Ο «Αριστοφάνης»
Του Αριστοφάνη ζήλεψε τη δόξα,
ο ερασιτέχνης Ξενοφάνης,
κι άρχισε να βωμολοχεί,
να υβρίζει ασυστόλως,
να ρεύεται, να φτύνει,
άσεμνα να χειρονομεί
και να μιμείται γενικώς
τις… «κλασικές» του κωμωδίες.
Μα αντί χειροκροτήματα,
αποδοκιμασίες
και κάποιες τυπικές φιλοφρονήσεις
εισέπραξε ο δόλιος.
τίποτε άλλο!
Γιατί -πώς να το κάνουμε;-
δεν ήτανε Αριστοφάνης!
Το «Βιβλίο»
Ένα βιβλίο ήθελε να βγάλει
πριν πεθάνει.
κάπου να μείνει, βρε αδερφέ,
και κείνου τ’ όνομά του!
Και από μία συλλογή παλιά ποιητική
διάλεξε μερικά «καλά κομμάτια»,
πρόσθεσε ένα πρόλογο δικό του
κι ένα πεζό απόσπασμα,
που πέρασε για ποίημα,
κι έθεσε σε κυκλοφορία το «βιβλίο»!
Και οι κολαούζοι έσπευσαν αυτοστιγμεί
να υποδεχτούν τη «νέα έκδοση».
Κρίμα. η ζωή του ήτανε αξιότερο βιβλίο!
‘Όμως δεν διάβασε το Επίγραμμα του Αισχύλου!...
Το αθέατο κόκκινο
Από το έργο του έλειπε το κόκκινο
των διορθώσεων του επιμελητή
όταν εκέρδιζε
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών
και τα πυκνά χειροκροτήματα
του ακροατηρίου.
Έτσι ξεχάστηκε
και του ’λειψε η σεμνότητα!
Κι έγιναν τα χειροκροτήματα
κούφιες ριπές που ρύπαναν
τον έπαινο!
Φταίει και ο επιμελητής,
που ’χε ζαρώσει σε μια άκρη
κι ήτανε στον τιμώμενο αθέατος…
H «έκ-πληξη»
Σ’ «έκπληξη της βραδιάς»
την αναγόρευσε
δημόσια και προκαταβολικά
ο συντονιστής
-γοητευμένος προφανώς από τους τίτλους της-
και έσπρωξε τον κύριο ομιλητή
στο περιθώριο.
Μα ο λόγος της ανταποκρίθηκε
στην «έκ-πληξη»
κατά την… «πλήξη» μόνο!
Και τα χειροκροτήματα ακούστηκαν
σαν σκόρπιες τουφεκιές,
πιάνοντας ασφαλώς τα σκάγια τους
και το συντονιστή
της ασυντόνιστης εκδήλωσης!...
Α ν τ ι π ο ι η τ ι κ ά
Του Γιώργου Φρυγανάκη
