Του Μανώλη Σκαρσουλή
«Φαντασθείτε μια φυλακή, όπου οι κρατούμενοι τρώνε κάθε μέρα διαφορετικό φαγητό, μακαρόνια τη Δευτέρα, τυρόπιτα την Τρίτη, φασόλια την Τετάρτη και ού¬τω καθεξής. Επιπλέον, κάθε Κυριακή, τους φέρνουνε μπουζούκια και γίνεται στο προαύλιο της φυλακής γλέντι μέχρι πρωίας. Μέχρι που μια μέρα, η διοίκη¬ση της φυλακής συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει σά¬λιο, τα λεφτά έχουν τελειώσει, και ο μόνος τρόπος για να συνεχίσει να υπάρχει η φυλακή είναι να ταΐζουν τους κρατούμενους βραστά καρότα κάθε μέρα, πρωί – μεσημέρι - βράδυ. "Μα θα γίνει εξέγερση, κύριε διευ¬θυντά, θα μας λιντσάρουν οι τρόφιμοι, και με το δίκιο τους", λέει ένα τσιράκι στο διευθυντή. Οπότε τι κάνει ο τελευταίος; Φωνάζει στο γραφείο του δέκα ρουφιάνους κρατούμενους και τους λέει να αρχίσουν να διαδίδουν ότι η κατάσταση είναι τόσο τραγική, που από την άλ¬λη βδομάδα όλοι οι κρατούμενοι θα τρώνε κόπρανα, κυριολεκτικά όμως. Και ότι δεν είναι απλά φήμη, αλλά αναπόφευκτο και δεδομένο. Θα ακουμπάς το δίσκο σου στον πάγκο και ο μάγειρας θα σου βάζει μέσα φρέσκα ή μπαγιάτικα κόπρανα.
Οι ρουφιάνοι αρχίζουν λοιπόν να κάνουν την δουλειά τους, το νέο κυκλοφορεί αμέσως παντού και το σοκ φυσικά είναι τεράστιο. Υπάρχουν βέβαια αντιδράσεις, όχι όμως σε πολύ μεγάλο βαθμό, γιατί όσο ο άλλος δεν βλέπει ακόμα τα κόπρανα στο πιάτο του, κάπου μέσα του ελπίζει ότι μπορεί και να τη γλιτώσει.
Όσο οι μέρες περνάνε και οι αντιδράσεις ψιλοφουντώνουν, οι ρουφιάνοι αρχίζουν να παίζουν τεχνηέντως το παιχνίδι της ενοχής: "Εδώ που τα λέμε, βέβαια, καλά να πάθουμε, που θέλαμε και μπουζούκια κάθε Κυ¬ριακή. Να τα λέμε και όλα".
Κάποιοι λίγοι τρόφιμοι αντιδρούν και λένε ότι ε¬μείς ρε παιδιά δεν γουστάραμε ποτέ μπουζούκια, ούτε ποτέ συμμετείχαμε στο γλέντι. Δεν φτάνει που ανεχό¬μασταν κάθε Κυριακή βράδυ τα σκυλάδικά σας, πρέ¬πει τώρα να την πληρώσουμε και εμείς μαζί με όλους; Φυσικά, κανείς δεν τους δίνει σημασία.
Προς το τέλος της εβδομάδας, έχει πια επικρατή¬σει κλίμα μοιρολατρίας, την αντίδραση έχει διαδεχθεί η απάθεια και την απείθεια η αδράνεια. Ο ξεθωρια¬σμένος από τις συνεχείς πλύσεις εγκέφαλος των κρα¬τουμένων είναι έτοιμος πλέον να δεχθεί το χειρότερο, ως δικαιολογημένα αναπόφευκτο.
Και έτσι φτάνει η Κυριακή, και αργά το απόγευμα παίρνει το μικρόφωνο ο διευθυντής και ανακοινώνει: "Κύριοι, σας έχω ευχάριστα νέα. Ύστερα από κοπι¬ώδεις προσπάθειες της διεύθυνσης και εμού προσω¬πικά, το μενού από αύριο δεν θα είναι κόπρανα, αλλά βραστά καρότα!!!" Κάτω φυσικά γίνεται της πουτάνας. Αγκαλιασμένοι οι κρατούμενοι κλαίνε από χαρά, οι ρουφιάνοι ξελαρυγγιάζονται "ζήτω ο διευθυ¬ντής!". Το πλήθος αγάλλεται για το θαύμα της τελευ¬ταίας στιγμής.
