Δεν είναι υπερβολή ότι η ερχόμενη Τετάρτη θα σημαδέψει καθοριστικά την πορεία και το μέλλον της χώρας. Και ο λόγος είναι προφανής. Στη διάρκειά της οι τριακόσιοι του ελληνικού Κοινοβουλίου θα αποφασίσουν με την ψήφο τους αν θα γίνει δεκτή ή θα απορριφθεί η δανειακή σύμβαση, με ό,τι θα συνεπάγεται το ένα ή το άλλο ενδεχόμενο για τον τόπο και την τύχη του.
Στοιχειώδης, κατά συνέπεια, υποχρέωση και των τριακοσίων εκπροσώπων μας είναι να προσέλθουν στην ψηφοφορία και να ασκήσουν το καθήκον τους έχοντας πλήρη επίγνωση και της ιστορικότητας αλλά και της σοβαρότητας της όποιας επιλογής τους. Που θα είναι και τελεσίδικη. Διότι ή θα κρατήσει ανοιχτό τον δρόμο της εξόδου από την κρίση και της παραμονής στην Ευρωζώνη ή θα μας αποκόψει οριστικά και αμετάκλητα από τον ευρωπαϊκό κορμό.
Οι πληροφορίες από τις Βρυξέλλες δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία για τις διαθέσεις που υπάρχουν έναντι της χώρας μας στην περίπτωση που το ελληνικό Κοινοβούλιο δεν επικυρώσει τη συμφωνία με την τρόικα. Πολύ απλά, δεν θα υπάρξει «επόμενη μέρα» στη μέχρι τώρα συνεργασία μας. Και εύλογα, αφού αυτή την επιλογή θα έχουμε κάνει, αποφασίζοντας να απορρίψουμε τον όρο που όλοι μάς θέτουν ως απαραίτητη προϋπόθεση για την εκταμίευση της δόσης των 31,5 δισ.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στα δυόμισι τελευταία χρόνια έχει δοκιμαστεί σκληρά ο ελληνικός λαός από την άγρια λιτότητα στην οποία έχει υποβληθεί. Και είναι αναμφισβήτητο ότι η νέα συμφωνία με την τρόικα περιλαμβάνει ακόμη σκληρότερα μέτρα, χωρίς να προβλέπει ρητά τις διασφαλίσεις εκείνες οι οποίες θα ενίσχυαν την προσδοκία ότι έχουν αποφασιστεί και προβλέπεται να προωθηθούν μέτρα που θα διαμορφώσουν προϋποθέσεις ανάπτυξης.
Ωστόσο, είναι πολλές και από πολλούς οι διαβεβαιώσεις το τελευταίο διάστημα ότι έχει καταγραφεί η αναποτελεσματικότητα της πολιτικής που ασκούσαν έως τώρα οι εταίροι και δανειστές μας και ότι η εκταμίευση των χρημάτων θα συνοδεύεται και με άλλες, ενισχυτικές για την ελληνική οικονομία και την τόνωσή της παρεμβάσεις.
Από όποια σκοπιά και αν δει κανείς την ψηφοφορία της Τετάρτης, με τα όποια θετικά και αρνητικά της, τελικά μοιάζει με άλμα στο κενό. Με τη διαφορά ότι στη μία περίπτωση θα φοράμε αλεξίπτωτο και στην άλλη όχι.
