Στην Ελλάδα , ο απόηχος των ταγμάτων εφόδου έφτασε όταν ο Μεταξάς αναρριχήθηκε στην εξουσία με την κατάργηση της Βουλής. Σύντομα έδειξε ότι η ιδέα της οργάνωσης ανθρώπων σε τάγματα με στολή , τον ενθουσίαζε. Έτσι , δημιουργήθηκαν τα τάγματα εργασίας και η Ε.Ο.Ν , η οργάνωση νεολαίας που δημιούργησε η 4Η Αυγούστου .
Ήταν δομημένη στρατιωτικά , με θυρεούς , σημαίες και λάβαρα , ύμνους και σάλπιγγες. Στα ίδια πρότυπα δημιουργήθηκε και η οργάνωση 4Η Αυγούστου του Κώστα Πλεύρη. Όταν οι Γερμανοί μπήκαν στην Ελλάδα , το παρακράτος πήρε μορφή ενόπλων συμμοριών που συνεργάζονταν μαζί τους και κατεδίωκαν τους αντιστασιακούς . Έτσι , δημιουργήθηκαν τα τάγματα ασφαλείας , ακολουθώντας την πρακτική των ταγμάτων εφόδου. Ο εμφύλιος έδωσε σε αυτές τις ομάδες πιστοποιητικά εθνικοφροσύνης και συνέχισαν να δρουν , για να αποτρέψουν τον Κομμουνιστικό κίνδυνο.
Με την συνδρομή της ασφάλειας και της χωροφυλακής , που τους χορηγούσαν άδειες και άλλες διευκολύνσεις , αναδείχθηκαν σε πρωταγωνιστές επεισοδίων και διώκτες των αντιφρονούντων της μετεμφυλιακές δεκαετίες. Πλήθος οργανώσεων με επωνυμίες όπως : « Εθνική επαγρυπνήσεως» , «κυανή φάλαξ» , «εθνική φάλαξ» αλλά και πάρα πολλές άλλες που κατέγραψε ο Αντρέα Λεντάκης στο βιβλίο του «Παρακρατικές οργανώσεις και η 21Η Απριλίου» , συγκέντρωναν πρώην συνεργάτες των Γερμανών και νέους θιασώτες φασιστικών αντιλήψεων και ασκούσαν τρομοκρατία στον χώρο τους. Το 1964 έφτασαν στο σημείο να επιτεθούν και να καταλάβουν τη Βουλή.
Σε όλες τις περιπτώσεις , το μοντέλο στην οργάνωση αλλά και στην ιδεολογία και τις μεθόδους , ήταν εμπνευσμένο από τα Χιτλερικά τάγματα εφόδου. Είχαν αρχηγούς και επιτελεία στους οποίους οι κατώτεροι όφειλαν τυφλή υποταγή και είχαν τους ίδιους αντιπάλους που δεν είχαν τις δικές τους φασιστικές αντιλήψεις. Πολύ συχνά έχουν καταστατικό με έγκριση του Πρωτοδικείου και σχεδόν πάντα συνεργάζονταν με την Αστυνομία. Υπάρχουν αμέτρητα ντοκουμέντα με τις δραστηριότητες αυτών των οργανώσεων και τον παρακρατικό τους χαρακτήρα. Οι περισσότερες δεν επιβίωσαν παρά μόνο λίγα χρόνια , αλλά όλες μαζί διαδοχικά συνέβαλαν , ώστε προτού κλείσουν δύο δεκαετίες από τη λήξη του εμφυλίου , να μπει στο γύψο η Δημοκρατία.
Μια από αυτές τις οργανώσεις ήταν η «Καρφίτσα» , η οποία πήρε το αυτό το όνομα από τις καρφίτσες που έβαζαν στο πέτο τα μέλη της για να αναγνωρίζονται μεταξύ τους αλλά και με τις μυστικές υπηρεσίες της εποχής. Αυτή η οργάνωση απέκτησε δημοσιότητα , όταν από τους κόλπους της βγήκαν δύο πρωταγωνιστές της δολοφονικής επίθεσης κατά του βουλευτή της Ε.ΔΑ. , Γρηγόρη Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη. Οδηγός του τρίκυκλου που τον παρέσυρε ήταν ο Σπύρος Κοτζαμάνης , ένας περιθωριακός τύπος που κινούνταν ανάμεσα στο μικροέγκλημα , τη συνεργασία με την Αστυνομία και την …..υπεράσπιση της πατρίδας. Ο συνεπιβάτης του Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης που χτύπησε στο κεφάλι τον βουλευτή , είχε επίσης ποινικό μητρώο και συνεργαζόταν με την Αστυνομία. Εκείνο το βράδυ του Μαΐου του 1963 έδρασαν κανονικά σαν κλιμάκιο των ταγμάτων εφόδου μπροστά στα μάτια των αρχών .
Ουσιαστικά η καρφίτσα ήταν παρακλάδι μιας άλλης παρακρατικής οργάνωσης με την επωνυμία «Σύνδεσμος Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντίστασης». Ο επικεφαλής της Ξενοφών Γιοσμάς , υπήρξε αξιωματικός του Γ’ Ράιχ , πίστευε στο Ναζισμό και ακολούθησε τους Γερμανούς μετά την αποχώρησή τους. Παρότι είχε καταδικαστεί ερήμην εις θάνατο ως δοσίλογος , απέφυγε το εκτελεστικό απόσπασμα και εξελίχθηκε σε στυλοβάτη του Αντιδημοκρατικού αγώνα. Με επιθέσεις σε εκδηλώσεις και απεργίες , διάλυση αντεθνικών εκδηλώσεων και με διώξεις όσων απειλούσαν το πεπρωμένο της φυλής , εφάρμοζε κατά γράμμα όσα είχε διδαχθεί από τα τάγματα εφόδου.
Κατά περιόδους έδρασαν και άλλες ομάδες προσπαθώντας να αντιγράψουν τα τάγματα εφόδου. Ακόμα και στη δεκαετία του ’60 στήθηκαν οργανώσεις με τίτλους όπως «ελπιδοφόροι νέοι» , «εθνική νεολαία» αλλά και φοιτητικές οργανώσεις όπως η ΕΚΟΦ που κινήθηκε στα όρια της νομιμότητας και της παρακρατικής δράσης. Δεν είχαν , άλλωστε , και πολλές δυνατότητες και κυρίως αποτελούσαν μοχλούς άλλων δυνάμεων και παρακράτους ή και του επίσημου κράτους.
Αντίθετα , στις ημέρες μας οι ομάδες της «Χρυσής Αυγής» προβάλουν ότι δρουν εναντίον του Κράτους και του συστήματος , ότι επιβάλλουν δικαιοσύνη και εφαρμόζουν τους Νόμους (κατά τη δική τους ερμηνεία). Όλα δείχνουν πως έχουν ιδεολογική προετοιμασία και κατάλληλη εκπαίδευση για αυτό που κάνουν. Δεν κρύβουν τις ομοιότητές τους με τα Ναζιστικά τάγματα ασφαλείας , ακολουθούν στρατιωτικά παραγγέλματα και ντύνονται ομοιόμορφα στα μαύρα , ενώ συγκεντρώνονται σε «κατασκηνώσεις» όπου εκπαιδεύονται και διαπαιδαγωγούνται ιδεολογικά.
Προφανώς , δεν είναι έξω από αυτό το πνεύμα , όταν ο αρχηγός Μιχαλολιάκος υπολόγισε τις ψήφους που πήρε στις εκλογές σε ….Μεραρχίες!!!
Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
