Αν υποθέσουμε ότι είχε δίκιο ο Καραμανλής (ο θείος του τωρινού) , όταν έλεγε πως η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο , σήμερα , αν ζούσε , τι παραστατικότερο θα μπορούσε να πει ? Γιατί δε νομίζω να διαφωνεί κανείς ότι συγκριτικά με σήμερα , η τότε κατάσταση μέχρι και ειδυλλιακή μοιάζει.
Στο κυβερνητικό στρατόπεδο ισχύει πλέον το «δεν γνωρίζει η δεξιά του τι ποιεί η αριστερά του». Στο δρόμο του και στον κόσμο του ο καθένας τους. Ο Σαμαράς κρίνει ότι μπορεί να αποφασίζει χωρίς να ενημερώνει τους άλλους , ο Βενιζέλος πασχίζει να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα , αφού μέχρι και χθεσινοί υπουργοί υποδύονται ξαφνικά τους «αντιμνημονιακούς» και τους «κοινωνικά ευαίσθητους» και στη ΔΗΜΑΡ ζουν με την ψευδαίσθηση ότι σε μια χώρα , όταν το μισό εργατικό δυναμικό ψάχνει για δουλειά και το άλλο μισό ζει με το φόβο μήπως και τη χάσει , το πρόβλημα είναι οι αποζημιώσεις των υψηλόμισθων ή το οικογενειακό επίδομα .
Και η ίδια ανάλογη κατάσταση και στον ΣΥΡΙΖΑ. Κωμικοτραγικά και εκεί τα πράγματα. Προσπαθούν , αλλά τους είναι αδύνατο να αποφασίσουν ποιοι είναι , με ποιους και πού θέλουν να πάνε. Η τι θέλουν και τι μπορούν . Και δεν εννοώ μόνο τη γκάφα ή την έκρηξη ειλικρίνειας του Λαφαζάνη , γιατί καμιά διευκρίνιση ή επεξήγηση ή συμπλήρωση δεν μπορεί να ακυρώσει το ξεκάθαρο «δεν είμαστε έτοιμοι να κυβερνήσουμε , εγώ δεν κοροϊδεύω τον κόσμο» .εννοώ τη διαπιστωμένη αδυναμία να μετεξελιχθούν τα διάφορα «γκρουπούσκουλα» σε κόμμα και να αρθρώσουν μια συγκεκριμένη πρόταση που να αντέχει στην κοινή λογική.
Είδα μια δήλωση της Δούρου , ότι «ποτέ δεν προχωρήσαμε σε παροχολογίες». Το πρόγραμμα του κόμματός της το έχει διαβάσει? Άκουσα προχτές τον Βρούση να διαβεβαιώνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κυβερνήσει μαζί με τη «συμπαραταγμένη αριστερά» . Αλλά τέτοια πράγματα , δεν υπήρχε το Μάιο , δεν υπήρχε τον Ιούνιο και αποκλείεται να υπάρξει και μέλλον μιας και η ΔΗΜΑΡ χρεώνεται πια σε άλλο στρατόπεδο .
Κι αυτά σε σχέση με πολύ πρόσφατες δηλώσεις . Μακάρι τα πράγματα να μην ήταν έτσι. Αλλά ο Λαφαζάνης είχε δίκιο. Σίγουρα έχει κάνει πολλά βήματα ο ΣΥΡΙΖΑ. Και ίσως κάποτε κάνει όσα πρέπει . Αλλά τώρα δεν είναι σε θέση να μας βγάλει από το τρελοκομείο. Μόνο να μας βάλει πιο μέσα μπορεί !!!
Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
