Τρίτη πρωί. Αρκετός κόσμος στην καινούρια καφετέρια της πόλης.  Πηγαδάκια, φασαρία, σεργιάνι στο διαδίκτυο και απόλαυση του καφέ με την παρέα του ο καθένας. Έρχομαι σε μια προγραμματισμένη συνάντηση με φίλους και συγχωριανούς μου. Προσφέρονται να με κεράσουν πολλοί. Τελικά πίνω έναν καφέ από ένα φίλο και κουμπάρο, ο οποίος έχει στεφανώσει τον αδερφό μου. Κάθεται με τη γυναίκα του, πλησιάζω και τους χαιρετάω. «Σε διαβάζω» μου λέει, «μόνο που πρέπει να το κάνω δυο και τρεις φορές για να καταλάβω το νόημα». «Σε ευχαριστώ που μου το λες» του απαντώ. Κάθομαι στο τραπέζι μου και μέχρι να έρθει ο καφές, έχουν φύγει. Ούτε «στην υγειά σας» δεν πρόλαβα να πω και να τους ευχαριστήσω για το κέρασμα.

Προβληματίζομαι στη συνέχεια και κάνω μια επισκόπηση στα άρθρα, που στο παρελθόν έχω γράψει. Διαπιστώνω ότι έχει δίκιο. Ούτε εγώ μπορώ να κατανοήσω με την πρώτη, όσα έχω γράψει. Από σήμερα λοιπόν, φίλες και φίλοι αναγνώστες, εφαρμόζω τη θεωρία της απλότητας. Γιατί τα απλά πράγματα, οι σταράτες κουβέντες και τα λίγα λόγια είναι σπάνια και αποτελούν χαρίσματα που τα διαθέτουν λίγοι. Ναι, τώρα που το ξανασκέφτομαι, η αληθινή τελειότητα, με τα απλά πράγματα ταιριάζει. Η πολυπλοκότητα κουράζει. Λιτότητα, απλότητα και σαφήνεια χρειάζεται. Κάποιοι μπορούν να διαβάζουν μέσα στις λέξεις και ανάμεσα στις γραμμές. Μέσα από απλά λόγια και νοήματα, η  κεντρική ιδέα περνάει πιο εύκολα στον αναγνώστη. Και εν τέλει αυτό είναι το ζητούμενο. Να μας καταλαβαίνουν περισσότεροι και να γινόμαστε καλύτεροι μέσα από την ματιά των αναγνωστών μας.

«Βλέπε, άκου σιώπα»  έγραφε ένα κάδρο στο γραφείο του Διοικητή του Κέντρου Εκπαίδευσης Καταδρομών, στο Μεγάλο Πεύκο, είκοσι και βάλε χρόνια πριν, που μπήκα μέσα σε εκείνο το γραφείο για πρώτη φορά. Τότε δεν είχα καταλάβει τι ακριβώς σήμαινε, αλλά το συνειδητοποιώ κάθε μέρα και περισσότερο.  Η σιωπή πολλές φορές λέει βαριές κουβέντες και οι λαλίστατοι εκπρόσωποι της κάθε εξουσίας, ελάχιστα ουσιώδη έχουν να μας πουν.  Ξύλινα λόγια, κομμένα και ραμμένα στα μέτρα τους. Μέτρα και περικοπές βαλμένα στους άλλους και όχι στο σινάφι τους. Λίστες με μεγάλους καταθέτες του εξωτερικού που προστατεύονται και δημοσιογράφοι που διώκονται. Καράβια που ήρθαν στην πόλη και ξαφνικά χάλασαν επειδή κουβαλούσαν χρέη. Αμέτοχοι μέτοχοι στις αποφάσεις και μέτοχοι μετέχοντες στις ευθύνες. Νυν πρόεδροι που αίφνης αγαπήθηκαν και μόνοιασαν με τους πρώην. Κόσμος σαστισμένος που παρακολουθεί τα τεκταινόμενα χωρίς κανένα περιθώριο παρέμβασης στην κατεύθυνση να αλλάξει την μοίρα του. Βλέπε κόσμε, άκου λαέ, σιώπα πολίτη. Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι. «Δεν αλλάζουν παιδί μου οι άνθρωποι, μόνο οι καιροί αλλάζουν» μου έλεγε ένας ηλικιωμένος  κάποτε.  Ο κόσμος τούτος είναι μικρός και μεγάλος ταυτόχρονα, πλούσιος και φτωχός συνάμα, δίκαιος κι άδικος αντάμα, αλλά πάντα είναι  λίγος για τους πολλούς και πολύς για τους λίγους.

«Γράφε απλά κουμπάρε» μου είπαν,  αλλά δεν το τηρώ ούτε και τώρα. Τελικά μας έπιασαν κορόιδα γιατί μας έφεραν δώρο τις σακούλες και πληρώσαμε τα δώρα. «Fast food» εστιατόριο η ζωή μας. Πρώτα πληρώνουμε και μετά γευόμαστε ότι πληρώσαμε. Στα εστιατόρια πολυτελείας τουλάχιστον πρώτα τρώμε κι ύστερα πληρώνουμε. Ευχαριστώ για τη συμβουλή και για το κέρασμα. Τους πραγματικούς φίλους τους χαιρετώ μια μόνο φορά. Σε κάποιους δήθεν φίλους το «γεια» το λέω δυο φορές πάντα. Είναι μεγάλη αγένεια να μη χαιρετώ και τα δυο τους πρόσωπα. Στην υγειά σου Μπάμπη. Εσένα πάντα μια φορά θα σε χαιρετώ.

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ

E-mail: [email protected]

http://soixantedix.blogspot.com/