Τρεις μήνες μετά την κατάθεση από το ΚΚΕ της πρότασης νόμου για την κατάργηση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων, των εφαρμοστικών τους νόμων και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, η αναγκαιότητα να αποτελέσει αυτή στόχο πάλης του εργατικού λαϊκού κινήματος, επαληθεύεται και δυναμώνει. Ιδιαίτερα στο φόντο των εξελίξεων που προκαλεί η βαθιά καπιταλιστική κρίση στην Ευρωζώνη και στην Ελλάδα, σε συνδυασμό με την προσπάθεια των αστικών δυνάμεων να τη διαχειριστούν υπέρ των μονοπωλίων, χωρίς να παραγνωρίζονται οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί. Αυτές τις εξελίξεις συζητάει το ΚΚΕ με τους εργαζόμενους και το λαό, μπροστά και στις συγκεντρώσεις που διοργανώνει αυτή την περίοδο σε όλη τη χώρα, καλώντας σε μαζική συμμετοχή-αντίδραση.
Στη χώρα μας, η κατάθεση στη Βουλή του προσχεδίου του προϋπολογισμού και η ολοκλήρωση της λίστας με τα μέτρα ύψους 13,5 δισ., από τη συγκυβέρνηση με την αριστερά που προπαγάνδιζε προεκλογικά ένα «άλλο» μείγμα διαχείρισης, με «αναδι-απραγμάτευση» του μνημονίου, δείχνει ότι τίποτα δεν έχει να περιμένει ο λαός από τις μηχανορραφίες των αστών στην προσπάθειά τους να υπηρετήσουν με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα τα συμφέροντα της τάξης τους. Είναι αποκαλυπτικό εξάλλου το γεγονός ότι η «πολιτική διαπραγμάτευση» που τώρα κάνει η συγκυβέρνηση με την αριστερά (Κουβέλης), προσθέτει μέρα με τη μέρα και νέα μέτρα στα ήδη επώδυνα που περιλαμβάνονται στο προαποφασισμένο πακέτο για τη διάσωση της πλουτοκρατίας και από την αριστερά…
Προπαγανδίζοντας το δικό του μείγμα διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εγκαταλείψει σήμερα ακόμα και το σύνθημα της ακύρωσης του μνημονίου, ενώ αναγνωρίζει τη δανειακή σύμβαση, την οποία λέει ότι θα επαναδιαπραγματευθεί. Σκόπιμα κάνει το διαχωρισμό δανειακή σύμβαση - μνημόνιο, για να κρύψει ότι δεν υπάρχει συμφωνία για δάνεια από την ΕΕ χωρίς σκληρά μέτρα για το λαό, είτε αυτά περιέχονται σε μνημόνιο, είτε στο «σχέδιο ανασυγκρότησης της οικονομίας», με το οποίο θέλει να αντικαταστήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τη σημερινή συμφωνία με την τρόικα, ρίχνοντας έτσι, νερό στο μήλο της κυριαρχίας από την αστική τάξη και προσφέροντας τις υπηρεσίες του στην αθώωση του καπιταλιστικού συστήματος. Στον πυρήνα τους, και η μια και η άλλη λογική αποδέχεται το χρέος σαν υποχρέωση του λαού να το ξεπληρώσει, θεωρεί απαραίτητη τη διαβούλευση και τη συμφωνία στο εσωτερικό της ιμπεριαλιστικής ΕΕ και αναγνωρίζει ότι κάθε τέτοια συμφωνία προϋποθέτει μέτρα σε βάρος του λαού, (αυτή είναι η αριστερή σκέψη της απομένουσας αριστεράς).
Μόνο η πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης, το ΚΚΕ μιλάει σήμερα για κατάργηση των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, μαζί και των νόμων που τα συνοδεύουν. Λέει ακόμα ότι μια τέτοια πρόταση, δεμένη με την πάλη για αποδέσμευση από την ΕΕ, μονομερή διαγραφή του χρέους και κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, δημιουργεί προϋποθέσεις ανάτασης και ριζοσπαστικοποίησης του κινήματος, που είναι όρος αναγκαίος για να αναχαιτιστεί σήμερα η επίθεση και να κερδίσει ο λαός ακόμα και την ελάχιστη ανακούφιση. Όσο περισσότεροι εργαζόμενοι και φορείς του εργατικού λαϊκού κινήματος υιοθετούν και κάνουν δική τους υπόθεση την πρόταση νόμου του ΚΚΕ, τόσο θα δυναμώνουν τα ζόρια της αστικής τάξης και των μηχανισμών της να χειραγωγήσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια, να την εκτονώσει ανώδυνα. Ο λαός έχει τη δύναμη να τους ανατρέψει. Σε αυτό τον αναγκαίο αγώνα, μόνη δοκιμασμένη δική του πολιτική δύναμη και μπροστάρης δίχως να λυπηθεί θυσίες ήταν και είναι το ΚΚΕ, που έχει στρατηγική ρήξης με τον καπιταλισμό άρα και την ΕΕ, δεν έχει δεσμεύσεις από το κεφάλαιο, παλεύει για να πάρει ο λαός την εξουσία και την οικονομία στα χέρια του.
Στέλιος Αλεξάκης
Ρέθυμνο 28-10-2012
