Ελλάδα: Ας ρωτήσουμε τη συνείδησή μας …
Τι συνέβη και ήρθαν τα πάνω-κάτω…και τι είναι αυτό που πάθαμε σαν χώρα …έτσι, να ξεπέσουμε τόσο πολύ …κι ακόμη να μας λοιδορούν ξεδιάντροπα κάποιοι της Ευρώπης …κι ορισμένοι χαιρέκακοι ανά τον κόσμο να μας περιγελάνε…
Η οικονομική κρίση … για την οποία όλοι μιλάνε με δέος, εδώ και πολύ καιρό, κτύπησε ψυχρά και κυνικά την πατρίδα μας κι άφησε πολλές πληγές και πόνο κι απελπισία, όχι μόνο στη σκληρή καθημερινότητα και τους ανθρώπους της, αλλά και στην αξιοπρέπεια του λαού της ,στην ιστορία του, στην πίστη του, στο όραμα του, στο φιλότιμο του.
Κι άνθρωποι που πάλευαν μια ζωή …που έδωσαν τια νιάτα τους για να δημιουργήσουν έστω κάτι …ξαφνικά, μέσα στην αγαπημένη τους γη,τη Μάνα Ελλάδα, μπήκαν ξένα και σκληροτράχηλα κι απάνθρωπα αφεντικά του μαμμωνά και ύψωσαν τη φωνή τους… κι άρχισαν να διατάσσουν… και να απαιτούν… και να σπείρουν τον φόβο και τον τρόμο και την απελπισία στις καρδιές των Ελλήνων.
Εκεί φτάσαμε, φίλοι και φίλες μου, στον τόπο που είναι ποτισμένος με το αίμα των ηρώων, επιτρέψαμε σε υπαλλήλους δανειστών του χρήματος να μας υποδουλώσουν …σε μια Ευρώπη που έχασε τον δρόμο της και γρήγορα ξέχασε και Θεό και πραγματικούς φίλους…που εν γνώσει της και εντέχνως μέσα από την ορθολογική και ψυχρή ιδεολογία και φιλοσοφία της μας οδήγησε στο χείλος του γκρεμού…
Ανοίγω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας και ξεφυλλίζω τις δωδεκάχρονες σελίδες του και ψάχνω κι αναζητώ για να βρω τόπο για περισυλλογή …και πρόσωπο για να μιλήσω, για να ανοίξω την καρδιά μου, να πω πιότερο για τα λάθη και τις πικρίες μου, για τα βάσανα μου, για την απελπισία και τις ελπίδες μου.
Και βρίσκω τη λέξη, αυτόν τον αιώνιο παιδαγωγό μας, τον ειλικρινή και έντιμο αντίδικό μας, που φέρει όνομα «συνείδηση» και το ξέρουμε όλοι από τα πρώτα μας αθώα παιδικά βήματα μας.
Και πορεύομαι προς την απέραντη θάλασσα, εκεί που η αρμύρα γίνεται ένα με το θαλασσινό αγέρι και τη βασανισμένη άμμο κι εκεί στο μπλε τ΄ ουρανού αρχίζω να μιλώ…αρχίζω να απολογούμαι προς τη μάνα μας Ελλάδα, έχοντας απέναντι μου δίκαιο κριτή και καρδιογνώστη τον αντίδικό μας, την αδέκαστη συνείδησή μας.
Κι αυτή, αφού με κοιτάζει κατάβαθα στα μάτια αρχίζει με ευθύτητα να με ρωτά για την όλη πορεία μας, για τις πράξεις και τις παραλείψεις μας, για την εντιμότητα και τη δικαιοσύνη μας, για το παράδειγμά μας, για τη συνέπειά μας, για την υπακοή μας και την τήρηση των νόμων.
Με ρωτά για τη ζωή μας, για τις σπατάλες μας, για τη σκληρότητά μας απέναντι στους άλλους, για τη δικομανία μας και την ασυγχωρησία μας, για τις έριδες και τις διχόνοιες μας, για τη υπεροψία και ματαιοδοξία μας, για το ανεύθυνο ξεστράτισμα και ηθικό κατρακύλισμά μας.
