Ήταν τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του πανεπιστημίου στο Ρέθυμνο όταν παρουσιάστηκε το πρόβλημα στέγασης των φοιτητών. Αυτοί βρίσκοντας άδειο και εγκαταλελειμμένο το ΞΕΝΙΑ αποφάσισαν να το καταλάβουν.
Η αστυνομία επενέβη «επιμελώς» για να εκκενώσει το χώρο, αλλά παρά τις εκπαιδευτικές ραβδές νουθεσίας, οι φοιτητές κράτησαν γερά και κατόπιν «ενεργειών» το ΞΕΝΙΑ παρεδόθη στο πανεπιστήμιο, χωρίς βέβαια να λυθεί πλήρως το στεγαστικό πρόβλημα τους. Εκείνο τον καιρό ο φίλος ο Νίκος Σκαρβέλης είχε χτίσει μια υπέροχη βίλα στα Καστελάκια (στην οποία διαμένει μέχρι και σήμερα) με καταπληκτικούς κήπους (είχε ξεπεράσει τον Καλόφωνο…) και όλα τα πτηνά της γης (αν είχε και ζώα θα ξεπερνούσε και το Νώε). Παρ’ όλα αυτά εξακολουθούσε να μένει στο παλιό πατρικό του σπίτι, αρνούμενος να κόψει τον ομφάλιο λώρο και ανεβοκατέβαινε κάθε απόγευμα για να περιποιείται κήπους και πετινά…
Παρ’ όλες της προτροπές μας τότε, ο Νίκος αρνιόταν να πάει να μείνει μόνιμα στο νέο του σπίτι.
Ευκαιρίας δοθείσης με την κατάληψη του Ξενία, αποφασίσαμε με άλλους δυο φίλους να τον κοψοχολιάσουμε λίγο.
Με τον Κωστή Φραγιαδάκη (κοινώς κομπιούτερο) και την Ανδριανή Κύρου, αγοράσαμε καμιά δεκαριά μέτρα σταφιδόχαρτο και μερικά μπριστόλ, για την κατασκευή πλακάτ.
Στο σταφιδόχαρτο γράψαμε με κεφαλαία κόκκινα γράμματα «ΚΑΤΑΛΗΨΗ» και το τοποθετήσαμε στον έξω τοίχο δίπλα στην αυλόπορτα για να φαίνεται από το δρόμο. Στα παράθυρα γράψαμε (πάνω στα χαρτόνια) τα παρακάτω συνθήματα: «Τα Καστελάκια ανήκουν στο πανεπιστήμιο», «Δώστε ζωή στα άδεια σπίτια», «Όχι βίλες, φοιτητικές εστίες».
Τη στιγμή που τοποθετούσαμε πάνω στα λουλούδια το πλακάτ: «ΟΧΙ στην πολυτέλεια των λουλουδιών, ΝΑΙ στους λαχανόκηπους», πέρασε ο γείτονας του Νίκου ο Γιώργης Καναβάς, ο οποίος (προς τιμήν του) βγήκε από το αυτοκίνητο του πιστεύοντας σε μια πραγματική κατάληψη και βλέποντας μας μέσα στον κήπο έβαλε τις φωνές.
«Τι κάνετε εκεί ρε κωλόπαιδα;»
Γυρίσαμε όλοι και αντικρίζοντας μας, μας έριξε ένα διπλό φάσκελο και πρόσθεσε: «θα πάθει καρδιακή προσβολή ρε ο Νίκος»… «πράμα δεν παθαίνει μόνο λάλιε μη μας χαλάσεις τη δουλειά» ήταν η δική μας απάντηση.
Ο Γιώργης έφυγε γελώντας και μείς καρφώσαμε πάνω στην πόρτα της εισόδου του σπιτιού μια κόκκινη σημαία και κάτω από τα σκαλοπάτια της τοποθετήσαμε ένα μαγνητόφωνο που έπαιζε αντάρτικα τραγούδια, για χαριστική βολή!
Όση ώρα «δουλεύαμε», ο σκύλος του Νίκου ο Ράμπο, μας κουνούσε την ουρά κι ο κομπιούτερος κάθε τόσο έλεγε: «Μα ιδέ ένα φύλακα ούλ’ οι διαόλοι στην ώρα που τον αναμάζωνε…». Όταν ακούσαμε το θόρυβο της μηχανής από το mini του Σκαρβέλη κρυφτήκαμε στην παρακάτω πεζούλα μεσ’ το λιόφυτο. Η μηχανή έσβησε και απόλυτη σιγή επικράτησε. Άνοιξε η καγκελόπορτα της αυλής και πάλι ησυχία, την οποία έσπασε ένα Στρουμφόσκυλο-Τσιουάουα που έσερνε μαζί του ο Νίκος και το οποίο άρχισε να γαυγίζει σα δαιμονισμένο. Αυτό το άτιμο μύρισε την αποβολή μας, ήρθε από πάνω μας κι άρχισε να ξαναγαυγίζει φέρνοντας τον Νίκο εκεί κι έτσι ξεμασκαρωθήκαμε. Φάγαμε κι άλλα φάσκελα από ένα Νίκο ολοκόκκινο απ’ το ζόρι του που είδε το σπίτι του να χάνεται μέσα σε λίγα λεπτά, υπό την συνοδεία αντάρτικων τραγουδιών…
Αφού πήρε την πρώτη ανάσα κι άρχισε να γελάει τον ρωτήσαμε όλοι μαζί: «Νίκο ποια ήταν η πρώτη σου εντύπωση; Η πρώτη σου σκέψη;».
Και ο Νίκος: «Τους πούστηδες είχα μια κούτα γλυκά στο ψυγείο και θα μου τα ’χουν φάει».
Στο άκουσμα των γλυκών όλοι ορμήσαμε στο σπίτι. «Τότε Νίκο καλύτερα εμείς, παρά οι φοιτητές».
Τα γλυκά τελείωσαν γρήγορα και αρχίσαμε τα ουζάκια (με παστρουμά παρακαλώ), πέσανε και μερικά τηλέφωνα ότι η «κατάληψη» πήρε τέλος, ήρθαν και άλλοι φίλοι, βγάλαμε και το κρασάκι, άναψε ο Νίκος την κουζίνα (μια και γλύτωσε το σπίτι του) και το γλέντι καλά κράτησε έως αργά τη νύχτα, όπου φύγαμε όλοι μαζί, κάνοντας γλυκά οχταράκια…
Υ.Γ. 1ον Η γυναίκα μου Μαρίνα δεν πήρε μέρος στην κατάληψη γιατί δεν ήθελε να στενοχωρήσει το Μικρασιάτη το φίλο της και ήρθε αργότερα στο γλέντι.
Υ.Γ. 2ον Ο Νίκος δεν άστραψε και βρόντηξε για την κόκκινη σημαία που βρήκε στην πόρτα του, γιατί δεν ήταν Κ.Κ.Ε., αλλά του εσωτερικού, αλλά όλο το βράδυ μας τραγουδούσε:
«Το πιο καλό σαπούνι το κάνει το κομμούνι…
Και το εσωτερικό;…. Μοσχοσάπουνο!!!»
Δια χειρός Μ. Καρρά