Συμβολισμός ρόλων:
«Όπου διευθυντής φυλακών: βάλε κυβέρνηση, όπου φυλακή: βάλε τη χώρα, όπου κρατούμενοι: βάλε εγώ και εσύ, όπου ρουφιάνοι βάλε κανάλια και δημοσιογράφοι, όπου βραστά καρότα: βάλε όλα τα μέτρα που μας πετάνε στη μάπα κάθε τόσο και, αντί να τους λιντσάρουμε, στο τέλος λέμε και ευχαριστώ».
Τράπεζα ως και τα βρακιά μας
Η ουρά στις τράπεζες έχει περίεργη, ασταθή και εν τέλει επικίνδυνη ψυχολογία. Ελάχιστοι περιμένουν για κάτι κα¬λό, ή δίνουν ή παίρνουν για να έχουν να δώσουν, και παρ'όλα αυτά είναι αναγκασμένοι να τραβάνε την ταλαιπωρία της ατέλειωτης ουράς. Μην ψάχνετε σε οργανώσεις, συνδικάτα, γιάφκες και πυρήνες. Η επόμενη επανάσταση θα ξεκινήσει μέσα στις τράπεζες, και οι επαναστάτες αντί για όπλο θα κρατούν χαρτάκι προτεραιότητας. Κερατά¬δες και δαρμένοι όλου του κόσμου ενωθείτε, διεκδικήστε το δικαίωμα σε μια πιο ανθρώπινη υποτέλεια. Ο ύμνος της επανάστασης «Ανοίχτε κι άλλο κανά ταμείο να εξυ¬πηρετηθεί ο κόσμος» μας συγκινεί και μας φέρνει όλους πιο κοντά... Γέροι, γυναίκες και παιδιά, όλοι μαζί στον αγώνα, να ξυπνήσει ο μαρμαρωμένος προϊστάμενος και να στείλει άλλον έναν υπάλληλο στα ταμεία, μπας και ξεμπερδέψουμε.
Ίδια Κυβέρνηση με άλλο χρώμα
Ωραία ιστορία, ρε φίλε, να θυμηθώ να τη γράψω όταν βγω από το νοσοκομείο. Nα αλλάξω μόνο το τέλος για να έχει happy end, γιατί στην πραγματικότητα η χώρα εννοείται ότι τελι¬κά βάρεσε κανονικότατη χρεοκοπία, αλλά ευτυχώς η τηλεόραση μας εξήγησε ότι δεν λέγεται έτσι, αλλά «μακρά περίοδος οικονομικής αναδιάρθρωσης που θα μας επιτρέψει σε λίγα χρόνια να ξαναβγούμε στις α¬γορές», οπότε ησυχάσαμε και εμείς. Βρήκανε και έναν ξενόφερτο γιάπικο όρο, τον μεταφράσανε όπως - όπως και βγήκε κάτι σαν «διαρθρωτική αναδόμηση», και το πήραν καραμέλα όλοι, πολιτικοί, κανάλια, καφενεία, και το πιπίλιζαν μέρα - νύχτα. Πάντως για χρεοκοπία ούτε λόγος. Άσε που μετά από λίγο καιρό άρχισαν να βγαίνουν και διάφορες εγκυρότατες στατιστικές με¬λέτες στα δελτία ειδήσεων, που αποδείκνυαν αναμφισβήτητα ότι η οικονομία είναι σε ανάκαμψη, και μπορεί ο άλλος να μην είχε φαΐ για να ταΐσει τα παιδιά του, έβρισκε όμως τουλάχιστον παρηγοριά στο γεγονός ότι το πηλίκο του πρωτογενούς πλεονάσματος, διά το εν δεύτερο του πλασματικού ακαθάριστου εγχώρι-ου προϊόντος μείον το συνολικό άθροισμα των επιμέ¬ρους διαφορών στα επιτόκια δανεισμού, είναι τέτοιο που δεν οδηγεί τελικά σε πιθανό πιστωτικό γεγονός, πράγμα που θα οδηγήσει μακροπρόθεσμα σε αύξηση τους τραπεζικούς δείκτες κεφαλαιακής επάρκειας, μια μαλακία που μόλις έβγαλα από το μυαλό μου και δεν μπορεί να σημαίνει απολύτως τίποτα, όταν όμως σον το λένε με κάθε σοβαρότητα από τις ειδήσεις μοιάζει να είναι κάτι καλό, όχι;
Δυστυχώς όμως το κακό είχε ήδη γίνει σε κοινωνικό επίπεδο.
