Η υποκρισία και η απάτη είναι τα κυριότερα και συχνά τα μοναδικά όπλα των περισσότερων πολιτικών. Η πολιτική ιστορία όλων των χωρών είναι γεμάτη από παραδείγματα αυτών των δόλιων μεθόδων για την άλωση της εξουσίας. Αυτοί οι φαύλοι και δόλιοι πολιτικοί επιπλέουν διχάζοντας τον λαό. Δημιουργούν πλαστά διλήμματα στις απαίδευτες και έρμαιες του πελατειακού συστήματος μάζες.
Η πολιτική δημαγωγία και αχρειότητα θριαμβεύουν και επιβραβεύονται. Υπάρχουν πολιτικοί που βαρύνονται με βοερά σκάνδαλα – διασπάθιση δημοσίου χρήματος για κομματικές επιδιώξεις, πανηγυρικές νομιμοποιήσεις παρανομιών κλπ. Αλλά αυτές οι ατασθαλίες δεν ζημίωσαν ποτέ τους ενόχους. Σε μερικούς μάλιστα προσφέρουν αίγλη και ανοιχτή επιδοκιμασία.
Οι επαγγελματίες πολιτικοί επιχειρούν να εμφανισθούν όχι με το αληθινό τους πρόσωπο αλλά με εκείνο που, κατά τη γνώμη τους, θα επιθυμούσε το κοινό. Καταφεύγουν έτσι στην υποκρισία για να καταστήσουν τη «φυσιογνωμία» τους πιο ελκυστική εξαπατώντας τους πολίτες. Και επειδή δεν είναι πάντοτε εύκολη αυτή η διαδικασία της πλαστοπροσωπίας επιστρατεύουν τα μέσα της αγοράς, της εμπορικής διαφήμισης, του marketing, δηλαδή του ψεύδους.
Στις σχέσεις τους με τα ΜΜΕ οι πολιτικοί εμφανίζονται ως «αστέρες» του θεάματος. Καλούν τους δημοσιογράφους να γνωρίσουν την ιδιωτική τους ζωή και να την προβάλουν στις τηλεοπτικές οθόνες ή στα περιοδικά μεγάλης κυκλοφορίας. Έτσι «παράγονται» οι γελοίες εικονογραφημένες συνεντεύξεις υπουργών, βουλευτών ή μνηστήρων της εξουσίας και οι αηδείς εκπομπές με σκηνές του οικογενειακού βίου των «επιφανών ανδρών», με περιπλανήσεις του τηλεοπτικού φακού σε σαλόνια, βεράντες και κήπους, με τη συμβία ακτινοβολούσα και τα τέκνα πανευτυχή, τον γάτο και τον σκύλο και τις προκατασκευασμένες πομφόλυγες που εκστομίζουν.
Η ελληνική πολιτική ιστορία είναι το χρονικό των οικογενειών που νέμονται συνεταιρικά την εξουσία και λεηλατούν τον τόπο «επαγγελματικές» συντεχνίες που πλουτίζουν από την εξουσία. Οι αναίσχυντοι αρχικομματάρχες προωθούν σε υπουργήματα γιούς, αδελφές, γαμπρούς, θυγατέρες, ακόμα και τις συζύγους τους. Έτσι, η πολιτική γίνεται για τους γόνους περιουσιακό στοιχείο «κληρονομικώ δικαίωματι», δωρεά ή προίκα, προνόμιο και διάκριση των νέων «ευγενών». Μερικές από αυτές τις δυναστείες ταλανίζουν και λαφυραγωγούν την Ελλάδα επί τρείς γενεές. Στην οικογενειοκρατία της 4ης Αυγούστου αναφερόταν και το σατιρικό άσμα – στον σκοπό του «ύμνου» της δικτατορίας – για την οικογένεια )σύζυγο, κόρες, γαμπρούς) του Μεταξά:
Εμπρός για τη Λελέ Μαντζούφα - Εμπρός για την Νενέ Φωκά
Εμπρός και για την Χοντρολέλα – και για τον Γιάννη Μεταξά
Τον Μαντζούφα τον είχαμε καθηγητή στην ΑΣΟΕΕ. Η έδρα του ήταν προικώο, αλλά όταν χώρισε από την Λελέ, δεν την επέστρεψε.
Συνέντευξη με κυβερνητικό φανφαρόνο
Κερδίσατε τις εκλογές και η λέξη «επαναδιαπραγμέτευση» εξαφανίστηκε από το λεξιλόγιο του Αντώνη Σαμαρά.
Ο Σαμαράς έχει πει πολλές φορές πως ισχύουν οι υπογραφές μας. Αν ένα κράτος πει «δεν ισχύουν οι υπογραφές μου», δεν είναι κράτος
Δεν είναι κράτος ο Σαμαράς. Θα επαναδιαπραγματευτείτε;
Φυσικά.
Και αν δεν δεχτούν την επαναδιαπραγμάτευση, τι θα κάνετε;
Θα εφαρμόσουμε το πρόγραμμα του Μνημονίου.
Αυτό σημαίνει ότι σκύβετε το κεφάλι.
Δεν σκύβουμε το κεφάλι. Ο ελληνικός λαός μας ψήφισε επειδή είπαμε ότι δεν θα κάνουμε μονομερείς ενέργειες.
Ο λαός σας ψήφισε γιατί πίστεψε ότι θα επαναδιαπραγματευτείτε το Μνημόνιο, χωρίς να κινδυνεύσει η χώρα να βρεθεί εκτός ευρωζώνης.
Δεσμεύομαι για ό,τι έχουμε πει προεκλογικά. Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε. Το 85% του Μνημονίου είναι αυτονόητα πράγματα και πρέπει να εφαρμοστούν.
Του Μανώλη Σκαρσουλή