Με κοιτάζει κατάματα και ρωτά και νου και καρδιά για την απιστία μας και την παράδοσή μας στο χρήμα και το μαμμωνά. Με ρωτά για την Ελληνική Σταύρωση του Χριστού της Αγάπης, για την απανθρωπιά μας απέναντι στον πλησίον μας, για την κυνικότητα, για την αδιαφορία μας, για το ενδιαφέρον μας μόνο στο «εγώ» μας …
Με ρωτά και σκύβω το κεφάλι …για το κακό που κάναμε στους νέους και τα παιδιά μας, για την ανευθυνότητά μας …για την επιπολαιότητά μας, για την απομάκρυνση και την αποξένωσή μας από αυτά, για το μπόλιασμα τους με όλα σκουπίδια κι απόβλητα της ανηθικότητας και της αγνωσίας …
Με βλέπει που κλαίω και συνεχίζει να με ρωτά για τη λησμοσύνη μας απέναντι στην πατρίδα, για την αγνωμοσύνη μας και την απαξίωση των ηρωικών αγώνων των προγόνων μας για την ελευθερία και την πίστη μας.
Κι έρχεται και κάθεται δίπλα μου και με ρωτά για τους ηγέτες της πατρίδας μας και τους πολιτικούς μας… και μου καταδεικνύει τα λάθη και τις παραλείψεις τους απέναντι στο λαό και την κοινωνία… και στηλιτεύει τις εξαρτήσεις τους…και την ιδιοτέλειά τους…και την έλλειψη παραδείγματος …
Και μου καταδεικνύει την στείρα προσήλωσή τους απέναντι στο κόμμα και την εξουσία…την ατολμία τους και την έλλειψη οράματος… και μου μιλάει για κακούς οδηγούς και καιροσκόπους και δημαγωγούς και αρνητές της παγκόσμιας κληρονομιάς που έλαβαν.
Συνεχίζει τα γυρνάει τα κατάστιχα του νου και της καρδιάς και με ρωτά για την καταστροφή της παιδείας μας και τη Βαβυλωνία που δημιουργήσαμε…και με κατηγορεί για τις πληγές που αφήσαμε στις αγνές καρδιές των νέων.
Κατηγορεί τους ηγέτες μας ότι χάλκεψαν την ιστορία μας και άφησαν στα ανόητα μυαλά κάποιων τηλεοράσεων να γίνουν κακοί οδηγοί της νεολαίας και του λαού μας.
Κατηγορεί τους ηγέτες και τους πολιτικούς ότι δεν υπερασπίστηκαν με παρρησία την πίστη μας, την πίστη του Χριστού μας και κράτησαν τις περιβόητες «αποστάσεις» χάριν του πολιτικού κόστους…
Μας κατηγορεί δίκαια, Μάνα μου Ελλάδα, ότι οι ηγέτες μας παρέσυραν τον περήφανο λαό μας και προσκολλήθηκε σε ψεύτικα και πλάνα Ευρωπαϊκά οράματα … και δεν του είπαν την αλήθεια…δε ζήτησαν τη γνώμη και άποψη του, καταργώντας κάθε έννοια Δημοκρατίας…εδώ στο χώρο που γεννήθηκε το φως !
Γλυκιά μου Ελλάδα ! Ο λαός σου γονατίζει μπροστά σου και κλαίει και απολογείται και σου απλώνει το χέρι και την καρδιά του για βοήθεια…για να μπορέσει να ξανασηκωθεί… για να μπορέσει να πορευτεί… να χαράξει πορεία Ελληνικής ιστορίας για τον κόσμο και την ανθρωπότητα.
Και το φως σου μας δίνει ελπίδα! και τα πόδια μας στεριώνουν και πατάνε ξανά…και η καρδιά μας γεμίζει από νεανικό σφρίγος κι αρχίζουν και χαμογελούν τα χείλη μας…και τα μάτια μας… τα μάτια τα ελληνικά αρχίζουν να λάμπουν και να σκορπίζουν το φως στο σκοτάδι του κόσμου.
Κλείνω το αλφαβητάρι μου… και σβήνω τα λάθη του παρελθόντος…και ξεχνώ τις διχόνοιες και τις κακομοιριές μας…και καθαρίζω το νου…κι αρχίζουμε να πορευόμαστε ξανά…με θάρρος, με πίστη, με ελπίδα !
ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΑΒΙΩΤΗ
