Με το παρόν δεν θέλω να δικαιολογήσω με τίποτα αυτά τα κοθόνια για την κατάντια του Έλληνα και της Ελλάδας, θέλω όμως να επισημάνω στον αγαπητό μου φίλο Νίκο Δερεδάκη ορισμένα πράγματα για τα οποία κι εμείς είχαμε ξεφύγει.
Εμείς φίλε Νίκο είχαμε διατυπώσει τη ρήση «ΠΑΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ» και είμαστε οι πρώτοι που το χάσαμε. Μπήκαν ξαφνικά στη ζωή μας πολλά αγαθά και δεν προλάβαμε να τα διαχειριστούμε όπως έπρεπε, με αποτελέσματα ολέθρια για εμάς τους ίδιους. Δεν βάζαμε γυαλιά, ρούχα, παπούτσια αν δεν ήταν φιρμάτα. Όλα εισαγόμενα, πληρωμένα με το πολύτιμό μας συνάλλαγμα.
Η τσάντα «Ερμές» της άλβα ή βήτα κυράτσας, τα γυαλιά του φιγουρατζή, τα παπούτσια του δήθεν. Και αν μεν είχαν λεφτά αυτοί ας πάει στο διάολο, έλα ντε που την ίδια τσάντα τη θέλει και η Σερδοκατίνα που δεν ευκαιρεί οικονομικά και ξεραίνει το σκατό της για να πάρει τη φίρμα και να τη μοστράρει στις υπόλοιπες της γειτονιάς.
Ποιός Έλληνας έσκαβε τον κήπο του σπιτιού του; Κανένας Έλληνας δεν καταδεχόταν να κάνει τέτοιες δουλειές παρακατιανές. Ποιός Έλληνας ή Ελληνίδα πήγαινε να μαζέψει ελιές; Ευτυχώς υπήρχαν οι Αλβανοί ή οι άλλοι Βαλκάνιοι, αλλιώς οι ελιές θα έμεναν μέσα στο χωράφι. Και δώστου αυτοί οι Βαλκάνιοι να στέλνουν λεφτά στην πατρίδα τους.
Ναι φίλε Νίκο, να φτιάξουν το σπίτι τους για να βάλουν το κεφάλι τους κάτω από το δικό τους κεραμίδι, αλλά αφού «εκείνοσας έκανε μπρε μια σπιταρόνα 150 τετραγωνικά μέτρα, εγώ θα κάνω πλιά μεγάλο. Ήντα καλύτερος είναι κείνοσας;». Και δεν ρωτάει ο ανόητος αν εκείνοσας είχε τα λεφτά και το έκανε.
Πάει, που λες, φίλε και χρεώνεται μέχρι τα μπούνια στις τράπεζες, όχι για να κάνει το σπίτι που τον εξυπηρετεί, αλλά το πλιά καλό από τον άλλον. Ναι να κάνει την τουαλέτα μέσα στο σπίτι, αλλά με δάνειο να βάζεις δύο πλακάκια αξίας 800 ευρώ το θεωρώ ματαιοδοξία για να μην πω κάτι άλλο. Τι τα έβαλε τόσο ακριβά 2 πλακάκια, για να τα απολαμβάνει αυτός και ο ποπός του.
Κάνε ρε νεοέλληνα ένα σπίτι λειτουργικό που να εξυπηρετεί τις ανάγκες σου και μη βάζεις τέτοια παλούκια που δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα. Ναι, να έχουν το δικό τους τηλέφωνο και όχι το κοινοτικό, αλλά δεν πρέπει να σου διαφεύγει πόσα κινητά υπάρχουν μέσα σε ένα σπίτι, ακόμα και σε παιδιά της πρώτης δημοτικού. Όχι απλά κινητά αλλά τα πιο ακριβά που κυκλοφορούν και που στο τέλος δεν χρησιμοποιούν τις δυνατότητες που τους προσφέρει. Δεν έχεις δει κάποιες βόσκισσες με το τσιγάρο στο χέρι πάνω στο τιμόνι του αυτοκινήτου και το κινητό στο άλλο, που νομίζουν ότι το όλο σκηνικό τους δίνει κάποιο allure. (Μωρή κακομοίρα βόσκισσα είσαι έτσι κι αλλιώς).
Για τους δρόμους φίλε Νίκο, έχεις την εντύπωση ότι είναι καλύτεροι από καρόδρομους; Ναι φίλε Νίκο, να πηγαίνουν με το δικό τους γιώτα χι, αλλά μην ξεχνάς πόσα τζιπ και πόσες μερσεντές κυκλοφορούν και μην πας μακριά, μείνε εδώ στο Ρέθυμνο. Δεν αγοράζουν ένα αυτοκίνητο οικονομικό που να εξυπηρετεί τις ανάγκες τους, αλλά την αυτοκινητάρα (την κουρσάρα που λένε) άσχετα αν σε μερσεντές compressor ο ιδιοκτήτης (ήμουν μπροστά), έβαλε πέντε ευρώ βενζίνη για να πάει που; (από τη μια τρύπα στην άλλη). Τέτοια μικρή απόσταση, και ο νοών νοείτω.
