμησε να εναποθέσει τις ελπίδες του και την αγωνία του για κάτι καλύτερο. Ακόμα και όταν έβλεπε πως ικανότατοι θα του προσέφεραν τις καλύτερες και πιο αποδοτικές λύσεις και τότε προτίμησε τα χειρότερα και αυτά τα υποκείμενα που τον οδήγησαν στην καταστροφή. Γιατί λοιπόν σήμερα να αποτελέσει η επιλογή του αυτή, με τα συγκεκριμένα αυτά πρόσωπα της σημερινής μας θλιβερής πραγματικότητας, μια εξαίρεση; Δυστυχώς στην πολιτική σκηνή και σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους βλέπουμε αρκετά δείγματα αυτής της εξοργιστικής και λανθασμένης επιλογής που μας γεμίζει απορία αρχικά και θυμό κατόπιν γιατί είναι απόλυτα δεδομένο πως όλα εδώ πληρώνονται και πως μετά την απομάκρυνση από το ταμείο κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται.
Συναίνεση στη χώρα μας δεν υπάρχει. Το γιατί είναι απλό. Όταν τις τελευταίες δεκαετίες το κόμμα που κυβερνούσε για να κρατήσει την εξουσία αλλοτρίωσε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού και αυτό έγινε σταδιακά και με μαεστρία, το αποτέλεσμα ήταν ο διχασμός της ελληνικής κοινωνίας και μόνο όταν όσοι κέρδισαν και ωφελήθηκαν από τη δράση αυτή θα εξαφανιστούν τότε θα αρχίσει να φαίνεται κάποια λύση. Τότε θα εξαλειφτεί η αδικία και η ανισότητα που έχει επιβληθεί στη χώρα αυτή και που διατρέχει όλο το πολιτικό φάσμα, από τα δεξιά μέχρι τα αριστερά. Τότε ο κάθε κατεργάρης θα κάτσει στον πάγκο του και όλα τα φρούτα που οι συγκυρίες και η ευελιξία τους τα στέλνει στη Βουλή και στα άλλα κυβερνητικά κέντρα θα βρουν τη θέση τους εκεί που πρέπει, στη λαχαναγορά δηλαδή, και όχι εκεί που πρέπει να παρθούν αποφάσεις για τα ουσιώδη και καθοριστικά των Ελλήνων. Αν δει το πολύ μια βδομάδα ελληνική τηλεόραση κάποιος θα καταλάβει απόλυτα την παθογένεια αυτής της χώρας και θα σταματήσω σε δυο παραδείγματα που είναι ικανά να εξηγήσουν το πρόβλημα που δημιουργεί η απουσία αυτού του «συν» που συνθέτει τη ζωή μας.
Πρόσωπα του Ελληνικού Κοινοβουλίου είναι ο κ. Τατσόπουλος, βουλευτής του Σύριζα και συγγραφέας, και ο κ. Παναγιώταρος, βουλευτής της Χρυσής Αυγής, που τους είδαμε την Παρασκευή 12/10ου στην εκπομπή του κ. Ευαγγελάτου στον τηλεοπτικό σταθμό Σκάι να διαπληκτίζονται για το θέμα που είχε προκύψει σχετικά με το έργο που ανεβάζεται στο θέατρο Χυτήριο. Θα έτριβε ασφαλώς τα χέρια του ο παρουσιαστής γιατί ως γνωστό η φασαρία και οι αντεγκλήσεις και ακόμα πιο πέρα οι φραστικές απρέπειες και το χάσιμο του ελέγχου είναι πράγματα που ανεβάζουν την τηλεθέαση. Το λυπηρό ήταν πόσο έπεφτε στα δίχτυα και πόσο εξυπηρετούσε το παιγνίδι της ακροδεξιάς ένας νέος βουλευτής της αριστεράς. Μα αν οι φερόμενοι προοδευτικοί έχουν τέτοια έκφραση και τέτοια συμπεριφορά και τόση έλλειψη της εξυπνάδας και της ψύχραιμης αντιμετώπισης των πραγμάτων και επιπλέον τέτοια έλλειψη του χιούμορ τι πιστεύουν πως θα κερδίσουν βγαίνοντας στα τηλεοπτικά παράθυρα. Τέτοιου τύπου παρουσίες βοηθούν την ανάπτυξη μιας ακόμα χειρότερης συντήρησης καθώς φανερώνουν την κενότητα και την ρηχότητα αυτών που θεωρούν ότι εκπροσωπούν την πρόοδο. Η συμπεριφορά του συγκεκριμένου βουλευτή είναι απαράδεκτη και καλά θα κάνουν, αν ο ίδιος δεν το καταλαβαίνει, να του δώσουν τις απαραίτητες οδηγίες για το πώς να μην γίνεται, ίσως άθελά του, μέσο για την προβολή και ενδυνάμωση των δυνάμεων της συντήρησης.
