Του Κώστα Π. Μανιά
Σε περασμένα χρόνια, το μικρό εμπόριο, και γενικά οι μικροκαταστηματάρχες, το είχαν παρακάνει. Η φοροδιαφυγή έδινε κι έπαιρνε. Στην κατάσταση που φθάσαμε, κατά πολύ ευθύνονται και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Αυτό όμως σε καμιά περίπτωση, δεν πρέπει να αποτελέσει λόγο, για να στραφούμε στην ολοκληρωτική καταστροφή και την εξόντωση του κλάδου. Και όμως: με τα καμώματα τους οι σημερινοί ανεγκέφαλοι που μας κυβερνούν, εκεί σπρώχνουν τα πράγματα. Καθημερινά εκατοντάδες μαγαζιά, βάζουν λουκέτο Η ταπεινότητα μου, δεν είμαι οικονομολόγος. Τίποτα δεν είμαι. Ένας αγράμματος Άνθρωπος, που δεν ξέρει να μοιράσει δυο βοδιών άχυρα είμαι. Με το λίγο όμως μυαλό που διαθέτω, έχω καταλήξει στο εξής συμπέρασμα, και θα το καταγράψω. Το υπουργείο οικονομικών, με το έτσι θέλω, επέβαλε στα είδη εστίασης, 23% ΦΠΑ. Δεν πα να φωνάζουν διαπρεπείς οικονομολόγοι, πως αυτό το μέτρο θα σπρώξει όλων τον κόσμο στη φοροδιαφυγή; Το μυαλό τους έχει κολλήσει, στο όσο περισσότερα επιβάλουμε στον κόσμο, τόσο περισσότερα θα τους πάρουμε. Δεν έχουν καταλάβει ή δε θέλουν να καταλάβουν, πως ένα και ένα, δεν κάνουν πάντα δυο. Δεν έχουν καταλάβει πως το αίσθημα της αυτοάμυνας και αυτοσυντήρησης, θα σπρώξει τον κόσμο, στην περιχαράκωση και προστασίας, του τελευταίου ευρώ που του έχουν αφήσει. Η τελευταία απόφαση των αρμοδίων, -και μιλώ στον πληθυντικό, γιατί δε θέλω να το επικεντρώσω σε συγκεκριμένο βλάκα- η τελευταία απόφαση λοιπόν προσπαθεί να μετατρέψει τον πελάτη σε ζωντανή τορπίλα και να τον πετάξει πάνω στον καταστηματάρχη, κι όποιος σπάσει τα μούτρα του άλλου. «Όταν δεν μου κόψουν απόδειξη, να μην πληρώσω! Να φάω και να φύγω» μου λέει ο ανεγκέφαλος! Έτσι καθοδηγεί το φαύλο κράτος, τους πολίτες του. Και εγώ με το χαμηλό - όπως είπαμε - αϊκιού, τους απαντώ: όχι! Δε θα τα καταφέρεται να με κάνετε τορπίλα. Και να γιατί. Γιατί πηγαίνω στην ψαροταβέρνα, και τρώγω με την γυναίκα μου, μια καλαμαράκια, μια γαύρο, μια σαλάτα, μια πατάτες, μια μπύρα, μια γκαζόζα και φυσικά ψωμί, πληρώνοντας είκοσι τέσσερα ευρώ. Της τελευταίες ημέρες βρέθηκα σε κάποια επαρχιακή πόλη, πάλι με τη γυναίκα μου και φάγαμε στο εστιατόριο που μπήκαμε, μια πατάτες με μοσχάρι, μια πατάτες με κουνέλι, μια σαλάτα, δυο γκαζόζες και φυσικά ψωμί, και πληρώσαμε πάλη είκοσι τέσσερα ευρώ. Και κάνω τη σκέψη. Τη σκέψη που δεν κάνουν οι ανεγκέφαλοι που -ανάθεμα την ώρα- με κυβερνούν. Αν τους ζητούσα απόδειξη, ένα από τα δυο θα συνέβαιναν. Ή θα έπρεπε να με επιβαρύνουν με πέντε ευρώ, και εβδομήντα δυο λεπτά, σε ΦΠΑ, ή να επιβαρυνθούν εκείνοι με πέντε ευρώ. Το καθαρό ποσό που θα τους έμενε τότε, θα ήταν δέκα εννέα ευρώ. Από τα δέκα εννέα ευρώ, αν τα μισά ήταν έξοδα, θα τους έμεναν καθαρά, εννέα και μισό ευρώ. Αν από τα εννέα μισό -με τη μορφή φόρου εισοδήματος- του πάρει ο κύριος υπουργός το τριάντα πέντε τις εκατό, θα του μείνει του μαλάκα του καταστηματάρχη, το καθαρό ποσό των πέντε και εβδομήντα πέντε ευρώ. Από αυτά θα πληρώσει το ρεύμα, το χαράτσι, τον σερβιτόρο, το ενοίκιο -αν έχει- και αν μείνει θα φάει. Να μαλάκες γιατί κλείνουν το ένα μετά το άλλο τα μαγαζιά. Η αφεντιά μου λοιπόν ηλίθιοι του κερατά, θα κάνω ότι μπορώ, και το ευρώ μου να προστατέψω, και λίγη παράταση να δώσω, στη λειτουργία του μικρομάγαζου, προστατεύοντας το, από τα γαμψά νύχια, της σάπιας εξουσίας. Οι Άνθρωποι αυτοί όπως είπαμε, κάποτε την φοροδιαφυγή, την είχαν αναγάγει σε τρόπο ζωής. Ήταν η εποχή που και οι εφοριακοί, κάνανε χρυσές δουλειές, πάντα με την εξουσία - για τους δικούς της λόγους - να τους κλίνει το μάτι. Τότε όμως όλοι δούλευαν, όλοι κλεβανε, και όλοι ζούσανε. Σήμερα όμως τον πελάτη τον κυνηγούν. Εσείς ηλίθιοι τι θέλετε; Να τον ξεπουπουλιάζουν; Τα μαγαζιά που κλίνουν καθημερινά δεν τρελάθηκαν ξαφνικά. Εσείς δήμιοι τους κλείνετε, με τις πολιτικές σας.
Υ Γ ούτε μικρομαγαζατωρας είμαι, ούτε καμιά σχέση έχω μ' αυτούς. Ένας συνταξιούχος των επτακοσίων ευρώ είμαι. Ανήκω απλά στους Έλληνες, που ανησυχούν όταν βλέπω το ενάμιση εκατομμύριο ανέργους, να αυξάνουν με ιλιγγιώδη ρυθμούς. Αν και οι πουλημένοι, σκεπτοντουσαν σαν Έλληνες, έτσι θα τα βλέπανε!!!