Χρόνια καπιταλιστικής αποχαύνωσης είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους, ώστε την κρίσιμη στιγμή που ο λαός έπρεπε να ενωθεί, να ξεσηκωθεί πραγματικά και όχι συνδικαλιστικά, και να τους πάρει όλους αμπάρι¬ζα, προτίμησε τελικά να κλειστεί στο σπίτι του, μέχρι να περάσει η μπόρα. Η χώρα ολόκληρη κλειδαμπαρώθηκε φοβούμενη να ανοίξει στον οποιονδήποτε, αλλά τελικά τη βρήκε από τα μέσα, διότι φυσικά δεν είχαν όλοι καβάντζα για να τρώνε, και δεν πέρασε πο¬λύς καιρός πριν αρχίσει να χιμάει ο ένας στον άλλο.
Η υγιής λαϊκή πάλη εκφυλίστηκε σε ιδεολογικά άχρωμο αγώνα επιβίωσης, και όποιος αντέξει. Λίγους μήνες μετά, και καθώς η χώρα είχε καιρό να δώσει ση¬μεία ζωής, οι γείτονες άρχισαν να ανησυχούν, και όταν τελικά η μυρωδιά της σήψης έφτασε στο κλιμακοστά¬σιο, κατάλαβαν ότι κάτι κακό συνέβαινε, φώναξαν τους μπάτσους, σπάσανε την πόρτα και μπήκαν μέσα. Στο σαλόνι βρήκανε το κουφάρι της χώρας σε προχω-ρημένη αποσύνθεση, ενώ στο μπάνιο βρέθηκαν ίχνη ταξικής πάλης, πράγμα που μπέρδεψε αρχικά τον ια¬τροδικαστή ως προς την πραγματική αιτία θανάτου. Η νεκροψία ωστόσο δεν άφησε κανένα περιθώριο αμ¬φιβολίας: Χρόνια ΕΣωτερική Εκφυλιστική ΜΕταπολιτευτική Σηψαιμική Αιμορραγία, Πολυχρόνη.
Και έτσι η Ελλάς πέθανε, μόνο που ως γνωστόν είμαστε μοντέλο που ποτέ δεν πεθαίνει, οπότε don’t worry, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι τόκους θα χρωστάμε.
Τρανταχτές αποδείξεις
Αυτή είναι η εποχή μας. Είναι η εποχή «μετά την κρίση» και τα πράγματα είναι λίγο περίεργα. Εδώ και μήνες τα κανάλια και οι εφημερίδες βοούσαν ότι έχουμε ύφεση και κρίση και πρέπει να σφίξουν οι κώλοι, και το λέγαμε κι εμείς στο χαλαρό, γιατί, δεν μπορεί, αφού το λένε όλοι, έτσι θα είναι. Και ύστερα, ήρθε πραγματικά η κρίση, και από τους πρώτους που πήρε μπάλα ήταν τα κανάλια και οι εφημερίδες. Φρικαρισμένοι οι Μ.Μ.Εδες συνειδητοποί¬ησαν ότι για πρώτη φορά δεν διαμόρφωναν τις εξελίξεις αλλά έτρεχαν λαχανιασμένοι πίσω τους, οπότε αποφάσι¬σαν να ακολουθήσουν όλοι την εξής κοινή γραμμή: «Όχι, δεν έχουμε κρίση».