Την επόμενη 13/10ου στην εκπομπή Μέγα Σαββατοκύριακο των Αναγνωστάκη- Χασαπόπουλου πάλι στο πάνελ ο κ. Τατσόπουλος και μαζί του η κ. Κανέλλη, βουλευτής του ΚΚΕ, με πάλι το ίδιο θέμα. Πρέπει να τονίσω από την αρχή πως οι αντιδράσεις και οι συζητήσεις στα ΜΜΕ άλλο τι δεν έκαναν παρά να κάνουν γνωστό ένα θεατρικό συμβάν που το πιθανότερο ήταν να περάσει απαρατήρητο. Άσχετα με την καλλιτεχνική αξία του συγκεκριμένου έργου και πέρα από το σοβαρό πρόβλημα της προσπάθειας να περιοριστεί η ελευθερία της έκφρασης, πάλι στα παράθυρα η κ. Κανέλλη να μας υπενθυμίζει την ατυχή εκείνη στιγμή του χαστουκιού και να παίρνει θέση επί παντός επιστητού. Καιρός δεν είναι και αυτά τα πρόσωπα που έχουν καεί από την υπερέκθεση στα φώτα της δημοσιότητας να κάτσουν και λίγο στα σπίτι τους. Από την άλλη πάλι ένας έξαλλος Τάτσοπουλος να κόπτεται και να διακόπτει έναν καλόγερο από το Άγιο Όρος που έβγαλαν σε παράθυρο οι παρουσιαστές για να πει την άποψή του για το αν πρέπει να παρουσιάζεται η ζωή του Χριστού στο θέατρο. Αντιπαρέρχομαι το πώς γίνεται μοναχοί να βγαίνουν σε τηλεοπτικά παράθυρα και να τυχαίνουν και της μεταχείρισης της τηλεοπτικής του έτσι με βολεύει. Σταματώ και πάλι στην οργισμένη και βίαιη παρουσία του νέου βουλευτή του Σύριζα και συγγραφέα που μάλλον νομίζει πως έφτασε η ώρα να αλλάξει τον κόσμο. Ο κόσμος όμως δεν αλλάζει φωνάζοντας και διακόπτοντα τους άλλους ομιλητές. Ο κόσμος δεν αλλάζει με κούφια προοδευτικά λόγια και με δήθεν επαναστατικές συμπεριφορές. Ούτε θα τον αλλάξουν τα οικτρά πολλές φορές ελληνικά τηλεοπτικά παράθυρα. Είναι γνωστό πως λειτούργησε το χαστούκι εκείνο στο ελληνικό κοινό και ποιους ωφέλησε. Είναι βέβαιο η εμφάνιση και η προπέτεια του βουλευτή της αριστεράς που θα οδηγήσει και ποιοι θα εισπράξουν τα κέρδη από μια αναμέτρηση τέτοιου τύπου. Επίσης η διαχείριση της συζήτησης, αν αυτό μπορεί να θεωρηθεί συζήτηση, από τους δημοσιογράφους ήταν επιεικώς απαράδεκτη.
Αν δεν έχουν κάτι να πουν δεν υπάρχει κανένας λόγος να εμφανίζονται οι εθνοσωτήρες στα παράθυρα. Αν δεν μπορείς να διαχειριστείς το θυμό σου και τη γλώσσα σου δεν έχεις κανένα λόγο να προκαλείς. Αν προκαλείς και πουλάς εξυπνάδα μια δεδομένη στιγμή θα το πληρώσεις. Αυτό όμως δεν γίνεται συχνά γιατί τότε θα υπήρχε αυτοσυγκράτηση. Σήμερα ο κανόνας είναι όλοι αυτοί που τους δίδεται ο χρόνος και η δημοσιότητα να ορμήσουν και ότι αρπάξουν. Έτσι όμως αποδεικνύουν πως ούτε συναίσθηση διαθέτουν, ούτε συνείδηση έχουν για τις πράξεις τους και πολύ περισσότερο δεν ενδιαφέρονται για την κατακαημένη τη συναίνεση που είναι και το ζητούμενο. Τέτοιους ανθρώπους έπρεπε πρώτα από όλα να βάζει στην άκρη ο ελληνικός λαός αν ήθελε και ήξερε ποιο είναι το μέλλον που του αξίζει. Γίνεται το αντίθετο. Το πληρώνομε όλοι και αυτοί που το αξίζουν να πληρώσουν και αυτοί που είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους. Δεν υπάρχει καμιά ελπίδα σε αυτή την ιστορική συγκυρία. Η Πανδώρα του σήμερα δεν κατάφερε να κρατήσει και αυτό που πεθαίνει τελευταίο.
