Η εξουσία είναι πανταχού παρούσα και έχει πάντοτε αποκρουστικό πρόσωπο, απεχθές και μιαρό, αντιλαϊκό και ανήθικο, βλέπει στην ανθρώπινη φύση «ένα ακόρεστο πάθος για κυριαρχία που σβήνει μονάχα με τον θάνατο».
Είναι ο σύγχρονος ανθρωποβόρος μινώταυρος που επεκτείνει αδιάκοπα τη λαβυρινθώδη κυριαρχία.
Είναι παντού και πάντοτε η ίδια, ανεξάρτητα από τις συνταγματικές διαφορές και το ιδεολογικό υπόστρωμα, για δημοκρατικούς θεσμούς, για ισότητα και δικαιοσύνη. Πίσω από την προθήκη με τη φανταχτερή δημοκρατική πραμάτεια, πίσω από τις επαγγελίες για χρηστότητα, πολυφωνία, σεβασμό του πολίτη και φειδωλία του δημόσιου χρήματος καραδοκούν η καταπίεση, η εκμετάλλευση και η απάτη. Από όλους τους αδένες των λεγομένων δυτικών δημοκρατιών εκκρίνονται κρουνοί διαφθοράς.
Υποκρίνεται πως μεριμνά για τις πάσχουσες λαϊκές τάξεις, μερικές φορές αυτοδιαφημίζεται ως «κράτος πρόνοιας». Στην πραγματικότητα η «πρόνοια» αφορά τους οικονομικά ισχυρούς.
Υποκρίνεται πως επιθυμεί τον διάλογο, πως είναι ουδέτερη, συμβιβαστική, πως τείνει ευήκουν ους προς όλους τους πολίτες, ενώ υπηρετεί πάντοτε την ολιγαρχία και τις ισχυρές ομάδες επιρροής που οφείλουν στο Δημόσιο αστρονομικά ποσά.
Δεν ανέχεται ούτε έλεγχο, ούτε κριτική, ούτε καν μνεία των ανομιών της. Είναι μηχανισμός ξένος προς την κοινωνία και ουσιαστικά ανεξέλεγκτος.
Ταυτίζεται με τον καταναγκασμό και τη βία – εγκαθίσταται στην ανθρώπινη συνείδηση ως αναπότρεπτη μοίρα, ως ακατανίκητη δύναμη και θεοποιείται, όπως υποδηλώνεται στη θυμοσοφία του ελληνικού λαού.
Επενεργεί ως παραισθησιογόνο που προκαλεί παροξυσμό και μέθη. Παντού και πάντοτε η εξουσία διακατέχεται από μεγαλομανία, ματαιοδοξία, επιδειξιμανία και ξιπασιά. Αυταρχική και ματαιόδοξη, προσπαθεί να επιβληθεί με την εξωτερική μεγαλοπρέπεια προκαλώντας θαυμασμό και φόβο. Και κυρίως με την περιβολή Μεταμορφώνει εξαχρειώνει τους πολιτικούς. Ως αντιπολιτευόμενοι αστράφτουν και βροντούν, υπερασπίζονται τα «λαϊκά συμφέροντα», το δίκαιο και την ηθική, είναι ανένδοτοι, αδιάλλακτοι. Ως κυβερνώντες λησμονούν ή πετούν στα σκουπίδια τις χθεσινές «αδαμάντινες αρχές» τις «έντιμες και ανυποχώρητες» διακηρύξεις, συμβιβάζονται αδίστακτα, συναλλάσσονται αισχρά, κλίνουν το γόνυ με ευτέλεια.
Διαφθείρει, εξευτελίζει και αποθρασύνει.
Προστατεύει πάντοτε τους επιφανείς του κομματικού μηχανισμού ακόμα και όταν κατηγορούνται για βαρειές ατασθαλίες.
Η πολιτική εξουσία, όπως αναδύεται από τα διεφθαρμένα και φαυλεπίφαυλα κόμματα, έχει το ίδιο αποτρόπαιο πρόσωπο παντού και πάντοτε.
Τα κόμματα συμπεριφέρονται ωσάν στίφος ληστοπειρατών. Λαφυραγωγία, εξόντωση αντιφρονούντων, ανομία, δεσποτισμός. Και κυρίως αίσθηση απόλυτης κυριαρχίας και ασυδοσίας.
Τα ελληνικά κόμματα εξουσίας, αναχρονιστικά απολιθωμένα, και διεφθαρμένα αναπαράγουν από εκλογές σε εκλογές την άνομη συναλλαγή. Αλλά και επικίνδυνα για την οικονομία και την κοινωνία επειδή λεηλατούν ανεξέλεγκτα και ατιμώρητα τον δημόσιο πλούτο και συνεχώς καταφεύγουν σε εξωτερικούς δανεισμούς για να τροφοδοτούν την κραιπάλη τους. Επιβιώνουν με την δημαγωγία και την απάτη και τελικά σβήνουν και χάνονται χωρίς ν΄ αφήσουν τίποτα αγαθό στη μνήμη και στην πολιτική ιστορία του τόπου.
Οι βουλευτές θεωρούνται αντιπρόσωποι του λαού, ουσιαστικά όμως οι περισσότεροι κερδίζουν την έδρα όχι από τη λαϊκή ψήφο αλλά με την υποστήριξη ομάδων οικονομικών συμφερόντων και την εύνοια των κομματικών σουλτανάτων. Αυτοί οι βουλευτές είναι εκπρόσωποι των ολίγων που τους ανέδειξαν με το χρήμα και την επιρροή τους και έρμαια των ιδιοτροπιών του αρχηγού και του περιβάλλοντός του. Μέτρα που θίγουν τα συμφέροντα των προνομιούχων και οικονομικώς ισχυρών δεν ψηφίζονται σχεδόν ποτέ.
Μανώλης Σκαρσουλής