Οπότε η τηλεόραση από το πρωί μέχρι το μεσημέρι συ¬νέχιζε να παίζει τα «προ κρίσης» άθλια προγράμματα της για να συντηρείται η ψευδαίσθηση ότι τίποτα δεν άλλαξε, και από κει και πέρα επαναλήψεις, σαδιστικά, ανελέητα και μέχρι αργά τη νύχτα, με μικρά διαλείμματα για ειδή¬σεις, ανώδυνες, ανούσιες, ανεπαίσχυντες, ειρηνικές και αναμάρτητες.
Έτσι, ο κόσμος ήταν αρκετά μπερδεμένος. Ενώ υπήρχαν σαφείς ενδείξεις ή μάλλον τρανταχτές αποδείξεις γύρω του, στη ζωή του την ίδια, ότι γίνεται της πουτάνας, όσο δεν του το έλεγαν από το γυαλί ήταν επιφυλακτικός. Δεν μπορεί, αν όντως επικρατούσε χάος, κάτι δεν θα μας είχε πει η 'Ολγα Τρέμη;
Από τη μία, ορδές απολυμένων στο δρόμο, και από την άλλη, πορδές πολιτικών στο γυαλί και, για κάποιο λόγο, μέχρι στιγμής νικούσαν οι δεύτερες, γιατί ο διαιτητής ήταν φανερά πουλημένος και οι επόπτες σταματούσαν με ανύπαρκτα οφ-σάιντ κάθε επιθετική προσπάθεια της αλήθειας.
Ουστ ο Θεός συνέζευξεν…
Τα είκοσι πρώτα χρόνια της ύπαρξης σου, όλα τα λάθη είναι δικαιολογημένα. Πες το εφηβεία, πες το απειρία, πες το όπως να 'ναι, δεν έχει σημασία (δις). Όλες οι μαλακίες (εκτός βέβαια από τις παθολογικά παχύσαρκες), περνάνε άμα λάχει στο ντούκου και συγχωρούνται.
Μέχρι εκεί όμως. Μετά αρχίζουν τα επόμενα είκοσι χρόνια, και δεν υπάρχουν πια περιθώρια για λάθη. Πρέ¬πει να βρεις δουλειά, να φύγεις από το σπίτι, να βρεις το σύντροφο της ζωής σου. Είχαμε, ρε γαμώτο, κάποτε και το στρατό να μας ταΐζει και να ξυνόμαστε, ένα ανέλπι¬στο διετές έξτρα bonus απαλλαγής από πάσης φύσεως ευθύνες, πάει, έτσι όπως πάμε θα το καταργήσουμε κι αυτό...
Τέλος πάντων, μετά από τα πρώτα δέκα χρόνια, μέχρι δηλαδή την τρυφερή ηλικία των τριάντα, εννοείται ότι δεν έχεις κάνει τίποτα από όλα αυτά. Είσαι άνεργος, μένεις ακόμα με τους γονείς σου και ο σύντροφος της ζωής σου μαζεύει σκόνη στα αζήτητα. Μετά, όμως, στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου της εικοσαετίας, σε μια φάση διαρ¬κείας μπροστά στα αντίπαλα καρέ, όλα αλλάζουν. Βρί¬σκεις επιτέλους δουλειά, νοικιάζεις ένα αξιοπρεπές δυάρι κάπου κοντά στο κέντρο, και πιστεύεις ότι βρήκες επιτέ¬λους το σύντροφο της ζωής σου. Προσοχή, σου μένουν α¬κόμα δέκα χρόνια για να παντρευτείς, να πάρεις δάνειο, να (μην) ανελιχθείς επαγγελματικά, να βαρεθείς τη δουλειά σου, να καθυστερήσεις τις δόσεις του δανείου, να βαρε¬θείς το σύντροφο της ζωής σου, να κάνεις ένα παιδί γιατί αυτό μπορεί να σώσει το γάμο σου, και να ανακαλύψεις με τον πλέον εμφατικό τρόπο ότι, αν υπάρχει κάτι που μπορεί να κάνει κομματάκια έναν ήδη ραγισμένο γάμο, αυτό είναι ένα παιδί. Όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο να μας πουν και που το διάβασαν, και αυτοί που το έγραψαν να μας πουν αν έχουν παιδιά. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, πάντως, και η δεύτερη εικοσαετία σου σε αυτό τον πλανήτη φτάνει στο τέλος της, και κάθε μέρα της ζωής σου είναι πλέον Νοέμ¬βριος, Κυριακή απόγευμα, η ομάδα σου έχει διασυρθεί ε¬ντός έδρας και αύριο έχεις πρώτη ώρα διαγώνισμα Χημεία και δεν έχεις ανοίξει βιβλίο, αλλά και νά ανοίξεις, Χριστό δεν θα καταλάβεις.