Κι εδώ φίλε Νίκο συνορισιό. Γιατί τούτοσας έχει τόσηνα κουρσάρα; Ήντα πια καλός είναι αυτός. Και αγοράζει την πιο καλή κουρσάρα και βάζει πέντε ευρώ βενζίνη. Νομίζουν ότι το ακριβό αυτοκίνητο τους δίνει κάτι παραπάνω από αυτό που είναι. Οι ίδιοι είσαστε μωρέ είτε από το ακριβό είτε από το φθηνό αυτοκίνητο βγείτε. Ούτε σας προσθέτει αξία το μεγάλο αυτοκίνητο, ούτε σας αφαιρεί αξία το μικρό αυτοκίνητο.
Ναι φίλε Νίκο, να πάει και ο Έλληνας διακοπές. Να παίρνει όμως δάνειο για να πάει σε άλλο νησί και σε άλλη θάλασσα ε όχι!! Αν έχω θα πάω, εάν δεν έχω θα πάρω μία καρπούζα και θα ανέβω στην ταράτσα του σπιτιού μου και θα τη φάω. Γνωρίζω ανθρώπους που δανείζονται από τις τράπεζες και μετά παραπονιούνται πως θα τα βγάλουν πέρα.
Μην ξεχνάς Νίκο και τα εορτοδάνεια. Γνωστή μου, μού έλεγε για μία φίλη της ότι πήρε δάνειο και αγόρασε μια πανάκριβη τουαλέτα και πήγε σε ρεβεγιόν μεγάλου ξενοδοχείου και μετά που ερχόταν οι δόσεις αναγκάστηκε και πούλησε την εν λόγω τουαλέτα και βέβαια δεν ξεχρέωσε. Εδώ είναι που λένε: ας με λένε βοϊβοδίνα και ας ψοφώ από την πείνα, που λέγαν και οι μικρασιάτες Φωκιανοί.
Δεν ήθελαν μόνο να βγάλουν ξεκούραστο ψωμί οι νεοέλληνες, αλλά αν ήταν δυνατόν να τους πηγαίνουν το μηνιάτικο στο σπίτι τους.
Νίκο, οι βιλάρες που υπάρχουν, μην πας μακριά, εδώ τριγύρω μας δεν υπάρχουν στο εξωτερικό. Μην ξεχνάς φίλε, ότι στα χωριά μας περιμένουν το φορτηγάκι από το Τυμπάκι για να αγοράσουν ζαρζαβατικά και αυγά και δεν έχουν δύο κότες και δεν φυτεύουν δύο αυλάκια ντομάτες, πατάτες, κολοκύθια κ.λπ., στο σοχωράκι τους, αλλά περιμένουν το φορτηγάκι. Ποιά σημερινή Ελληνίδα πλέκει πουλόβερ στο παιδί της ή στον άντρα της; Βλέπεις φίλε μου αλλοδαπές που έχουν παντρευτεί Έλληνες πλέκουν όλα τα μάλλινα της οικογένειας, και οι δικές μας οι βερβελίθρες που δεν είναι πιο Ευρωπαίες από αυτές, δεν ξέρουν τι θα πει βελόνα πλεξίματος. «Α!!! εγώ δεν μπορώ», αμ που θα πας μωρή θα μπορέσεις θες δεν θες με την κατάσταση που υπάρχει στην Ελλάδα.
Τα τελευταία χρόνια για προσωπικούς λόγους πήγαινα κάθε χρόνο στο Παρίσι και έζησα από πολύ κοντά τους Γάλλους. Έβλεπες όλες οι γυναίκες να πλέκουν, να κεντούν και να ράβουν. Εμάς πόσες ασχολούνται με αυτά;
Βλέπω στα σούπερ μάρκετ ολόκληρα καρότσια με διάφορες σάλτσες (που αγοράζει η σύγχρονη Ελληνίδα) και δεν κάθεται να κάνει μια σάλτσα για τα μακαρόνια στην οικογένειά της. Μη μου πει κανείς ότι η σημερινή Ελληνίδα εργάζεται και δεν έχει χρόνο; Δεν μπορεί να εργάζεται ποιο πολύ από τις μάνες μας που έκαναν τη μπουγάδα στο χέρι, που σιδέρωναν με τα καρβουνοσίδερα, που μαγείρευαν με ξύλα ή με την γκαρζιέρα και αργότερα με το πετρογκάζ.
Χάσαμε φίλε Νίκο το μέτρο. Κι εγώ θα ήθελα χάι καταστάσεις και πράγματα, αλλά από τη στιγμή που δεν ευκαιρώ οικονομικά το αποφεύγω. Κάνει κακό στην υγεία μου.
Σπάταλοι Έλληνες μου σας φιλώ
ΝΙΚΟΣ ΣΚΑΡΒΕΛΗΣ