Αναπόφευκτα λοιπόν, εκεί γύρω στα σαράντα, θα έρ¬θει ένα απόγευμα που θα κάτσεις στον καναπέ με τον υπο¬λογιστή στα πόδια σου, θα δεις αν έχεις κανά mail (κέρδι¬σες το Λόττο στην Ουρουγουάη, άπορη δίμετρη βυζαρού καλλονή από το Κιργιστάν ζητά τη βοήθειά σου, κλπ.), θα διαβάσεις τα αθλητικά νέα (απελευθερώνεται η τιμή του πέναλτι, μόνο με συνταγογράφηση πλέον τα κόρνερ και τα οφ-σάιντ), θα μπεις και σε μια σελίδα με ανέκδοτα μπας και βρεις κανένα καλό για να το πεις αύριο στη δου¬λειά ως δικό σου και να γελάσει η γραμματέας την οποία συνωμοτικά αποκαλείτε με τα υπόλοιπα γουρούνια του ορόφου «ο πουτσομεζές», και τελικά, θα έρθει εκείνη η αποφράς ώρα και στιγμή που ναι, θα μπεις στο facebook και θα ψάξεις και εσύ τους παλιούς συμμαθητές σου από το σχολείο.
Και θα βάλεις το όνομα του διπλανού σου, και μετά το όνομα μιας γκόμενας που γούσταρες, και μετά το όνομα του τύπου που σου έφαγε την γκόμενα που γούσταρες.
Και θα μονολογήσεις άχρηστους μονολόγους του στυλ «μπα, έγινε και πολιτικός μηχανικός ο Πολύζος... τι μαλά¬κας, τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών έχει βάλει αγαπημένη ταινία...» και άλλα τέτοια.
Ψιλικατζής
Μετά το θάνατο μου, θέλω η σορός μου να εκτεθεί σε λαϊκό προσκύλιασμα, να μαζευτούν ένα μάτσο χασομέρηδες, να πίνουν καφέ, να παίζουν τάβλι, να χαζεύουν το κουφάρι μου και να λένε ότι ήμουν ένας αδιάφορος άν¬θρωπος, χαμηλής ευφυΐας και ανύπαρκτου χιούμορ, χω¬ρίς κάποιο ταλέντο ή δεξιότητα, με άλλα λόγια είχα όλα τα φόντα να γίνω διάσημος, αλλά επέλεξα συνειδητά να εί¬μαι άλλος ένας οποιοσδήποτε, που δεν αξίζει να μάθει ποτέ κανείς τίποτα γι' αυτόν. Στον τάφο μου θέλω να γραφτεί: «Μια ζωή έδινε ρέστα», και να ρωτάει ο κόσμος αν ήμουν ρήτορας, ή καλλιτέχνης, ή έστω αθλητής, και ο φύλακας του νεκροταφείου να αποκρίνεται ότι δεν ήμουν τίποτα από αυτά, ήμουν απλά ψιλικατζής. Κρίση; Δεν ξέρω αν έχουμε, δεν με νοιάζει άλλωστε. Στο τέλος θα επιβιώσω, γιατί είμαι χρυσή μετριότητα και, είτε το θέλετε είτε όχι, χάρη σε εμένα και τους ομοίους μου συνεχίζει ο κόσμος και γυρίζει.
ΠΗΓΗ : Κωστής Αναν «Βολική ευαισθησία»
Εκδόσεις babelart
